Το Πείραμα

Από τον Οκτώβρη του 2023, η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα εφιαλτικό πείραμα κι ως τώρα τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος δεν είναι ενθαρρυντικά. Το γράφω αυτό σαν άνθρωπος που στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ήταν αισιόδοξος ακόμα και σε καταστάσεις που η μεγάλη πλειοψηφία ήταν απαισιόδοξη.
Το πείραμα ήταν για πόσο μπορούμε να εκτεθούμε σε εικόνες και βίντεο της απόλυτης φρίκης μέχρι να κάνουμε κάτι αποτελεσματικό σαν ανθρωπότητα για να την σταματήσουμε.

Όταν τον πρώτο μήνα του πειράματος έρχονταν με ρυθμό πολυβόλου τα βίντεο με τα κομματιασμένα και αποκεφαλισμένα παιδιά της Γάζας, τους θαμμένους ανθρώπους κάτω από τα χαλάσματα, τις επιθέσεις στα νοσοκομεία, τις κραυγές των παιδιών που έχασαν τους γονείς τους και των γονέων που έχασαν τα παιδιά τους, σε αποκλεισμένη περιοχή που κατά τις ίδιες δηλώσεις των θυτών είχαν κόψει την πρόσβαση σε τροφή, καύσιμα και ηλεκτρικό, θυμάμαι καλά την αντίδρασή μου και τα συναισθήματα της:

Οργή τεράστια που μπορούσε να γκρεμίσει με τα χέρια της και τείχους, δυσκολία στο να κοιμηθώ και να φάω, θλίψη τεράστια που με έκανε να κλάψω όσο ποτέ δεν είχα κλάψει στην ζωή μου και μαζί με όλα αυτά και ένα πρωτόγνωρο αίσθημα απελευθέρωσης.

Ένα αίσθημα απελευθέρωσης που προερχόταν από την συνειδητοποίηση ότι για πρώτη φορά δεν με ενδιέφερε αν αυτή ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, αρκεί να ήταν μέρα που θα έφευγε με αξιοπρέπεια και αντίσταση ενάντια στην απόλυτη φρίκη που βίωνε η Γάζα.

Αυτό αποτυπώθηκε και στα κείμενα που έγραψα εκείνο τον μήνα και τα οποία θεωρώ και τα καλύτερα μου.

Κείμενα που στα είχα στείλει όλα για να τα δημοσιεύσεις και μου τα δημοσίευσες όλα αδελφέ Πιτσιρίκο!

Όλα τα επόμενα κείμενα που ακολούθησαν ποτέ δεν έφτασαν το βάθος και την ένταση αυτών γιατί στο μεταξύ αυτό το αίσθημα απελευθέρωσης είχε μαραζώσει και ατονήσει.

Τι είχε συμβεί; Για ένα μήνα είχα νιώσει την απόλυτη ενσυναίσθηση για την Γάζα.

Μιλάμε πολύ για την έννοια της ενσυναίσθησης και έχει γίνει κατάχρηση του όρου ακριβώς γιατί η πραγματικότητα αυτής της έννοιας έχει χαθεί στις άψυχες νεοφιλελεύθερες κοινωνίες τις οποίες τις ορίζουν αποκλειστικά το χρήμα.
Κοινωνίες όπου τα βασικά δευτερογενή συναισθήματα που χρειάζεται κάποιος για να επιβιώσει και να πετύχει σε αυτές, είναι η καχυποψία, ο κυνισμός, η αδιαφορία, η αυταρέσκεια και η εγωπάθεια.

Είμαι στα κινήματα 35 χρόνια και έχω συμμετάσχει σε αυτά παθιασμένα έως και εμμονικά.

Ήταν η πρώτη φορά, όμως, λόγω της απόλυτης ενσυναίσθησης για την Γάζα, που ένιωσα τέτοιο απελευθερωτικό συναίσθημα και τόση έντονη οργή και θλίψη.

