Για το εργατικό ατύχημα της χορεύτριας στα μπουζούκια

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Σήμερα η μέρα είναι γιορτινή για κάποιους όπως και το βράδυ του περιστατικού για το οποίο θέλω να μοιραστώ.
Είναι για την πτώση μιας χορεύτριας στα μπουζούκια από ύψος που αντιστοιχεί περίπου σε έναν όροφο οικοδομής. Κάτι που ήταν προδιαγεγραμμένο να γίνει, κρίνοντας από τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας στην κατασκευή πάνω στην οποία χόρευε, αλλά που έτυχε να γίνει όσο εγώ και η παρέα μου ήμασταν μπροστά.

Και που μου επανέφερε στο μυαλό όσα λες και λέτε στο μπλογκ για το πόσο αναλώσιμοι είμαστε ως εργαζόμενοι και πόσο ανάλγητοι ως …γενικά.

Πήγαμε που λέτε για μπάτσελορ στη Θεσσαλονἰκη με τα κορίτσια. Η μέλλουσα νύφη και όσες μαζευτήκαμε από Άμστερνταμ, Βερολἰνο, Χαλκίδα και Αλεξανδρούπολη. Χαμούλης!

Ζήσαμε όλες μαζί τη νύχτα στα μπουζούκια με τη χορεύτρια που τραυματίστηκε.
Πριν πάω σε αυτό, μια παρένθεση για το μασάλι που λέμε στα μέρη μου. Το μπάτσελορ ήταν έκπληξη για τη νύφη. Οι κουμπάρες το κανόνισαν να νομίζει αυτή ότι θα την υποδεχτεί στο αεροδρόμιο η μαμά για ραντεβού να δοκιμάσει νυφικά, και η μαμά μιλημένη άφαντη, με την πρώτη παρτίδα φίλες να την υποδέχεται στο αεροδρόμιο.

Κάναμε εμφάνιση στο τριήμερο σταδιακά ανά 2-3 όποτε μπορούσε η καθεμιά να
ξεμπερδέψει από δουλειά και να’ ρθει. Εγώ ήμουν στην τελευταία παρτίδα και μετά συνέχεια περίμενε να σκάσουν από κάπου κι άλλες. Οπότε κάναμε αμάν να την πείσουμε ότι «αυτές είμαστε, τέλος».

Το τριήμερο πολύ καλό. Κυρίως γιατί βρεθήκαμε με τη νύφη και τα κορίτσια και γελάσαμε και μιλήσαμε και γελάσαμε ξανά. Για τις εξόδους μας, μας έχω και για καλύτερα.

Η πρώτη βραδιά ήταν ελληνάδικο, η δεύτερη μπουζούκια.

Στο ελληνάδικο έχω μια ακόμη τελευταία παρένθεση για να πω ότι γνώρισα και τον
αυτοφωράκια του μαγαζιού τον κύριο Ν. όταν βγήκα έξω για τσιγάρο (ακόμη δεν είχε αρχίσει το «μετά τις 12 καπνίζουμε κανονικά μέσα στο μαγαζί»).

Μεταξύ 50 και 60, χαμογελαστός και χωρίς καθόλου παρουσιαστικό μπράβου ή ανθρώπου της νύχτας, γι᾽αυτό και δε δίστασα πολύ να του πιάσω κουβέντα.

Κι αυτός ορεξάτος για συζήτηση και καθόλου διστακτικός όταν τον ρώτησα ποιο είναι το πόστο του στο μαγαζί.

Τη λέξη αυτοφωράκιας απέφυγε να την πει αλλά την περιγραφή την έδωσε. Ο διάλογος πήγε κάπως έτσι:

-Πώς να σας το εξηγήσω…, να εγώ είμαι στη θέση αυτή μήηηηπως τυχόν υπάρξει
θέμα. Αν κάνουν, λέμε τώρα, μια καταγγελία για δυνατή μουσική και έρθει
αστυνομία. Είμαι εγώ αντί για τον ιδιοκτήτη, εμφανίζομαι εγώ και πηγαίνω…
[μέσα;] αν χρειαστεί.

-Και σας έχει τύχει καμιά φορά;

-Μια φορά ναι. Δεν ήταν και άσχημα όμως. Ε και δεν έχουμε τέτοια συχνά. Ευτυχώς, εδώ γύρω δεν έχει κατοικίες. Η οικοδομή δίπλα μόνο γραφεία.

Και Airbnb, ήθελα να του πω αλλά είχε τελειώσει το τσιγάρο και πήγα μέσα.

Δεύτερο βράδυ μπουζούκια λοιπόν.

Τη φάση-μπουζούκια την πέρασα πιο μικρή και την ξεπέρασα αλλά η αλήθεια είναι ότι ήθελα να πάω. Αρχικά για την παρέα αλλά και γιατί είχα όρεξη να χορέψω.
Τελικά δεν χόρεψα και ιδιαίτερα, είχε πολύ καψουροτράγουδο στο όρθιο και ένα
τσιφτετέλι -αν είναι δυνατόν- δεν το πέτυχα. Σήμερα δηλαδή πιο πιθανό να ακούσεις τσιφτετέλι (και δη τούρκικο) στη γιορτή του Λευκού Οίκου για την 25η Μαρτίου παρά στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης.

Αλλά και αυτοί που χόρεψαν, δεν τους βγήκε σε καλό.

Το πρόγραμμα είχε επαγγελματίες χορευτές/χορεύτριες στη σκηνή που εμφανίζονταν μαζί με τους τραγουδιστές και δύο χορεύτριες που τις είχαν να αιωρούνται σε ένα πλέξιγκλας διαφανές (πώς αλλιώς θα φαινόταν ο… χορός).

