Περί Ποίησης

Αγαπημένε Πιτσιρίκο/μπλογκ,
Ανησυχίες, απελπισίες, κυρίαρχα αφηγήματα, σκληρή πραγματικότητα, αργές ενσωματώσεις σε μαγευτικά ηλιοβασιλέματα.

Η ποίηση γράφεται όπως πάντα στα περιθώρια.

Ευτυχώς πάντα κάπου υπάρχουν οι λοξές γραφές, που ποδοπατημένες ξεμυτίζουν από τις ρωγμές…

Η απογοήτευση, ο ρεαλισμός και κυρίως οι γενικεύσεις φαίνεται συχνά να διευκολύνουν το φασισμό της καθημερινότητας. Για όσους/ες ψάχνουν ας αναζητήσουν βίντεο ή κείμενα της Rosi Braidotti για το μικροφασισμό στην καθημερινότητα.

Ποίηση σήμερα και αύριο στο zinefest.

Εδώ μια ενδιαφέρουσα συλλογή κειμένων γύρω από την ποίηση στον ελλαδικό χώρο μετά την κρίση: https://sites.lsa.umich.edu/poetrycrisis/

«σας επιτρέπω να μην με θυμάστε
αλλά να ζήσετε
και να αγαπάτε
–ξανά και ξανά
μέχρι τέλους» ΜΚΧ

Α.

(Αγαπητή Α., ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν έχει γράψει πως σήμερα δεν διαβάζουμε σχεδόν καθόλου ποίηση, γιατί στα ποιήματα η γλώσσα παίζει και οι άνθρωποι έχουν πάψει να χρησιμοποιούν τη γλώσσα με παιγνιώδη τρόπο. Γι’ αυτό σήμερα λείπουν και τα ευφυολογήματα. Δεν είχα καμία αμφιβολία πως η πολιτική ορθότητα, η πολιτική των ταυτοτήτων και τα “δικαιώματα” οδηγούν στο φασισμό και μετατρέπουν τους πάντες σε χωροφύλακες, αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση -αν και αυτό είναι προφανές πια- είναι όλοι αυτοί που επιμένουν. Ακόμα και άνθρωποι που τους θεωρούσα έξυπνους και, κυρίως, συντρόφους. Πολύ όμορφος ο στίχος της ΜΚΧ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Μέχρι τέλους.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.