Το πιστόλι στο τραπέζι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Θα ήθελα να τοποθετηθώ στο θέμα της χρήσης ή μη βίας κατά την διάρκεια μιας διαπραγμάτευσης.

Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης περιέχει ορισμένα στάδια: την προετοιμασία, την παρουσίαση των θέσεων, την ανταλλαγή πληροφοριών, την διαχείριση αντιρρήσεων, τους συμβιβασμούς και την επίτευξη συμφωνίας με σύγκλιση προς μια κοινά αποδεκτή λύση. Προϋποθέτει επίσης την εκ προοιμίου αποδοχή αυτών των όρων δηλαδή την αντιπαράθεση σε επίπεδο επιχειρημάτων ανάμεσα σε ισότιμους “παίκτες”. Δεν παίζει κανένα ρόλο –ή τουλάχιστον είναι υπολογισμένο– ποιος είναι πιο ψηλός, πιο δυνατός ή πιο έξυπνος.

Στο τραπέζι υπάρχουν μόνο τα χαρτιά με τις πληροφορίες και τα στοιχεία προς εξέταση, ενώ τα δύο μέρη έχουν σχεδιάσει τις στρατηγικές τους και μια σειρά εναλλακτικών λύσεων για την φάση των αμοιβαίων συμβιβασμών πριν την επίτευξη της συμφωνίας.

Σημαντικό ρόλο παίζει, επίσης, και το πόσο πολύ θέλει ή έχει δηλώσει ότι θέλει η κάθε πλευρά αυτή τη συμφωνία. Για διευκόλυνση του συλλογισμού, ας δεχτούμε ότι και οι δύο πλευρές έχουν την ίδια ένταση επιθυμίας.

Ένα καλό παράδειγμα διαπραγμάτευσης είναι ένα παιχνίδι πόκερ στην άγρια Δύση ανάμεσα σε δύο καουμπόηδες.

Ας φανταστούμε ότι ο ένας “παίκτης” με το πού κάθεται στο τραπέζι, βγάζει και ακουμπάει δίπλα του το πιστόλι του την ώρα που ο άλλος έχει πάει “καλή τη πίστη” άοπλος. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα λόγο για να μην δώσει ο δεύτερος όλα του τα χρήματα και να αποχωρήσει από το τραπέζι χωρίς να γίνει παιχνίδι. Από την στιγμή που το ένα μέρος υπερέχει σε ένα τομέα εν δυνάμει εξουσίας επί του άλλου, το αποτέλεσμα κάθε διαπραγμάτευσης είναι προαποφασισμένο.

Δύο πιστόλια πάνω στο τραπέζι –για τα ψυχικά ισορροπημένα άτομα– νοηματοδοτούν την αποδοχή απόρριψης της βίας ως διαπραγματευτικό ατού.

Στον κανονικό μας κόσμο, αυτή η νοηματοδότηση είναι ο λόγος που κάποιες χώρες, κυρίως αυτές που βρίσκονται στο στόχαστρο των ΗΠΑ και της Ρωσίας, αναπτύσσουν πυρηνικά οπλικά συστήματα. Αν δεν βγάλεις το όπλο σου στο τραπέζι για να δηλώσεις ότι αν χρειαστεί θα το χρησιμοποιήσεις, η διαπραγματευτική σου δύναμη εξανεμίζεται.

Συνειρμικά, μπορούμε να πούμε ότι ισχύει σε κάθε ανάλογη περίπτωση αντιπαράθεσης ή διεκδίκησης αναπροσαρμογής όρων σε οικονομικό ή/και κοινωνικό επίπεδο. Εργοδότης με εργαζόμενο, κράτος με πολίτες, κράτος με κεφάλαιο (λέμε τώρα), γείτονας με γείτονα, γονιός με παιδί.

Το δόγμα της μη-βίας είναι το αγαπημένο δόγμα της κάθε είδους εξουσίας γιατί έτσι μπορεί να μονοπωλεί την βία. Στο δόγμα της μη-βίας τα θύματα είναι μόνο από την μία πλευρά ενώ η άλλη, ακόμα κι αν υποχωρήσει για λίγο για χάρη της κοινής γνώμης, διατηρεί το πλεονέκτημα της.

Κι εγώ ονειρεύομαι έναν ιδανικά ειρηνικό κόσμο. Δεν με νοιάζει αν θα τον ζήσω εγώ – ξέρω πως δεν θα τον ζήσω. Τον θέλω για τα παιδιά μου. Όχι όμως και να τα θυσιάσω υπέρ της διαιώνισης του κατεστημένου. Προτιμώ να έχω ένα άλλο όπλο να βάλω στο τραπέζι.

Μιχάλης Στεφαδούρος

(Αγαπητέ φίλε, γι’ αυτό είναι σημαντικό να υπάρχει Δικαιοσύνη στις κοινωνίες αλλά και να τηρείται το Διεθνές Δίκαιο. Γιατί, αν δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, είναι όλα Άγρια Δύση και Μαφία. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει· η Δικαιοσύνη είναι ένα ακόμα όπλο των ισχυρών και οι δικαστές είναι ξεπουλημένοι, αφενός επειδή κι αυτοί φοβούνται τα όπλα και αφετέρου επειδή κι αυτοί θέλουν τα χρήματα, τη μοναδική αξία της εποχής μας. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται, κυρίως, για εδάφη, σπίτια, ιδιοκτησίες και άλλα περιουσιακά στοιχεία. Δηλαδή, για να κάτσεις στο τραπέζι για διαπραγμάτευση -με όπλο ή χωρίς- πρέπει να διακυβεύεται κάτι από αυτά. Οπότε, σκέφτομαι πως, για να αποφεύγεις τη “διαπραγμάτευση” με τις μαφίες, ο μόνος τρόπος είναι να μην έχεις σπίτι, αυτοκίνητο κλπ. Αυτό κάνω στη ζωή μου, δεν έχω καμία ιδιοκτησία. Οι άλλοι με θεωρούν φτωχό -και με τα δεδομένα της εποχής είμαι- αλλά εγώ αισθάνομαι ζάπλουτος. Ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα στη ζωή μου είναι να ακούω τα “βάσανα” που έχουν οι άνθρωποι με τα 4,5,6,7,10 σπίτια που έχουν, και ενώ αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως δεν εγώ δεν έχω σπίτι -κάποιοι απ’ αυτούς είναι και φίλοι μου- συνεχίζουν να μου περιγράφουν το …δράμα τους. Σκέφτομαι πως ζούμε σε μια εποχή τόσο εαυτιστική που σύντομα οι εφοπλιστές θα λένε τα προβλήματά τους στους άστεγους. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.