Μόνο μια περιοχή που συνδυάζει την πιο ηρωική αντίσταση και ταυτόχρονα δέχεται την πιο γενοκτονική επίθεση, θα μπορούσε να εμπνεύσει τέτοια βαθιά πρωτόγνωρα αισθήματα και αυτή ήταν η Γάζα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Οκτώβρη του 2023 και τα ατελείωτα ξενύχτια του. Ήταν ο μήνας που ένιωσα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και πόσο πιο βαθύς, ουσιαστικός και έντονος μπορεί να είναι ο εσωτερικός συναισθηματικός και συνειδητός κόσμος.

Ένιωθα ζωντανός όσο ποτέ άλλοτε στην ζωή μου και κάθε στιγμή είχε σημασία και νόημα. Το υποκριτικό, το διπρόσωπο, το επιφανειακό, το ανούσιο, το μάταιο, το βαρετό, το φοβισμένο, το ψεύτικο, όλα είχαν εξαφανιστεί και την θέση τους είχαν πάρει το γνήσιο, το αληθινό, το άφοβο, το αλληλέγγυο.

Η πραγματική ζωή που μας την έχουν πνίξει, ακρωτηριάσει, παραμορφώσει και αλλοτριώσει σε αυτό το σύστημα.

Τότε, με μεγάλη αφέλεια, είχα πιστέψει για κάποιες μέρες ότι αυτό που εγώ ζούσα υποκειμενικά, αυτά τα συναισθήματα οργής και θλίψης, αυτή η πρωτόγνωρη αίσθηση απελευθέρωσης, ήταν κοινός τόπος στους ανθρώπους που είχαν συμμετάσχει σε κινήματα.

Κατέβηκα στην πρώτη πορεία για την Παλαιστίνη με την αυταπάτη ότι εκεί θα είναι το black block και όλη η άγρια νεολαία, η ίδια που για την δολοφονία ενός 15χρονου είχε κάνει την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.

Τώρα είχαμε αναρίθμητους 15χρονους δολοφονημένους αλλά και μικρότερα παιδιά, με το ελληνικό κράτος να προβάλλει την σημαία των δολοφόνων τους στην Βουλή του και να στηρίζει τους γενοκτόνους με τον πιο φανατικό τρόπο.

Ξέραμε ήδη από τις 9 Οκτώβρη 2023 ότι έχει ξεκινήσει γενοκτονική επίθεση στην Γάζα που δεν θα σταματούσε αν δεν τους σταματούσαμε.

Θυμάμαι το πρώτο αρνητικό σοκ όταν σε αυτή την πρώτη συγκέντρωση, αντί για αυθόρμητη οργή, συνάντησα μία από τα ίδια. Μια υποτονική συνηθισμένη διαδήλωση που δεν ήταν καθόλου αντίστοιχη με τα ιστορικά γεγονότα που ζούσαμε.

Εκεί αποκαλύφθηκε και η δύναμη της τερατώδους Ισραηλινής προπαγάνδας που αναπαραγόταν στα δυτικά μέσα με υστερική ένταση σαν την μοναδική και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Τα απίθανα ψέματα για τα 40 αποκεφαλισμένα μωρά από την Χαμάς και τους μαζικούς βιασμούς, την ολοκληρωτική απουσία της διήγησης της Παλαιστινιακής αντίστασης και την πιο ρατσιστική δαιμονοποίησή της, τα εξωφρενικά ότι το Ισραήλ δέχθηκε απρόκλητη επίθεση αναφερόμενα σε βασανισμένο κατεχόμενο λαό που για δεκαετίες δεχόταν δολοφονίες, συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτοπισμό, εξορία και ταπεινώσεις.

Ασχολιόμασταν με αυτά τα τερατώδη ψέματα που εγκληματικά προωθούσαν οι δυτικοί δημοσιογράφοι κι όχι για την άμεση ανάγκη να σταματήσει τώρα η γενοκτονική επίθεση που έφερνε την απόλυτη φρίκη σε αποκλεισμένο πληθυσμό και είχε την φανατική στήριξη των κρατών μας.

Οι δυτικοί λαοί, τους αρέσει να βαυκαλίζονται για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία, ελευθερίες. Στην πραγματικότητα και μετά από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού είναι οι πιο προπαγανδισμένοι, οι πιο υποτακτικοί, οι πιο δειλοί και οι πιο παρτάκηδες, με εσωτερικευμένο ρατσισμό.

