Μονάχα αυτά που έδωσες, για πάντα είναι δικά σου

Εγώ, φίλε πιτσιρίκο, κάνω το χρέος μου ως Έλληνας της μετα(χαχα!)μνημονιακής Ελλάδας, περήφανος Έλληνας του προτεκτοράτου, αλήθεια σου λέω, δεν αστειεύομαι, ποτέ δεν αστειεύομαι, είμαι πολύ γαμάτος για να αστειεύομαι και παίρνω τα πάντα στα σοβαρά, τόσο σοβαρά που δεν μπορώ παρά να μην σπάω πλάκα με το πόσο σοβαρός είμαι, παίρνω ακόμη και τη δουλειά μου στα σοβαρά, άλλωστε καμία δουλειά δεν είναι ντροπή (εντάξει, εκτός αν είσαι project manager),

ωστόσο για να είμαι ακριβής, θα έπαιρνα τη δουλειά μου στα σοβαρά αν ήξερα τι ακριβώς είναι η δουλειά μου, δεν ξέρω γιατί κάνω αυτό που κάνω (αλήθεια τι κάνω;) αλλά πρέπει κι εγώ να πουλάω την εργασιακή μου δύναμη διότι είμαι δυνατός και γαμάτος και επιβάλλεται να έχω «πρόσωπο» στην κοινωνία, ξέρεις αυτό το πράγμα που σε ρωτάει κάποιος τι δουλειά κάνεις σχεδόν με το πού σε γνωρίσει, λες και η δουλειά που κάνεις σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, αν όντως ισχύει δηλαδή κάτι τέτοιο και τα έχω καταλάβει λάθος, αν η δουλειά που κάνει κανείς τον χαρακτηρίζει, τότε γάμησέ τα φίλε πιτσιρίκο, είναι ν’ αλλάζεις πεζοδρόμιο, με όλη την επικινδυνότητα που έχει η αλλαγή πεζοδρομίου, τολμηρή, γεμάτη ρίσκο ενέργεια η αλλαγή πεζοδρομίου, όλες οι αισθήσεις απαιτείται ν’ ανέρχονται στον υψηλότατο βαθμό ετοιμότητας όταν περπατάς σ’ ένα πεζοδρόμιο στην Ελλάδα, πόσω μάλλον να κατέβεις από ένα πεζοδρόμιο, να διασχίσεις τον δρόμο και ν’ ανέβεις στο απέναντι πεζοδρόμιο, και μόνο που το σκέφτομαι με κόβει κρύος ιδρώτας, ακόμη και οι γάτες πια το αποφεύγουν, εκεί όμως που είναι να φρικάρεις είναι όταν συναντάς ανθρώπους που σου λένε ότι τους αρέσει η δουλειά τους, δηλαδή τους αρέσει να δουλεύουν για κάποιον άλλον χωρίς να επιστρέφει κάτι από την εργασία τους σε αυτούς εκτός από χρήματα για να επιβιώσουν, εντάξει να πάρουν κι ένα σουβλάκι ή να πάνε διακοπές, να ανεβάσουν στα σόσιαλ και φωτογραφίες από τις διακοπές τους, έτσι είναι τα πράγματα σήμερα, απαιτείται το «ψηφιακό αμήν» (για σου ρε γίγαντα Μπιουνγκ), ή τους αρέσει λέει η δουλειά τους όντας αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή μικροκαπιταλιστές με τη δική τους επιχείρηση, εκμεταλλεύονται δηλαδή με χαρά τον εαυτό τους, «ελευθερία και εκμετάλλευση συγχωνεύονται» (στην υγεία σου ξανά ρε μάγκα Μπιουνγκ και σ’ εσένα πιτσιρίκο που μου γνώρισες τον μόρτη Χαν), εγώ λοιπόν, γιατί δεν μπορώ να μην μιλάω για τον εαυτό μου, αφού κι εγώ είμαι ένας μικρός γαμάτος νάρκισσος, θύμα της εποχής – θύμα κι εγώ πιτσιρίκο – σκαλίζω φιγούρες επιστρατεύοντας το τίποτα, δηλαδή την ανεμελιά, τον ελεύθερο μου χρόνο (που τον έχω θησαυρό) και το χασομέρι, σκαλίζω και φτιάχνω φιγούρες, να τώρα φτιάχνω κάτι μουσάτους τύπους, ανοίγω και μ’ ένα φτεροτρύπανο μία τρύπα από πίσω, κολλάω ένα μαγνητάκι κι έτοιμη η φιγούρα να κάνει «κλακ» στο ψυγείο, ορίστε λοιπόν κι εγώ που κάνω το χρέος μου στην Ελλάδα των σουβενίρ πιτσιρίκο, φτιάχνω χειροποίητα μαγνητάκια έτοιμα προς πώληση, χαχά, όχι προς πώληση, ακόμη και αν κάποιος ήθελε να τ’ αγοράσει, δεν τα πουλάω, γιατί ό,τι κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, ακριβώς διότι αποτελεί αποτέλεσμα (και όχι προϊόν) τεμπελιάς και ανεμελιάς πασπαλισμένης με κάποια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δεν το ποσοτικοποιώ, δεν το ανάγω σε κάτι μετρήσιμο κι έτσι δεν τα πουλάω, μόνο τα χαρίζω. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής:

«Μονάχα αυτά που έδωσες, για πάντα είναι δικά σου»

Σε χαιρετώ, φίλε πιτσιρίκο.

