Σκόρπιες σκέψεις για το «φαινόμενο» Ζωή Κωνσταντοπούλου
Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου καλημέρα.
Ένας αγαπημένος φίλος του blog, τις προάλλες, μου έστειλε το εξής μήνυμα:
«Η ισχύς που αντλούν από το πάθος τους αυτοί που ποθούν το απτό, θα είναι πάντα ισχυρότερη από την ισχύ που αντλούν αυτοί που ποθούν το αφηρημένο».
Και πράγματι εν μέρει, αν το σκεφτούμε, έχει δίκιο.
Όταν τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας μοίραζε τα υπουργεία της πρώτης φοράς «Αριστερά» άθελά του έκανε ένα τεράστιο δώρο στη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αντί να της δώσει υπουργείο, το Δικαιοσύνης όπως πολλοί θα περίμεναν τότε -κάνοντάς την συνένοχη- την τοποθέτησε υποψήφια για την προεδρία της Βουλής, όπου εκλέχτηκε πανηγυρικά με 235 θετικές ψήφους.
Αποκομμένη από τις ευρωπαϊκές «διαπραγματεύσεις» και τη «φθορά» τους η κ.Κωνσταντοπούλου όχι μόνο συνέταξε την προκαταρκτική έκθεση της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους», αλλά, μέσω της «αυταρχικής» αυστηρότητας που ενέπνεε στο σχεδόν μισό χρόνο που κατείχε την έδρα της προέδρου, έκανε το -μέχρι τότε- σάπιο πολιτικό σύστημα των «Βενιζέλων» να βγάζει αφρούς με την «τυπικότητά» της.
Εντάξει, ξέρω πως ζούμε την εποχή που είδηση σήμερα είναι …οι τρίχες του Σπύρου.
Το πόσο αδιάφορη είναι στους περισσότερους η πολιτική ζωή της χώρας μας και οι πολιτικοί της δεν χρειάζεται κάποια ειδική ανάλυση για να γίνει κατανοητό σε όσους δεν έχουν πραγματικό συμφέρον από οποιαδήποτε συναναστροφή με «πολιτικά γραφεία».
Μην ξεχνάμε πως πάνω από τους μισούς έλληνες δεν ψηφίζουν, οι νέοι μεταναστεύουν σωρηδόν, ενώ πολλοί συνάνθρωποί μας κουρασμένοι και γερασμένοι πια δυσκολεύονται να βγάλουν το μήνα, αποδεχόμενοι την συντριπτική τους ήττα.
Όμως όλα τα παραπάνω, αν και λίγο «μπαγιάτικα» κατά την γνώμη μου, έχουν άμεση σχέση με την επιλογή του πρωθυπουργού να «χρίσει» την πρώην πρόεδρο της Βουλής ως κύρια αντίπαλό του.
Ο πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξή του την χαρακτήρισε «θηλυκό Βαρουφάκη».
Και αυτό, κατά την γνώμη μου, δείχνει πανικό.
Όταν -το καλοκαίρι του 2015- ήρθε η ώρα της συνθηκολόγησης, με τις παραιτήσεις και τη διάλυση του όποιου κινήματος υπήρχε, η Ζωή τοποθετήθηκε αυτομάτως στο κάδρο των «αντιμνημονιακών».
Η επιλογή των λέξεων στο επικοινωνιακό στρατόπεδο του πρωθυπουργού μόνον τυχαία δε μοιάζει να είναι.
«Βαρουφάκης», «δραχμή», «2015», «χρεωκοπία».
Μέσα σε όλα αυτά, παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες το «φαινόμενο» Ζωή Κωνσταντοπούλου να ανεβαίνει τα δημοσκοπικά σκαλιά το ένα μετά το άλλο.
Αν αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό, σίγουρα μία από τις απαντήσεις κρύβεται στο μήνυμα που μου έστειλε ο αγαπημένος μας φίλος.
