Οι Ισραηλινοί δεν είναι κακοί άνθρωποι
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που διστάζουν να υποστηρίξουν τον παλαιστινιακό αγώνα για απελευθέρωση από την ισραηλινή κατοχή, και το καθεστώς απαρτχάιντ που υπομένουν επί επτά δεκαετίες, λόγω των πρόσφατων ενεργειών της Χαμάς. Όπως πολλοί από εμάς, στέκονται και εκείνοι με φρίκη μπροστά στα εγκλήματα του Ισραήλ, αλλά παράλληλα, νιώθουν την ανάγκη να καταγγείλλουν την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση επειδή οι ενέργειές της την 7η Οκτωβρίου τους φαίνονται αδιανόητες, και αποτρόπαια εγκλήματα.
Συνήθως, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους εκφράζουν κάποια αφηρημένη φιλοπαλαιστινιακή συμπάθεια για ανεξαρτησία, αλλά οι εσωτερικές τους ηθικές αντιφάσεις καθιστούν το ζήτημα άβολο για να το σκεφτούν σε βάθος, και να δώσουν σίγουρες απαντήσεις, και έτσι γίνεται πολύ δελεαστικό να το βάλουν κάτω από το νοητικό χαλάκι των άλυτων και αναπάντητων ζητημάτων.
Το ξέρω. Κάποτε ανήκα και γω σε αυτή την ομάδα ανθρώπων, όταν ήμουν νέος και αφελής. Η συνειδητοποίηση των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου, με το Ολοκαύτωμα στην κορυφή αυτής της μαύρης λίστας, με έκανε να νιώθω άβολα να καταγγείλω τις αδικίες των απογόνων τους, και τα εγκλήματα τους απέναντι στους Παλαιστίνιους, λες και, αν το έκανα, θα εισχωρούσε μέσα μου κάποιος “ναζιστικός ιός” και θα κατέληγα αντισημίτης, αυτό που σιχαινόμουν και μισούσα. Το εφηβικό μου μυαλό ήταν πολύ αφελές για να διακρίνει την αλήθεια από την προπαγάνδα, και έτσι, έριχνα όλη την ευθύνη για την αμηχανία μου στην άγνοιά μου σχετικά με τις πολυπλοκότητες της Ιστορίας που δεν γνώριζα.
Σίγουρα, δεν μπορεί να είναι αυτό που φαίνεται.
Μετά, μεγάλωσα. Γι’αυτό υπάρχουν και τα βιβλία Ιστορίας, για να μαθαίνουμε αυτά που δεν γνωρίζαμε. Τα περίπλοκα ζητήματα, άλλωστε, είναι αυτά που διαχωρίζουν την ενηλικίωση από την ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας.
Τότε, όπως και τώρα, πολλοί κοιτάνε μεμονωμένα τις ενέργειες της Χαμάς, και σκέφτονται: “δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει ποτέ κάτι τέτοιο”, και έτσι συμπεραίνουν από αυτό ότι οι δράστες της 7ης Οκτωβρίου πρέπει να είναι κάποιοι πολύ κακοί και μοχθηροί άνθρωποι. Κάποιου είδους τέρατα. Πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει τον αγώνα αυτών των τεράτων, όταν διαπράττουν τέτοιου είδους φρικιαστικά εγκλήματα; Πώς είναι δυνατόν αυτοί, να έχουν το δίκιο με το μέρος τους;
Αυτό δημιουργεί μια γνωστική δυσαρμονία την οποία επίσης τοποθετούν κάτω από το νοητικό χαλάκι, επειδή, ως ενήλικες, ξέρουμε καλά ότι τα τέρατα δεν είναι αληθινά. Είναι μόνο στις ταινίες, και στα παραμύθια για παιδιά.