Gialour Chul Tebelhan

(Φίλε Γιώργο, πολύ γαμάτες είναι αυτές οι φιγούρες που φτιάχνεις και σε θαυμάζω γιατί εγώ δεν μπορώ να φτιάξω κάτι όμορφο με τα χέρια μου, και δεν μπορώ να ζωγραφίσω, αλλά ούτε και να σκεφτώ και να γράψω σαν τον Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν, που να είναι καλά ο άνθρωπος γιατί μας έσωσε από την παράνοια της εποχής μας, αφού τα εξηγεί όλα τόσο όμορφα στα βιβλία του που δεν έχεις μετά καμία απορία και ελαφραίνεις κάπως, και, όντως, Γιώργο, είναι τρομερό που όλοι θέλουν να μάθουν τι δουλειά κάνεις, και σε ρωτάνε αμέσως, λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο εκτός από την δουλειά, αλλά σκέψου κι εμένα που δεν μπορώ να πω στους ανθρώπους τι δουλειά κάνω γιατί θα πρέπει να τους πω και ποιος είμαι, οπότε τους λέω διάφορες κουλαμάρες πως δουλεύω online για μια εταιρεία του εξωτερικού, γιατί έχω παρατηρήσει πως όσες φορές έπρεπε να πω τι ακριβώς κάνω και ποιος είμαι, άλλαζε η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί μου, και εγώ θέλω να με αγαπάνε για την όμορφη ψυχή μου και όχι επειδή είμαι τόσο σπουδαίος δημιουργός χαχαχαχαχαχαχαχα, αλλά το πιο ωραίο είναι που αναγκάστηκα να πω σε μια κοπέλα ποιος είμαι και μετά από λίγο, αφού με “έψαξε” στο Διαδίκτυο, μου λέει με θαυμασμό “Έχεις πάνω από 90 χιλιάδες followers στο Facebook” και της λέω εγώ “Καλά, από όλο αυτό που σου είπα, οι followers σου έκαναν εντύπωση;”, αλλά, ναι, οι followers της έκαναν εντύπωση, οπότε της είπα πως έχω μπλοκάρτει και πάνω από 500 χιλιάδες άλλους, και εντυπωσιάστηκε ακόμα περισσότερο, αλλά, Γιώργο, μου αρέσει πάρα πολύ που στα νησιά πιάνω κουβέντα με κάποια πολύ όμορφα νεαρά κορίτσια που δουλεύουν σεζόν, και μετά μου λένε “Μα καλά, πώς τα ξέρετε εσείς όλα αυτά πράγματα;” -στον πληθυντικό μου μιλάνε γιατί βγάζω κι ένα σεβασμό-, και λιώνω εγώ όταν μου το λένε αυτό, αλλά το καλύτερό μου είναι που διάφοροι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι δουλειά κάνω, μου λένε “Ρε φίλε, θέλω μια δουλειά σαν την δική σου”, γιατί με βλέπουν να κωλοβαράω όλη μέρα στις παραλίες ενώ αυτοί δουλεύουν σαν τα ζώα, αλλά δεν είναι αλήθεια πως κωλοβαράω όλη μέρα, γιατί ξυπνάω από τις πέντε και μισή τα χαράματα για να κάνω αυτά που πρέπει να κάνω και να έχω την ημέρα ελεύθερη, ενώ και στην παραλία ξεσκίζομαι στο διάβασμα, και, βέβαια, οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πως ο ελεύθερος χρόνος είναι ο απόλυτα δημιουργικός χρόνος, γιατί εκεί σου έρχονται όλες οι καλές σκέψεις και οι καλές ιδέες, ενώ οι άνθρωποι φοβούνται πως θα έρθουν τα ρομπότ και θα τους πάρουν την δουλειά, την σκλαβιά δηλαδή, οπότε δεν βγάζω κανένα νόημα με τους ανθρώπους, αλλά δεν με πειράζει γιατί τώρα γράφουμε με τον Χριστόφορο τη νέα του παράσταση, και περνάμε πολύ καλά, και γελάμε συνέχεια γιατί έχει πολλή πλάκα η Ιστορία του ελληνικού κράτους, ενώ σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπάω τον Σεπτέμβριο στα νησιά, και θέλω να πάνε όλα καλά για να ξεσκιστώ στις βουτιές.

Να είσαι καλά, Γιώργο. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.