Δώστε μου ένα υπεραγώγιμο μυαλό, να σπάσω το φράγμα της βεβαιότητας
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Παρότι το ποίημα “Όσο μπορείς” του Αλεξανδρινού ποιητή, αποτελεί για μένα σημείο αναφοράς και -κυρίως- οδηγό επιβίωσης, δυστυχώς, πιάνω συχνά τον εαυτό μου να παραστρατεί.
Αυτά τα παραστρατήματα, αποτελούν πια για μένα αμαρτίες. Αμαρτίες που με στοιχειώνουν και φέρνουν πάλι τους δαίμονες στο μυαλό μου να φωνάζουν: “Καλά να πάθεις, αφού έχασες το χρόνο σου να κάθεσαι να ακούσεις όσους θέλουν να σου δημιουργούν τύψεις”.
Το τελευταίο μου παραστράτημα ήταν που συνέχισα να ακούω τις απίστευτες βεβαιότητες που ξεστόμισε κάποιος ιδεολογικός πωλητής. Ξέρεις, από αυτούς που θέλουν να πουλήσουν ιδεολογία και τελικά θέλουν μόνο να κερδίσουν νέες ψήφους. Από αυτούς που η αμφίδρομη επικοινωνία δεν υφίσταται ως όρος, και θέλουν να είναι πρωταγωνιστές στην χάραξη ενός γραμμικού σχεδιασμού που υπόσχεται κοινωνική ευτυχία και ευημερία.
Εντάξει, δεν δίνω πολλή σημασία πια, αφού τα τελευταία 15 χρόνια οι ήττες είναι συντριπτικές σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Αυτή τη φορά, όμως, έκανα το λάθος να ξεκινήσω κουβέντα με τον ιδεολογικό πωλητή, καθώς του είπα ότι έχω πολλά χρόνια να ψηφίσω σε εκλογές και δεν έχω σκοπό να ψηφίσω στο εγγύς μέλλον. Το τι άκουσα δεν περιγράφεται!!!
Ακολουθεί -περίπου- ο διάλογος μεταξύ εμού (Α.) και του Ιδεολογικού Πωλητή (Ι.Π.).
Ι.Π. : Γιατί δεν ψηφίζεις στις εκλογές;
Α. : (Ήθελα να του πω “Γιατί κλάνει το γατί”, αλλά κρατήθηκα). Είναι παρωχημένος ο θεσμός, αποτελεί μια συνήθεια που απλά ανακατανέμει τα κρατικά κονδύλια και προωθεί τον ένα ολιγάρχη εις βάρος του άλλου, ανάλογα με την διαδοχή των προσώπων στην εξουσία.
Ι.Π. : Και εσύ -με το να μην ψηφίζεις- ενισχύεις τους ολιγάρχες εναντίον του λαού.
Α. : Οι ολιγάρχες δεν περιμένουν εμένα για να δράσουν. Επιπλέον, μιλάμε για μια χώρα που είναι προτεκτοράτο και ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει. Το καλοκαίρι π.χ. που ήμουν στην Ελλάδα και έκανα γραφειοκρατικές εργασίες με τράπεζες, δημόσιο κτλ, διαπίστωσα ότι κάποιοι έκαναν και έγραφαν ό,τι ήθελαν. Δυνητικά, θα μπορούσα να θεωρηθώ παράνομος, αφού κάποιος υπάλληλος ή δημόσιος λειτουργός δεν ξέρει και -κυρίως- δεν θέλει να κάνει την εργασία του υπεύθυνα και συνειδητά.
Ι.Π. : Βεβαίως, καθώς έχουμε καπιταλισμό και οι άνθρωποι μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια ενδιαφέρονται μόνο να αυξήσουν την ιδιωτεία τους.
Α. : (Παύση από μέρους μου για 20 δευτερόλεπτα, καθώς μου έκαψε τον εγκέφαλο). Μισό λεπτό, για την κατάσταση στη χώρα ευθύνεται μόνο το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα;
Ι.Π. : Βεβαίως, οι άνθρωποι διαμορφώνονται από τον καπιταλισμό να εναντιώνονται στους άλλους με απώτερο σκοπό την βελτιστοποίηση του ατομικού κέρδους. Η έλλειψη δικαιοσύνης είναι σημαντικό στοιχείο για την επικράτηση των ολιγαρχών. Μόνο όταν έρθει ο λαός στην εξουσία θα εξασφαλίσουμε κοινωνική δικαιοσύνη.
Α. : (Ήθελα να του εξηγήσω ότι όλα αυτά τα ουρανοκατέβατα τσιτάτα -με τα απίστευτα λογικά άλματα- έρχονται σε αντίθεση με το 2ο νόμο της Θερμοδυναμικής – που διατυπώνει ότι η τυχαιότητα ενός ελεγχόμενου συστήματος αυξάνεται με το χρόνο- αλλά και πάλι κρατήθηκα). Αν ούτε οι απλοί άνθρωποι, που εργάζονται σε μια ταπεινή θέση -και έχουν ευθύνη και υποχρέωση να τηρούν τους νόμους και τους κανόνες- δεν κάνουν σωστά την δουλειά τους, πώς θα εξασφαλίσουμε ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα αποκτήσουν την συνείδηση να ενδιαφερθούν και να εργάζονται προς όφελος του συνανθρώπου τους;
Ι.Π. : Το οικονομικό σύστημα διαμορφώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων που βλέπεις!
Κάπου εδώ, απλά έφυγα. Δεν ξέρω αν όλες αυτές οι βεβαιότητες είναι προϊόν αμορφωσιάς, εμπειρικού αναλφαβητισμού ή τελικά μια καλά μασκαρεμένη πρόφαση για να βρεθούν νέοι ψηφοφόροι.
Από μεριάς μου, κρατώ τα λόγια του Καβάφη με την υπόσχεση να ελαχιστοποιήσω τα παραστρατήματα.
Από τις πολύχρωμες και φθινοπωρινές όχθες του Σπρέε, κάπου ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο,
Με αγάπη,
Ανδρέας
(Αγαπητέ Ανδρέα, αν στο εμβληματικό ποίημα του Καβάφη προσθέσεις τη φιλοσοφία του Επίκουρου και τη φράση του Νίκου Εγγονόπουλου “Οι ηλίθιοι είναι αήττητοι”, έχεις έναν τρόπο για να ζήσεις τη ζωή σου. Όποιος το μπορεί, αν το μπορεί, όσο το μπορεί. Και βέβαια, αν το επιθυμεί. Ο καθένας να ζήσει τη ζωή που θέλει. Πάντως, στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, υπάρχει και το δικαίωμά σου να μην θέλεις να ακούσεις τον άλλον. Απλά, να μην θέλεις. Είναι δικαίωμά σου. Προσωπικά, όσο μεγαλώνω, διαπιστώνω πως όντως η πολλή κουβέντα και η πολλή ανάλυση είναι μια αρρώστια των γέρων -πάσης ηλικίας-, ενώ αυτοί που προσπαθούν να σε προσηλυτίσουν, να σου επιβάλουν την άποψή τους και να σου πουλήσουν κάτι, με κάνουν να φεύγω τρέχοντας. Είναι εντυπωσιακό το πόσοι άνθρωποι, που νομίζουν πως είναι προοδευτικοί και εναλλακτικοί, είναι απόλυτοι, γεμάτοι βεβαιότητες και πάρα πολύ κουραστικοί. Γενικά, Ανδρέα, μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Και μακριά από τους κόλακες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.