Μπορούν να πιστέψουν τα πιο απίθανα ψέματα αν αυτό τους βολεύει και έχουν χάσει την ικανότητα τους να εξεγείρονται.

Οι διαμαρτυρίες τους είναι πάντα συμβολικές και αδύναμες να αλλάξουν κάτι.
Κι αυτό η Γάζα το αποκάλυψε σε όλη την διάσταση του.

Κι εκείνος ο Οκτώβρης παρά την τερατώδη προπαγάνδα, ήταν μήνας με μαζικές διαδηλώσεις.

Πολλοί κινητοποιήθηκαν και αντέδρασαν έστω με αυτόν τον τρόπο που δεν άλλαξε τίποτα.

Τους επόμενους μήνες κι όσο η φρίκη μεγάλωνε και συσσωρευόταν κι όσο η στήριξη και η συνενοχή των δυτικών κρατών γινόταν όλο και πιο εξοργιστική και απαράδεκτη, τόσο οι αντιδράσεις γίνονταν μικρότερες αντί για μεγαλύτερες.

Τα τερατώδη ψέματα είχαν αποκαλυφθεί σε όλο και περισσότερους ότι ήταν τέτοια, την ίδια περίοδο που στην Ελλάδα σταμάτησαν για πολύ καιρό οι μαζικές διαδηλώσεις.

Σαν να μην μας αφορούσε ότι δίπλα μας δολοφονούσαν καθημερινά παιδιά και ισοπέδωναν τα πάντα με την υποστήριξη του κράτους μας.

Το πείραμα έβγαζε τα χειρότερα αποτελέσματα. Η απόλυτη φρίκη μπορεί να περνά καθημερινά από τα μάτια μας και εμείς να μην μπορούμε να την σταματήσουμε. Δεν μπορεί καν να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μας.

Η οργή ξεθύμανε, τα δάκρυα στέρεψαν. Οι εικόνες των κομματιασμένων παιδιών περνούσαν χωρίς καν να δημιουργούν συγκίνηση. Η απόλυτη φρίκη έγινε κανονικότητα.

Τι ντροπή, τι ξεφτίλα…

Κι έρχεται ο αναρχικός Aaron Bushnell να αυτοπυρποληθεί, ουρλιάζοντας σε κοινωνίες που έχασαν την ανθρωπιά τους: “κάντε κάτι, σταματήστε το, μην δέχεστε αυτή την απόλυτη φρίκη για πραγματικότητα ρε, έχετε ευθύνη “ για να αναταράξει τις δειλές και παθητικές δυτικές μάζες.

Ούτε αυτή η αυτοθυσία αλλάζει όμως κάτι. Και μετά ήρθαν οι φοιτητές που έφαγαν ξύλο και καταστολή και δεν τους άφησαν καν ειρηνικά να διαμαρτυρηθούν κι αυτοί το δέχτηκαν χωρίς να εξεγερθούν.

Οι δυτικές κοινωνίες είχαν πλέον όλα τα στοιχεία και όλους τους λόγους να εξεγερθούν και τον υπέρτατο όλων, να μην είναι συνένοχες στην γενοκτονία του πιο βασανισμένου και ηρωικού λαού και να κάνουν κάτι για να την σταματήσουν.
Αλλά παρέμεναν αδύναμες και ανίκανες για να το κάνουν. Κι εγώ μέσα σε αυτές.
Φωνάζοντας σε ακίνδυνες πορείες με τον πιο ειρηνικό τρόπο το: “Δεν υπάρχει Ειρήνη Χωρίς Δικαιοσύνη.” κι ενώ το ποσοστό τους που αναγνώριζε και στήριζε έστω θεωρητικά, την ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση όλο και μεγάλωνε.

Λογάδες και φαφλατάδες που φωνάζουμε: “ΗΠΑ Ισραήλ οι μόνοι τρομοκράτες Αλληλεγγύη στους ενόπλους αντάρτες” χωρίς καν να έχουμε κάνει μια συγκρουσιακή διαδήλωση για αλληλεγγύη σε αυτούς τους αντάρτες που τους σκοτώνουν μαζί με τα παιδιά και τις οικογένειες τους.