Συνήθως, η εξέταση του Παλαιστινιακού ζητήματος και της βαναυσότητας που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, σταματά εκεί. Ελάχιστοι άνθρωποι ρωτούν ποτέ τον εαυτό τους πώς θα ήταν να ζήσεις τη ζωή ενός νεαρού άνδρα ή γυναίκας που καταλήγει να ενταχθεί στο ένοπλο σκέλος της Χαμάς. Ποτέ δεν ρωτούν τον εαυτό τους πώς θα ήταν να ζήσεις ολόκληρη τη ζωή σου σε ένα γιγαντιαίο στρατόπεδο συγκέντρωσης υπό τη στρατιωτική μπότα ενός γενοκτονικού κράτους απαρτχάιντ, το οποίο συστηματικά βιάζει, δολοφονεί, φυλακίζει και κακοποιεί τους ανθρώπους που σου μοιάζουν, τα μέλη της οικογένειάς σου, τους φίλους σου, τους γείτονές σου, και όλους όσους γνωρίζεις, και από το οποίο δεν πρόκειται να φύγεις ποτέ παρά νεκρός.
Απλώς, κοιτάζουν τις ενέργειες της 7ης Οκτωβρίου μέσα από το πρίσμα της δικής τους εμπειρίας ζωής, ως ένας σχετικά άνετος μέσος δυτικός αστός στην άλλη άκρη του κόσμου. Όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούν να ταυτιστούν πολύ περισσότερο με κάποιον που πηγαίνει σε ένα μουσικό φεστιβάλ και γίνεται θύμα τρομοκρατικής επίθεσης, παρά με μια καταπιεσμένη εθνική μειονότητα χωρίς πολιτικά δικαιώματα η οποία υφίσταται εθνοκάθαρση από τη γη της.
Ειδικά για τις πλούσιες χώρες του Παγκόσμιου Βορρά, η βία αυτού του επιπέδου είναι κάτι που έχουν καιρό να βιώσουν στις χώρες τους, αφού η βία των κρατών τους συνέβαινε πάντοτε κάπου μακριά, από όπου ήταν προστατευμένοι από ενδεχόμενα αντίποινα. Οπότε, το να βρίσκονται στο λάθος άκρο της βίας είναι κάτι που δεν έχουν βιώσει εδώ και δεκαετίες, για να μπορούν να ταυτιστούν με αυτό. Από την άλλη, αν ανήκεις σε χώρα του Παγκόσμιου Νότου, δεν είναι καθόλου δύσκολο να κάνεις αυτό το άλμα της φαντασίας. Όλοι μπορούν να ταυτιστούν με τους Παλαιστίνιους. Όλοι.
Θα ήταν πολύ εύκολο, λοιπόν, να σκεφτεί κανείς ότι, “Ποτέ μου δεν θα έκανα τέτοιες βίαιες ενέργειες προς έναν άλλο άνθρωπο, και ότι ποτέ μου δεν θα μπορούσα να είμαι τόσο γεμάτος μίσος”. Αυτό το επίπεδο αγνού ανθρωπισμού και συμπόνιας, ενσυναίσθησης και ελέους, είναι φυσικά αξιέπαινο. Πώς μπορεί κανείς να κατακρίνει κάποιον που ανταποκρίνεται στη βία με τέτοια κατανόηση και συμπόνια, ακόμη και απέναντι στον ίδιο του τον δολοφόνο, γυρνώντας και το άλλο μάγουλο; Αλλά αυτός ο τύπος ανθρωπισμού και συμπόνιας είναι τυφλός μπροστά στο προνόμιο του. Το προνόμιο του να έχει ζήσει κανείς μια ζωή σχετικής ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας. Αυτού του είδους η σκέψη δεν βασίζεται στην πραγματικότητα, αλλά στην προκατάληψη. Είμαστε απλώς πολύ άνετοι και καλομαθημένοι, στη Δύση, και πολύ συναισθηματικά ανώριμοι από το κάψιμο που έχουμε φάει ως κοινωνίες καταναλωτών και ιδιωτικών ονείρων, για να βάλουμε συνειδητά τον εαυτό μας στη θέση κάποιου άλλου που βιώνει αυτού του είδους τη βία, τον ρατσισμό, και την καταπίεση. Ειδικά, όταν οι καθημερινές μας πραγματικότητες είναι τόσο διαφορετικές από τις δικές τους.