Η Κωνσταντοπούλου «αποκήρυξε» την αριστερά της κωλοτούμπας, των αέναων διαπραγματεύσεων και των δικαιωμάτων, δείχνει να «σιχαίνεται» περισσότερο τον Τσίπρα από το Μητσοτάκη και προσφέρει στο πιάτο του «σοφού» ελληνικού λαού το απτό.
Το χειροπιαστό.
Η επικοινωνιακή μεταστροφή της κ. Κωνσταντοπούλου, με τις καρδούλες και όλα τα συναφή, δείχνει ξεκάθαρα πως η επικεφαλής της «Πλεύσης Ελευθερίας» αφενός κατάλαβε σε ποιους απευθύνεται -είναι πανέξυπνη- και αφετέρου μοιάζει να «αντιμετωπίζει» τους πολιτικούς της αντιπάλους με τα δικά τους όπλα.
Με emoji’s, ειρωνικό χαμόγελο, ολίγον εσκεμμένη ρηχότητα και μπόλικο «αυταρχισμό».
Αυτά πουλάνε, ας μην γελιόμαστε.
Επίσης είναι δικηγόρος και εξαιρετική ρήτορας. (σ.σ. δεν την αποθεώνω)
Η Ζωή, σε αντίθεση με τον Γιάνη Βαρουφάκη, που μάλλον παραείναι «ρομαντικός» ως κοσμοπολίτης, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τη λαϊκή οργή-απελπισία για το έγκλημα των Τεμπών -ας μη ξεχνάμε εκπροσωπεί νομικά συγγενείς των θυμάτων-, την ακρίβεια και την κατάρρευση της Ακροδεξιάς του Μητσοτάκη, και δείχνει ότι οι εισροές προς το κόμμα της έρχονται πλέον από όλες τις κατευθύνσεις και ηλικίες.
Ακόμα και από το «πρώτο κόμμα» της αποχής.
Το αφήγημα της κυβέρνησης για το πλεόνασμα, τους ρυθμούς ανάπτυξης και όλες αυτές τις «ομορφιές» δεν πείθει πλέον ούτε αυτούς που τα γράφουν.
Τα επιδόματα είναι μέρος της κατάρρευσης.
Όλοι ξέρουν τι θα ακολουθήσει.
Και στο Καστελλόριζο ήξεραν.
(Το 2030 δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε·ενώ οι υποχρεώσεις της χώρας προς χρέος και δανειστές επανέρχονται από το 2032, σύμφωνα με ό,τι υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα).
Από την άλλη, το αφήγημα της κ. Κωνσταντοπούλου είναι ένα:
«Είστε εγκληματίες και πρέπει να πάτε φυλακή».
Τόσο απλά.
Τα λόγια αυτά ακούγονται από το στόμα μιας δικηγόρου που έχει εκπροσωπήσει αρκετούς πολίτες που ήρθαν αντιμέτωποι με τους πλειστηριασμούς των Funds και άλλα μνημονιακά μέτρα.
Κάτι που στο μυαλό πολλών Ελλήνων, ασυναίσθητα, φέρνει τις λέξεις «δικηγόρος» και «δικαιοσύνη» να μοιάζουν αλληλένδετα.
Εντάξει, δεν είναι.
Όμως οι ψηφοφόροι της κ.Κωνσταντοπούλου βλέπουν στις πράξεις της κάτι το χειροπιαστό.
Δεν τους ενδιαφέρουν τα κυβερνητικά προγράμματα, σάμπως οι άλλοι έχουν(;),δεν τους ενδιαφέρουν οι ηθικολογίες, ούτε οι βαρύγδουπες υποσχέσεις.
Αυτό που θέλουν είναι να βρεθούν απέναντι στη σαπίλα, να την «καταγγείλουν» και να πάψουν να αισθάνονται αναξιοπρεπείς απέναντι σε ένα κράτος που δεν τους υπολογίζει.
