Αποδόμηση: από το “ναι, αλλά” στο “γιατί, δεν”

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
αν κάποιος μου ζήταγε να περιγράψω το κυρίαρχο στοιχείο της συλλογιστικής πρακτικής των συμπολιτών μας, θα έλεγα απλά μία λέξη: αποδόμηση.

Διαβάζω επιχειρηματολογίες που βασίζονται στην εναντίωση και υποβίβαση άλλων προτάσεων. Καμία προσπάθεια εποικοδομητικού διαλόγου και κοινής επικοινωνίας. Υποβιβάζω τους υπόλοιπους, άρα υπάρχω.

Όταν οι προτάσεις ξεκινούν με αρνητικούς συνδέσμους, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά. Η πρόταση, “ναι, αλλά…” ακούγεται – περίπου – ως εξής:

“Συμφωνώ μαζί σου (για να σου δώσω λίγη ψευδαίσθηση ότι έχεις δίκαιο σε κάτι), αλλά σε γράφω στα π@π@ρια μου και συνεχίζω να υποστηρίζω αυτά που θέλω.

Η επική αντιπρόταση “ γιατί δεν…” υποκρύπτει ακόμα μεγαλύτερη παρακμή. “Γιατί δεν λέτε για το Μάτι;”, φώναζαν τα τρολ στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη. Είναι θέμα ανταγωνισμού δηλαδή; Χρησιμοποιεί κάποιος αυτές τις καταστάσεις για να αποκομίσει κέρδος;

Η τεχνητή νοημοσύνη απαιτεί δεδομένα για να εκπαιδευτεί και να μπορεί να συνθέσει και να αναπαράξει πληροφορία. Αν εισάγεις στον αλγόριθμο -ως σωστή πράξη- “1+1=3”, όλες οι επόμενες πράξεις θα βασίζονται στη λανθασμένη προκείμενη πρόταση. O αλγόριθμος θα συνεχίσει όμως να αναπαράγει και να συνθέτει βασιζόμενος στη λάθος πρόταση.

Εκεί ακριβώς –θεωρώ– ότι βρισκόμαστε: μια κοινωνία που εκπαιδεύεται βασιζόμενη σε λάθος προκείμενες. Επιχειρηματολογία που βασίζεται στην αποδόμηση και τον υποβιβασμό και όχι στην καλλιέργεια, τον σεβασμό και την παραγωγή συλλογικών αντιλήψεων. Το έχουμε ξαναπεί άλλωστε: η καταστροφή είναι πιο εύκολη από τη δημιουργία.

Για να γίνω λοιπόν εποικοδομητικός στα γραφόμενα του αγαπητού Τ.Τ.Π. -που είχε αναφέρει ότι η ελληνική κοινωνία είναι άκρως θρησκόληπτη και συντηρητική– θα προσθέσω ότι η ελληνική κοινωνία είναι και τρομερά ανταγωνιστική. Περιλαμβάνει ανθρώπους που φανατικά επιδιώκουν να επιβληθούν και να ομογενοποιήσουν τους υπόλοιπους με βάση τα ατομικά τους πιστεύω και στις ατομικές τους αξίες. Αναρωτιέμαι λοιπόν: μπορεί να υπάρξει πραγματική κοινωνία, όταν τα μέλη της ανταγωνίζονται για τις ανθρώπινες σχέσεις;

Από τις καλοκαιρινές όχθες του Σπρεέ, κάπου ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο,

Με αγάπη και ευχές για καλές θάλασσες,

Ανδρέας

ΥΓ. Την απάντηση σε όλα αυτά τα “ναι, αλλά…” και τα “γιατί, δεν…” που κατακλύζουν την ελληνική κοινωνία, την έχεις δώσει απλά, μεστά και στοχευμένα εσύ, Πιτσιρίκο: “H δική σας πρόταση ποια είναι, κύριε;”.

(Αγαπητέ Ανδρέα, δεν νομίζω ότι υπάρχει ελληνική κοινωνία ή άλλες κοινωνίες. Υπάρχουν άτομα. Αυτά που έχουν συμβεί στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία του 2010, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά των κατοίκων της Ελλάδας. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο ανταγωνισμός είναι κύριο συστατικό του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, και οι άνθρωποι εκπαιδεύονται από παιδιά να ανταγωνίζονται. Όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλον τον δυτικό κόσμο. Δεν υπάρχει Ubuntu στη Δύση. Ανδρέα, είμαστε άνθρωποι που έτυχε να γεννηθούμε στην Ελλάδα. Ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν εξηγεί άψογα στα βιβλία του τι έχει συμβεί στους ανθρώπους και γιατί συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Ας δούμε τη μεγάλη εικόνα και όχι μόνο την Ελλάδα, που είναι ένα failed state και είναι πρώτη σε κατάθλιψη στην Ευρώπη. Δεν μπορείς να κάνεις και μεγάλη κριτική στους καταθλιπτικούς. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.