Η πραγματικότητα είναι ότι οποιοσδήποτε από εμάς ζούσε τη ζωή του στη Γάζα, θα είχε βιώσει τις συνέπειες της τυραννίας και της κακοποίησης του σιωνιστικού ισραηλινού καθεστώτος και των πολιτών του, και η κοσμοθεωρία του θα είχε διαμορφωθεί αναλόγως. Θα καταλήγατε και σεις να μισείτε αυτούς που σας μισούν. Κάποια στιγμή, μάλιστα, πολύ πιθανόν να βιώνατε μια έντονη επιθυμία να ανταποδώσετε μέρος της βίας που έχει υποφέρει ο λαός σας και η οικογένειά σας για δεκαετίες, και όποιον πάρει ο χάρος.
Αυτό δεν θα σας έκανε “κακό” άνθρωπο. Σίγουρα, τα εγκλήματά σας θα σας έκαναν χειρότερο άνθρωπο ηθικά από κάποιον που δεν ασκεί τυφλή βίαιη εκδίκηση προς άλλους ανθρώπους. Αλλά, δεν υπάρχουν άγιοι ανάμεσά μας.
Το να γίνεις μέλος ενός βίαιου ένοπλου κινήματος αντίστασης που μάχεται ενάντια σε μια μαζικά ανώτερη στρατιωτική δύναμη κατοχής που σκοτώνει τον λαό σου ατιμώρητα, δεν θα σε έκανε τέρας, ή κακό άνθρωπο. Απλώς θα σε έκανε λιγότερο ηθικά ενάρετο σε σύγκριση με τον μέσο λευκό δυτικό μικροαστούλη που κάθεται στον καναπέ του καταδικάζοντάς εσένα και τους ομοίους σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από μια θέση σχετικής ασφάλειας, ειρήνης, και άνεσης.
Απλώς θα σήμαινε, ότι και συ διαμορφώθηκες από τις συνθήκες της ζωής σου και το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκες. Ακριβώς όπως διαμορφώνεται και ο καθένας μας. Ακριβώς όπως διαμορφώθηκε και ο μικροαστούλης που μασουλάει Doritos μέσα στην ηθική του υπεροχή, κατακρίνοντας τους Παλαιστίνιους επειδή δεν του ταιριάζουν στην αισθητική, ή επειδή διαφωνεί με τις αποφάσεις μιας ομάδας τους που αποφάσισε να σηκώσει τα όπλα.
Η κατανόηση, αντίθετα με το κοινό αίσθημα, δεν σημαίνει δικαιολόγηση. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις τις ενέργειες της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου του 2023, για να υποστηρίξεις τον παλαιστινιακό αγώνα για ανεξαρτησία, ή για να διαμαρτυρηθείς ενεργά ενάντια στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που διεξάγει το Ισραήλ στη Γάζα. Σημαίνει απλώς ότι έχεις προχωρήσει πέρα από την ηθική πολυπλοκότητα μιας ταινίας γουέστερν με τον Τζον Γουέιν, ή αυτή ενός παιδιού.
Αν επεκτείνεις τώρα αυτό το επίπεδο της ώριμης ενσυναίσθησης ακόμη περισσότερο, μπορείς ακόμη και να κατανοήσεις την ισραηλινή βία, χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια εργαλεία συλλογισμού, και χωρίς να βιώσεις καμία εσωτερική ηθική αντίφαση. Να την κατανοήσεις, όχι να την δικαιολογήσεις.