Το προσωποκεντρικό κόμμα της Κωνσταντοπούλου δε θα είναι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο.
Εξάλλου, ποιο κόμμα δεν είναι προσωποκεντρικό στις αστικές δημοκρατίες;
Τι, υπέγραψε τη σύμβαση για τα Ωνάσεια σχολεία;
Ε, και;
Ποιος τα γ@μεί τα Ωνάσεια σχολεία, όταν τα τρένα στουκάρουν μετωπικά, ο μήνας δε βγαίνει μέχρι τα μισά και το ενοίκιο μιας γκαρσονιέρας αγγίζει αυτό του ρετιρέ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ποντάροντας στο «φάντασμα» τη δραχμής, επιχειρεί να διασωθεί γυρνώντας το χρόνο πίσω στο πρώτο εξάμηνο του 2015 επιλέγοντας την Κωνσταντοπούλου ως αντίπαλό του με το αβαντάρισμα των ολιγαρχών -αν θέλετε- που την «φουσκώνουν» δημοσκοπικά.
Προσωπικά, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε πολιτικούς. Ειδικά σε ένα προτεκτοράτο. Πόσο μάλλον σε δικηγόρους.
Αλλά κάποιες φορές η ιστορία είναι τέτοια πουτάvα, που πας για μαλλί και βγαίνεις κουρεμένος.
Και η «Εύα» έβαλε μαλλιά.
Μόλις χθες.
Όπως έγραφε ο Άρτουρ Σοπενάουερ στο βιβλίο του «Ο κόσμος σαν βούληση και σαν παράσταση»,
«Έχει ειπωθεί ότι οποιαδήποτε νέα ιδέα πρέπει να περάσει από τρία στάδια:
Πρώτον, γελοιοποιείται.
Δεύτερον, υπόκειται σε επιχειρήματα.
Τρίτον, γίνεται αποδεκτή.
Η ιδέα με ασφάλεια έχει φτάσει στο τελικό στάδιο.
Είναι αποδεκτή.»
Μένει να αποδειχθεί, αν είχε δίκιο.
Και θα έχει πάρα πολλή πλάκα.
Με εκτίμηση και σεβασμό,
Τ.Τ.Π.
Υ.Γ. Θυμάμαι σαν να ήταν χθες τη συζήτηση που είχατε κάνει με τη Ζωή, μέσω του JoDi, αγαπημένε μου Πιτς.
Από τότε άλλαξαν πολλά.
Ακόμα και η Ζωή.
Εκείνο που δεν άλλαξε, είναι το έμψυχο δυναμικό της χώρας.
Και η ουρανομήκης ηλιθιότητα.
Που στη χώρα μας θερίζει.
(Φίλε Βαγγέλη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κράτησε την αξιοπρέπειά της το καλοκαίρι του 2015, μετά το δημοψήφισμα, τίμησε αυτούς που την ψήφισαν, τίμησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος -όπως πρέπει να είναι το αυτονόητο σε μια Δημοκρατία- και έδειξε στους τότε συντρόφους της στο ΣΥΡΙΖΑ το σωστό δρόμο· παράλληλα, ήταν από τους λίγους πολιτικούς που έδειξε ότι καταλαβαίνει πως πρέπει να αποδοθεί Δικαιοσύνη για το έγκλημα της χρεοκοπίας της χώρας. Αυτοί -οι περισσότεροι τουλάχιστον- δεν την μιμήθηκαν, προτίμησαν τις καρέκλες και την πάρτη τους, και ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε, ουσιαστικά, το καλοκαίρι του 2015. Για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμα, η όποια πολιτική ζωή στην Ελλάδα -και η όποια ελπίδα για τη χώρα- τελείωσαν το καλοκαίρι το 2015, με την ανατροπή από την κυβέρνηση Τσίπρα του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Έχω γνωρίσει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η συζήτηση που θυμάσαι ήταν