Ήταν ένα στρόγγυλο κομμάτι ούτε ένα μέτρο διάμετρος με τρία συρματόσχοινα (της κακιάς ώρας όπως αποδείχθηκε) για να ανεβάζουν τη χορεύτρια με μοτεράκι από το έδαφος στα δύο τρία μέτρα πάνω από τα κεφάλια των θαμώνων ανάμεσα στα μπροστινά τραπέζια.

Ενώ οι χορευτές επί σκηνής του δίναν και καταλάβαινε με την κίνηση και τους βρήκα πολύ κεφάτους (ελπίζω να το ένιωθαν και να μην το έδειχναν μόνο), οι χορεύτριες στα πλέξιγκλας ήταν θέλοντας και μη συντηρητικές στις κινήσεις.

Λίγο κύμα το χεράκι άντε και ένα πόδι να ξεπροβάλλει. Γιατί το ύψος της κατασκευής ήταν τύπου cirque du soleil αλλά καμία υποδομή και ασφάλεια για τα αντίστοιχα ακροβατικά.

Εκεί που λέτε κοντά πρώτο τραπέζι πίστα έσκασε η μία από τις δύο κοπέλες όσο ήταν ανεβασμένη και κόπηκε το ένα συρματόσχοινο.

Μάτι και γλωσσοφαγιά θα ήταν πολύ πιθανά σενάρια λόγω των συνθηκών και της
ομορφιάς της χορεύτριας, αν δεν είχαμε δει την κοπέλα να παραπονιέται για το
συρματόσχοινο στον υπεύθυνο, όταν κατέβηκε στο πρώτο κομμάτι του σόου.

Τη δεύτερη φορά που ανέβηκε έπεσε και χτύπησε στα πλευρά σε έναν κουβά με πάγο
ανάμεσα σε θαμώνες που άραζαν στους καναπέδες μπροστά στη σκηνή.

Τη βάσταξαν απ’ τις μασχἀλες δυο «υπεύθυνοι» του μαγαζιού για να φύγει κουτσαίνοντας (ελπίζω, αν και δεν μάθαμε ποτέ τελικά, γραμμή στο νοσοκομείο).

Και αμέσως μετά όλα πίσω στην κανονικότητα της γιορτινής περίστασης.

Βόλευε και στο πρόγραμμα η χρονική συγκυρία του εργατικού ατυχήματος, γιατί το πέτυχε πάνω στο διάλειμμα με μουσική να παίζει από ηχεία χωρίς κανέναν στη σκηνή.

Όταν ξανανέβηκε τραγουδιστής στη σκηνή, είχε περάσει αρκετή ώρα για να μπορέσουν να συνεχίσουν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Το ίδιο και οι θαμώνες, ανάμεσά τους και η δική μας παρέα, να μη μας βγάλω άμοιρες ευθυνών, παρότι χωρίς διάθεση πλέον, ένα δίωρο μετά το περιστατικό το κάτσαμε.

Μάλλον αυτό με ενοχλεί ακόμη, που δε σηκωθήκαμε να φύγουμε.

Ρώτησα εργαζόμενους σε τρία διαφορετικά πόστα αν είναι οργανωμένοι σε κάποιο
σωματείο και αν μπορούν πουν στη χορεύτρια ότι ακόμη και αν δεν ήταν γραμμένη ότι. δουλεύει εκείνη την ώρα (σιγά μην ήταν) μπορεί να το κυνηγήσει για το εργατικό ατύχημα.

Οι απαντήσεις ήταν ευγενικές αλλά κοφτές τύπου Όχι [δεν υπάρχει ενδιαφέρον να οργανωθούμε], περαστικές είναι αυτές οι δουλειές. Ναι, ναι, θα πήγε νοσοκομείο. Δεν την ξέρω την κοπέλα στα καμαρίνια είναι, είμαστε μεγάλο προσωπικό. Έχεις φουλ δίκιο καταλαβαίνω τί λες, αλλά δεν παίζει να το κυνηγήσει γιατί πολύ απλά δεν θα ξαναβρεί δουλειά.

Αγαπητέ πιτσιρίκο, αυτή η ιστορία παίζει συνέχεια από τότε στο μυαλό μου και κάπως αδυνατώ να βγάλω νηφάλια συμπεράσματα.

Ίσως επειδή ένιωσα αναλώσιμη και ανάλγητη.

Ζωή από την επαρχία

Υ.Γ. Μου άρεσε πολύ αυτό που είπε ο Φεντερίκο στο πόντκαστ σας τις προάλλες για τα
παιδιά! Ευχαριστούμε Φεντερίκο και Πιτσιρίκο για την κουβέντα! Η δική μου αλήθεια είναι πως, όταν είμαι με παιδιά, σκέφτομαι πως έχουν ό,τι χρειάζεται για να κάνουν την ανθρωπότητα καλύτερη αλλά και την κακή τύχη να έχουν για παράδειγμα όλους εμάς τους μεγάλους.

(Αγαπητή φίλη, δεν το ήξερα το περιστατικό αυτό. Τους τρεις πρώτους μήνες του 2025, υπήρξαν 41 νεκροί από εργατικά δυστυχήματα και 53 τραυματίες. Αλλά το κυβερνητικό αφήγημα είναι ότι η Ελλάδα θριαμβεύει. Κανείς δεν κοιτούσε τους νεκρούς από εργατικά δυστυχήματα ούτε όταν η χώρα πήγαινε για διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Να είστε καλά. Χρόνια πολλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.