Αντί να βλέπεις τους Ισραηλινούς ως αθώα αδύναμα θύματα που ανταποκρίνονται αμυντικά σε απρόκλητες επιθέσεις από δολοφόνους φονταμενταλιστές τρομοκράτες, ή να κάνεις το αντίθετο, και να βλέπεις τους Εβραίους ως μια εγγενώς μοχθηρή “φυλή” που είναι πέρα από κάθε συμπάθεια —θρησκεία είναι, όχι φυλή, έχει και Ιρανούς Εβραίους και Αιθίοπες Εβραίους—, μπορείς απλώς να ρωτήσεις τον εαυτό σου “πώς θα ήταν να μεγαλώνεις σε ένα φασιστικό κράτος απαρτχάιντ του οποίου η ύπαρξη εξαρτάται από την απανθρωποποίηση εκείνων των ανθρώπων τους οποίους το κράτος σου καταπιέζει και δολοφονεί, προκειμένου να τους πετάξει έξω και να κλέψει τη γη τους;”
Φαντάσου πόσο τραυματική πρέπει να είναι αυτή η βίαιη καταπίεση που επιβάλλει ο λαός σου στα μάτια ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε μια οικογένεια σιωνιστών Ισραηλινών στο Τελ Αβίβ. Τι θα σκεφτόσουν αν όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσες, οι γονείς σου, οι θείοι σου, οι δάσκαλοί σου, τα αδέλφια σου, οι φίλοι και οι συγγενείς σου, όλοι, σου έλεγαν πως αυτό που κάνετε στους Παλαιστίνιους είναι το σωστό και δεν υπάρχει άλλος τρόπος; Πώς θα σε διαμόρφωνε το να μεγαλώσεις σε ένα πολύ νέο εθνοκράτος που δημιουργήθηκε πάνω σε έναν προϋπάρχοντα πολιτισμό από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις της εποχής, όπου οι εκτοπισμένοι άνθρωποι δεν αποδέχτηκαν ποτέ ότι θα έπρεπε να εκτοπιστούν, να στερηθούν βασικά δικαιώματα και να ζουν ως κάτι λιγότερο από άνθρωποι, σε μια μόνιμη ανοιχτή φυλακή από την οποία δεν μπορούν ποτέ να φύγουν, μόνο και μόνο επειδή έχουν διαφορετική εθνικότητα από τη δική σου;
Πώς θα διαμορφωνόταν η κοσμοθεωρία σου αν από πολύ μικρή ηλικία σε κατηχούσαν μεθοδευμένα να πιστεύεις ότι υπάρχει ένας απολύτως καλός λόγος για τον οποίο ζεις μια πολύ καλύτερη ζωή από εκείνους τους μίζερους ανθρώπους σε εκείνη την άλλη ομάδα απέναντι από τον φράχτη; Ότι πέρα από αυτό το άσχημο τείχος με τους ένοπλους φρουρούς, τα συρματοπλέγματα και τις κάμερες, βρίσκονται εκατομμύρια άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από εσένα, μια εγγενώς κατώτερη φυλή από τη δική σου, και βίαιη, σαν λυσσασμένα ζώα.
Πώς θα εκτυλισσόταν η διαμόρφωση της συνείδησης σου αν σου έλεγαν συνεχώς ότι περιβάλλεσαι από βαρβάρους δολοφόνους που θέλουν να σε σκοτώσουν λόγω της θρησκείας σου, και ότι μόνο με την βία και την καταπίεση μπορούν να τιθασευτούν, αλλιώς πρέπει να ζεις υπό τον συνεχή φόβο αντιποίνων, και του ενδεχόμενου αφανισμού του λαού σου;
Οι Ισραηλινοί δεν είναι κακοί άνθρωποι. Φασίστες είναι. Αν νομίζεις ότι μετά από μια τέτοια ανατροφή θα ήσουν καλύτερος από τον μέσο σιωνιστή Ισραηλινό ξεμυαλισμένο ηλίθιο που χειροκροτά τις γενοκτονικές ομιλίες του Σμότριτς και του Μπεν Γκβιρ, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.