το καλοκαίρι του 2016, μια ημέρα πριν τη συγκέντρωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Λυκαβηττό για την επέτειο του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα, λίγες μέρες μετά τη γέννηση της Σοφίας. Αν θυμάμαι καλά, που καλά θυμάμαι, γνώρισα τη Ζωή σε μια συνέντευξη που της είχαμε πάρει για το Unfollow. Όταν βγήκαμε από το δικηγορικό γραφείο της, μετά το τέλος της συνέντευξης, είχα πει στο συνάδελφο “αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δέκα σαν αυτήν, θα είναι κυβέρνηση για πάντα”. Τελικά, η Ζωή ήταν μια από τις λιγοστές εξαιρέσεις στο ΣΥΡΙΖΑ, και ο Τσίπρας εξαπάτησε και τη Ζωή, και τον Βαρουφάκη, και όποιον άλλο αξιοπρεπή άνθρωπο είχε κοντά του· η Ζωή ήταν βέβαιη πως ο Τσίπρας δεν θα υπογράψει, αλλά υπέγραψε. Τον Αύγουστο του 2015, πριν τις νέες εκλογές, συνάντησα τη Ζωή στο γραφείο της στη Βουλή. Θυμάμαι ότι της είπα “Αυτά που λες, τα έχω ακούσει σε ένα άλλο γραφείο εδώ πιο πέρα πριν από ένα χρόνο -εννοούσα αυτά που μας είχε πει ο Τσίπρας στη συνέντευξη το 2012- οπότε γιατί να εμπιστευτεί κάποιος εσένα και τους συντρόφους σου, αφού ήσασταν συνέχεια δίπλα στον Τσίπρα, επί χρόνια, και δεν πήρατε χαμπάρι πως είναι απατεώνας;”. Η Ζωή με κοίταξε στα μάτια με κάποιο παράπονο και είπε “Δέξου πως υπάρχουν και άνθρωποι που, όταν λένε κάτι, το εννοούν”. Εντάξει, το δέχομαι. Η Ζωή δεν είναι ο Τσίπρας. Αλλά εγώ δεν ακολούθησα, γιατί ανήκω σε άλλη τάξη από τη Ζωή. Βαγγέλη, το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι πολιτικοί της, αλλά οι πολίτες της. Οι πολίτες της χώρας έλκονται για δεκαετίες από καθάρματα και απατεώνες, οπότε κάτι λέει αυτό για τους πολίτες της χώρας. Οι Έλληνες θέλουν Μητσοτάκηδες και Γεωργιάδηδες, δεν θέλουν Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη. Και βέβαια, το πρόβλημα πια είναι πως, όπως δέθηκε η Ελλάδα με τα Μνημόνια και την υποθήκευσή της, ο Θεός ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός της χώρας, η Ελλάδα είναι τελειωμένη. Η Βουλή, οι εκλογές, τα κόμματα, και όλα αυτά, δεν έχουν κανένα νόημα. Και αυτό που δεν συγχωρώ με τίποτα και σε εμάς και στους πολιτικούς που κυβέρνησαν είναι ότι επιτρέψαμε η πατρίδα μας να διαλυθεί από μια Ευρωπαϊκή Ένωση που καταρρέει, από μια Γερμανία που είναι ανέκδοτο πια στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Κρίμα, πολύ κρίμα. Προδώσαμε τη χώρα μας. Ζούμε πια σε μια χώρα που πεθαίνει. Πεθαίνει και δημογραφικά. Τα σχολεία ερημώνουν και κλείνουν, ο δείκτης γήρανσης είναι πάνω από 170%. Η Ελλάδα χρειάζεται ζωή. Κυριολεκτικά. Οπότε, η Ζωή μπορεί να κατέβει με αυτό το σύνθημα στις επόμενες εκλογές. Να είσαι καλά, Βαγγέλη. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.