Μόνο η Χεζμπολάχ του Λιβάνου και οι Χούθι της Υεμένης αντιστάθηκαν σε αυτή την απόλυτη φρίκη από όλη την ανθρωπότητα, πληρώνοντας το πιο σκληρό τίμημα. Με παγιδευμένες συσκευές επικοινωνίας να σκάνε αδιάκριτα και με ανελέητους βομβαρδισμούς.

Και φτάσαμε κοντά δύο χρόνια μετά, με την απόλυτη φρίκη να έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο της, με όλη την Γάζα να λιμοκτονεί και τα παιδιά της να είναι σκελετωμένα, τους ανθρώπους της να δολοφονούνται καθημερινά γιατί αναζητούν τροφή και με κανένα κτίριο να μην είναι όρθιο.

Στο σημείο της τελικής λύσης που έκανε ακόμα και τα καθάρματα τους δυτικούς δημοσιογράφους που στήριζαν την γενοκτονία, να αντιλαμβάνονται ότι αυτό που στήριξαν θα τους κυνηγά για όλη την υπόλοιπη ζωή τους και να βγάζουν ακόμα και σε δεξιές εφημερίδες πρωτοσέλιδα που απεικονίζουν την απόλυτη φρίκη και να ζητούν να σταματήσει.

Στο σημείο που η προπαγάνδα τους, τους έχει γυρίσει ενάντια τους και προσπαθούν απεγνωσμένα να κρατήσουν κάποια προσχήματα.

Στο σημείο που έρχεται μια νέα οδυνηρή συνειδητοποίηση που ουρλιάζει μέσα μας: “Πως ήταν δυνατόν να αφήσαμε την απόλυτη φρίκη να υπάρχει για τόσο καιρό με την μικρότερη δυνατή αντίσταση;”

Παραμένω αθεράπευτα αισιόδοξος. Έστω αναδρομικά, οι δυτικές και οι αραβικές κοινωνίες θα εξεγερθούν, όταν το βάρος της συνειδητοποίησης για το έγκλημα που δεν απέτρεψαν, θα γίνει τόσο μεγάλο και ανυπόφορο ώστε να μην μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Οι κύριοι υπεύθυνοι που στήριξαν σε αυτές τις χώρες το Ολοκαύτωμα της Γάζας θα τιμωρηθούν παραδειγματικά μαζί και οι μεγαλοδημοσιογράφοι τους.

Όμως αυτό δεν είναι παρήγορη σκέψη τώρα.

Μέχρι τότε η Γάζα μπορεί να μην υπάρχει, ο ηρωικός πληθυσμός της θα έχει όλος θυσιαστεί για να γίνουμε εμείς άνθρωποι.

Η Ιστορία δεν θα μας συγχωρήσει για την ολιγωρία, την δειλία και την ξεφτίλα μας ακόμα και σε αυτό το σενάριο που έχει καλό τέλος.

Στο ερώτημα τι έκανες εσύ όταν γινόταν το Ολοκαύτωμα της Γάζας, μόνο οι αντάρτες του Λιβάνου και της Υεμένης θα μπορούν να δώσουν ικανοποιητική απάντηση.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους της ανθρωπότητας, αυτό θα μας κυνηγά μέχρι να πεθάνουμε.

Με έναν λυγμό και ένα παράπονο.
“Γιατί δεν κάναμε περισσότερα όταν έπρεπε;”

Με αγάπη προς εσένα
Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, το Πείραμα πέτυχε, το πειραματόζωο πέθανε. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που χαίρονται με αυτά που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα. Δεν είμαι ψυχολόγος ή ψυχίατρος για να το αναλύσω και να το εξηγήσω αυτό. Ξέρω πως αποφεύγω την πολλή συνάφεια του κόσμου εδώ και πολλά χρόνια, δεν περίμενα τη γενοκτονία στη Γάζα για να αντιληφθώ σε ποιο κόσμο ζω. Γρηγόρη, σε ό,τι αφορά την ελληνική κοινωνία, δεν είναι η κοινωνία που ήταν πριν από 15 χρόνια. Σκέψου τι έχει συμβεί σε αυτά τα 15 χρόνια, σκέψου πόσες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν, σκέψου πως η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα σε κατάθλιψη στην Ευρώπη. Οι Έλληνες είναι ηττημένοι. Και μόνοι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.