Με λίγη ενσυναίσθηση και ταπεινότητα, μπορείς να καταλάβεις ότι τόσο οι Ισραηλινοί όσο και η ένοπλη αντίσταση των Παλαιστινίων, διαμορφώνονται με διαφορετικούς τρόπους από τις συνθήκες της δικής τους ζωής. Γιατί δεν είναι μόνο θέμα ατόμων, και ατομικών συμπεριφορών. Είναι κυρίως, θέμα συστήματος.
Η ύπαρξη του Ισραήλ με τη μορφή ενός εγγενώς ρατσιστικού και τυραννικού κράτους απαρτχάιντ, διαμορφώνει κάθε άνθρωπο που ζει κάτω από αυτό, τόσο τον καταπιεστή, όσο και τον καταπιεζόμενο. Δημιουργεί ένα καθεστώς τρόμου, τροφοδοτώντας έναν φαύλο κύκλο πόνου από τη μία, και εκδικητικής μανίας από την άλλη. Η δημιουργία ενός κράτους που δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς αδιάκοπη βία και κακοποίηση μιας μειονότητας εκατομμυρίων ανθρώπων, ήταν πάντα καταδικασμένη να οδηγήσει σε ριζοσπαστικοποιημένο μίσος, ακραίο ψυχολογικό τραύμα, και βίαιη έχθρα που θα συνέχιζε να κλιμακώνεται μέχρι το σημείο που θα απελευθέρωνε δυνάμεις που είμαστε ανίκανοι να κατανοήσουμε και να συλλάβουμε, πόσο μάλλον να ελέγξουμε.
Όλο αυτό το πράγμα κατευθυνόταν προς το σημείο που βρίσκεται σήμερα, από το 1948. Αλλά ο κόσμος συνέχιζε να κοιτάει από την άλλη. Ήταν πολύ περίπλοκο για τη λευκή, δυτική μας αφέλεια, και τα καλομαθημένα φιλελεύθερα μυαλά μας. Πολύ βίαιο για τις δυτικές μας ευαισθησίες, πολύ αντίθετο με την υψηλή μας τέχνη και τον πολιτισμό μας, πολύ ωμό και μεσσιανικό για το σύγχρονο γούστο μας.
Ο τρόμος, το απαρτχάιντ και η γενοκτονία δεν ταιριάζουν με τις συνεδρίες γιόγκα, και τα μάτσα-λάτε μας. Προς έκπληξή μας, η αγνόηση της φρίκης που έσπειραν οι χώρες μας στον κόσμο δεν την έκανε να εξαφανιστεί. Το κτήνος του μίσους συνέχιζε να τρέφεται και να μεγαλώνει. Μέχρι που φτάσαμε στο σήμερα.
Η σχέση μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών ήταν πάντα ξεκάθαρη, από την αρχή. Δεν είναι καθόλου πολύπλοκο θέμα, αν έχεις μάτια να δεις πέρα από τις προκαταλήψεις σου. Υπάρχει ένα πολύ ξεκάθαρο θύμα, και ένας πολύ ξεκάθαρος θύτης. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει επειδή κάποιος από τους εμπλεκόμενους είναι εγγενώς “καλός”, ενώ ο άλλος εγγενώς “κακός”. Είναι αφελές να κάθεσαι στο καλάμι σου και να βλέπεις “καλούς” εδώ και “κακούς” εκεί, με το επίπεδο ηθικής διαύγειας ενός αμερικανικού γουέστερν, γιατί η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Στην πραγματική ζωή, οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να ήταν μέλος της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, και οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να ήταν ένας γενοκτόνος στρατιώτης των IDF που διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα και το καυχιέται στους φίλους και την οικογένειά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αν δεν μπορείς να το δεις αυτό, είναι επειδή σου λείπει η ενσυναίσθηση και η ταπεινότητα ως άνθρωπος. Αυτό είναι ένα ελάττωμα χαρακτήρα, και καλό θα ήταν να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις.
