Όταν οι Ερινύες έγιναν Ευμενίδες

Το Σάββατο, που έκλεισαν δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα, δεν με έπιασε ιδιαίτερη περισυλλογή, μολονότι είδα και διάβασα κάποια αφιερώματα. Ήμουν απασχολημένη με το να προετοιμαστώ ψυχολογικά και σωματικά για την παράσταση της Ορέστειας του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Τερζόπουλου. Πραγματικά ανυπομονούσα, μέρες πριν είχα κλείσει τα εισιτήρια.

Και ναι. Δεν ήταν άλλη μια καλοκαιρινή περιοδεία αρχαίου δράματος, από τις πολλές που είχα δει.

Χωρίς υπερβολικούς μοντερνισμούς, δήθεν να φέρουν το κείμενο στο σήμερα, βγάζοντας από τη μύγα ξύγκι. Χωρίς κατάχρηση σκηνικών και αντικειμένων περιττών, χωρίς τις ευκολίες των τεχνικών μέσων. Χωρίς ηθοποιούς – κράχτες,τους οποίους συνήθως επιλέγουν οι παραγωγοί για να “τα φέρουν”.

Είναι η ακραία σωματικότητα των ηθοποιών, αποτέλεσμα μακροχρόνιας εκπαίδευσης, μια μορφή ασκητισμού και απάρνησης των εγκοσμίων. Σώματα που ταλαντώνονται, που βγάζουν απόκοσμους ήχους και που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να τα παρακολουθείς.

Είναι οι τρεις συνεχόμενες ώρες, όπου καθηλωμένη στις κερκίδες, ο ένας τύραννος διαδέχεται τον άλλον και πατάνε επί πτωμάτων στην κυριολεξία.

Είναι το τραγούδι στα αραβικά της Κασσάνδρας (Έβελυν Ασουάντ), που έρχεται στο Άργος ως αιχμάλωτη πολέμου, ως άμαχος πληθυσμός, σκοτώνεται μαζί με τον Αγαμέμνονα, αλλά για τον δικό της χαμό κανένας δεν θα γυρέψει εκδίκηση ή δικαιοσύνη.

Είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας, όπου στήνεται για πρώτη φορά ο Άρειος Πάγος, το καινούργιο σύστημα, ο θεσμοθετημένος διαμεσολαβητής ανάμεσα στην αστική τάξη και τους πολίτες.

Είναι τα ανταλλάγματα που προσφέρει η θεά Αθηνά προς τις χθόνιες θεότητες, για να σωπάσουν, να σταματήσουν να τους κατατρέχουν.

Μια κατοικία με μίνιμουμ ενοίκιο 500 ευρώ, μια εργασία που κρατάει δεκατρείς ώρες, την προστασία της πόλης, αφού για να φύγουν έστω και πέντε μέρες τον Αύγουστο με την οικογένειά τους χρειάζεται τετραψήφιος αριθμός στην τράπεζα.

Είναι οι Ερινύες που μετατράπηκαν σε Ευμενίδες.

Είναι το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ.

Λαβ όνλυ,
Φωτεινή.

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τον Τ.Τ.Π. Αν δεν είχε γράψει ένα χρόνο πριν για την παράσταση το κείμενο με τίτλο “Ο θρίαμβος των ηττημένων”, δεν θα είχα παρακινηθεί να μάθω περισσότερα ούτε για την Ορέστεια ως έργο, ούτε για τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, καθώς οι παραστάσεις του δεν διαφημίζονται καθόλου, μιας και δεν είναι ο αγαπημένος του συστήματος, από την πρώτη φορά που ανέβασε τις Βάκχες, σαράντα χρόνια πριν. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μέρος της θεατρικής ιστορίας, ένα συλλογικό βίωμα. Θα έχω να το λέω.

Όσοι μπορείτε στ’ αλήθεια σπεύστε, υπάρχουν ακόμη εισιτήρια, αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω.

(Αγαπημένη Φωτεινή, είναι σπουδαίος ο Τερζόπουλος. Είναι Δάσκαλος. Δυστυχώς, η Ορέστεια δεν παίζεται κάπου κοντά στα μέρη που θα είμαι. Θα έπρεπε οι καλοκαιρινές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου να παίζονται σε περισσότερα θέατρα στην Ελλάδα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.