Χαϊκού

Μπροστά στο λευκό χρυσάνθεμο
το ψαλίδι διστάζει
μια στιγμή.

χαϊκού του Γιόσα Μπουσόν [1716 – 1784]

φιλιά

Μερόπη

…για όλους τους αδίστακτους αυτού του κόσμου

(Αγαπημένη Μερόπη, μου θύμισες ένα χαϊκού του Άκη Πάνου:

Το άμεσο τέλος ελπίδα μας
και συ αφροσύνη, πυξίδα μας,
εμπόδια είμαστε, πήδα μας!

Και επειδή είναι η απληστία που κάνει τους ανθρώπους απάνθρωπους και αδίστακτους, κι ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

Όλο και πιο πολλά γυρεύω,
όλο και πιο πολλά ζητώ,
με τίποτα πια δε χορταίνω,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Η θάλασσα είναι δικιά μου
κα έχω λυσσάξει για νερό,
με τίποτα δεν ξεδιψάω,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Ο έρωτας πια δε μου φτάνει
κι η απληστία είναι χτικιό,
το λάδι στη φωτιά δε σβήνει,
μα πού θα πάει, Θεέ μου, αυτό;

Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.