Πέρα από τη πλάκα και την ειρωνεία, όμως, όπως συμβαίνει και με τόσα πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μας σήμερα, δεν αφορά αποκλειστικά τα εμπλεκόμενα άτομα. Αφορά κυρίως το σύστημα. Το άδικο και αποικιοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζούμε στη Δύση, και το οποίο τα κράτη μας έχουν εξάγει βίαια στον υπόλοιπο κόσμο, είναι το ίδιο σύστημα που δημιούργησε το σιωνιστικό ισραηλινό κράτος όπως το βλέπουμε σήμερα στη Γάζα, σε όλη του τη βαρβαρότητα και την μοχθηρία. Η εμμονή των Δυτικών κρατών με την παγκόσμια ηγεμονία απέναντι σε χώρες πολύ πιο αδύναμες από τις δικές μας, έχει δημιουργήσει ένα κράτος στην καρδιά της Δυτικής Ασίας, το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αδιάκοπη βία και δολοφονική γενοκτονική κακοποίηση.
Για να σταματήσει αυτό που βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες μας, ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να σταματήσει να υπάρχει. Πρέπει να αποδομηθεί και να αντικατασταθεί με κάτι ριζικά διαφορετικό, όπως συνέβη στην περίπτωση του ναζιστικού καθεστώτος της Γερμανίας μετά το ‘40, και του καθεστώτος απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική τη δεκαετία του ‘90.
Και όπως συνέβη με τη ναζιστική Γερμανία και το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, οι εξωτερικές πιέσεις των κρατών μας, όλων των κρατών μας, ασχέτως ισχύος, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να αναγκάσουν αυτή την αλλαγή να συμβεί και στο Ισραήλ. Αυτό σημαίνει ότι εμείς, οι πολίτες αυτών των χωρών, πρέπει να πιέσουμε τις κυβερνήσεις μας να επιβάλουν κυρώσεις στο Ισραήλ και να απειλήσουν με στρατιωτική επέμβαση αν δεν είναι πρόθυμοι να σταματήσουν αυτό που κάνουν, και να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τα Παλαιστινιακά εδάφη.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή, έτσι ώστε, αντί να κλείνουμε τα μάτια στην διαχρονική αδικία των χωρών του άξονα που μας εκπροσωπεί στην διεθνή σκακιέρα, να μπορέσουμε πραγματικά να οικοδομήσουμε κάτι καλύτερο από τα συντρίμμια της ανθρώπινης θυσίας στον Γιαχβέ —τον Θεό του πολέμου και της γενοκτονίας της Παλαιάς Διαθήκης.
Όταν εξαλείφουμε ό,τι είναι αδύνατο να αποδεχτούμε, αλλά και να υπομείνουμε, αυτό που μένει, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, είναι το μόνο πραγματικό μονοπάτι εμπρός. Η εναλλακτική, είναι πολύ σκοτεινή για να τη διανοηθούμε καν.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, στην πράξη δεν έχει καμία σημασία με ποιον είμαστε. Δεν αποφασίζουμε εμείς. Νομίζω πως αυτό είναι ολοφάνερο και στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Και έννοιες, όπως Δικαιοσύνη, Ειρήνη κλπ δεν έχουν καμία σχέση με καμία γενοκτονία, με κανένα πόλεμο. Το θέμα είναι πάντα το χρήμα και η δύναμη. Όσο για τους σημερινούς πολίτες της Δύσης -που έχουν πολύ αδύνατη μνήμη και άγνοια της Ιστορίας- πλησιάζει η ώρα που αυτό που βλέπουν στις οθόνες τους θα είναι στις πόλεις τους και στο σπίτι τους. Και τότε, όταν θα κινδυνεύει η δική τους επιβίωση, θα είχε ενδιαφέρον να μας πουν τις απόψεις τους για τη βία και αν την καταδικάζουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.