Παρακμή, αδιαφορία, γενοκτονία (must read)

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Μου είχε λείψει ο Δημήτρης Βαλαβάνης και η φωνή του. Το τελευταίο του κείμενο το διάβασα ξανά και ξανά. Και μετά κάθησα λίγο να ξεδιαλύνω τις δικές μου σκέψεις για την αδιαφορία και την απάθεια των ανθρώπων στις κοινωνίες μας.

Προσωπικά, τα τελευταία δύο χρόνια μου έδειξαν ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να προέλθει από τις χώρες μας. Αυτή την ιστορική περίοδο, τα κράτη μας και οι συμμαχίες τους βρίσκονται σε μια περίοδο πολιτικής, πνευματικής, κοινωνικής και οικονομικής παρακμής, έχοντας περάσει τους τελευταίους αιώνες λιαζόμενα στον οικονομικό ήλιο, σε βάρος των χωρών του Παγκόσμιου Νότου.

Αυτή η πορεία στη παρακμή και την καταστροφή είναι τα αναπόφευκτα αποτελέσματα ενός συστήματος που διέλυσε πολιτισμούς, αποίκισε όλο τον κόσμο, γενοκτόνησε πληθυσμούς και μειονότητες, λεηλατώντας και σφάζοντας σε κάθε ευκαιρία που του δόθηκε, με σκοπό τη συσσώρευση περισσότερου πλούτου και εξουσίας.

Αυτή η κατάσταση της αξιακής σήψης μας, της κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής των χωρών της Δύσης, συνδέεται άμεσα με τα 250 χρόνια αχαλίνωτου καπιταλισμού, και τα 50 χρόνια νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβλήθηκαν σε όλο τον πλανήτη. Μόνο έτσι θα μπορούσε να δημιουργηθεί η απαραίτητη εσωτερική συναίνεση γι’αυτό που συμβαίνει.

Και, φυσικά, σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, προϊόν ενός παρακμάζοντα πολιτισμού, που παράλληλα κατέχει την μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου και στρατιωτικής δύναμης στα χέρια του, το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες μας. Θάνατος. Γενοκτονία. Πόλεμος. Αρρώστια. Πείνα. Λιμός. Ανισότητα. Εκμετάλλευση. Κακοποίηση. Ψέμα. Παράνοια.

“Πώς να ΜΗΝ είμαστε απαθείς;”, είναι το πραγματικό ερώτημα. Πώς να μην είμαστε αδιάφοροι, και σε πλήρη αφασία; Είμαστε τα προϊόντα ενός πολιτισμού που μας κρατάει να κυνηγάμε το ρολόι. Είμαστε απασχολημένοι. Έχουμε υποχρεώσεις. Έχουμε δουλειά.

Καλά, δεν είναι για όλους έτσι. Έχει και αφεντικά εκεί έξω, όχι μόνο υπαλλήλους. Έχει και άλλους που θέλουν να γίνουν αφεντικά, για να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους, νομίζοντας ότι έτσι θα γλιτώσουν από την αφόρητη πλήξη του να είναι ο εαυτός τους.

Η κοινωνία της εργασίας, της παραγωγικότητας και της αποτελεσματικότητας μας κυνηγάει από το πρωί ως το βράδυ, και μετά είναι αργά, δουλειές στο σπίτι, και ύπνος.

Η κοινωνία μας δεν πάει πουθενά, δεν έχει στόχους, ούτε όραμα για το μέλλον, απλώς αναπαράγεται. Όπως η καθημερινότητά μας.

Το μόνο που φαίνεται να παράγει ο πολιτισμός μας και οι χώρες που τον υπηρετούν και τον εκφράζουν, και κατ’ επέκταση όλοι μας, είναι χρήματα, και περισσότερη εργασία. Και η γενοκτονία στη Γάζα σε χρήματα αποτιμάται. Αν δεν ήταν κερδοφόρα για τα κράτη μας και τους πολιτικούς μας, θα είχε σταματήσει προ πολλού.

Οι περισσότεροι είμαστε προστατευμένοι όμως από την αλήθεια για το πού βασίζεται όλος αυτός ο πλούτος που παράγει η εργασία μας. Το τι βοηθά η εργασία μας να διαιωνίζεται. Το ότι όλη αυτή η χλιδάτη γαρνιτούρα είναι βασισμένη στον πόνο, την φθορά, τον ιδρώτα και το αίμα δισεκατομμυρίων άγνωστων και ανώνυμων, για εμάς ανθρώπων, του Παγκόσμιου Νότου, που και αυτοί, όπως και εμείς, προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους, αλλά στη δική τους περίπτωση, τους εμποδίζουν οι βόμβες μας, καθώς και η πείνα, η φτώχεια, και η εξαθλίωση που παράγει το πολιτικό κατεστημένο των κρατών μας στις χώρες τους.

Τα χρήματα δεν καταλήγουν ποτέ στις τσέπες αυτών που τα δουλεύουν. Δεν δουλεύει έτσι αυτό το σύστημα. Αλλά ξυπνάς κάθε μέρα και πας στη δουλειά. Ούτε λεφτά βγάζεις, ούτε ικανοποιημένος είσαι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βρίσκουν καν μια ευχαρίστηση στη δουλειά τους. Εξαναγκάζονται να δουλέψουν, νομοτελειακά υποτασσόμενοι σε άξεστους μανατζερίσκους, και αφεντικά που περιφρονούν και σιχαίνονται. Αν ανεχόμαστε τον κάθε τιποτένιο στη δουλειά μας κάθε μέρα, να μας λέει τι να κάνουμε και να μας κουνάει το δάχτυλο, γιατί να μην ανεχόμαστε τα πάντα; Αν κολλάμε στα εύκολα, φαντάσου στα άλλα, τα δύσκολα.

Η Δύση, στην παρακμή της, μας έχει οδηγήσει στην αυτοεκμετάλλευση, βλέπεις, ως τον μόνο τρόπο επιβίωσης, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να πουλούν τον εαυτό τους καθημερινά σε δουλειές που δεν τους αρέσουν, παρέα με άτομα που αντιπαθούν. Αν δεν είναι αυτό το ύστατο επίπεδο αποδοχής, τότε δεν ξέρω ποιο είναι. Ούτε ο Βούδας τόση αποδοχή. Αν δεν είναι αυτό ανοχή, παραίτηση, απάθεια, αδιαφορία και αφασία, όλα μαζί σε ένα, τότε δεν ξέρω τι είναι; Και τα αφεντικά μας δεν είναι καν κάποιοι εμπνευσμένοι, ή ενδιαφέροντες άνθρωποι, αλλά συνήθως κάτι πονηρά, αιμοδιψή ρεπτίλια, κάτι γλοιώδη ανθρωποειδή που κερδίζουν από τη καθημερινή μας δυστυχία, παριστάνοντας τους στρατηγούς της επιχειρηματικότητας.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής, στην εξελιγμένη και πλούσια Δύση, ακόμα βλέπουμε την εργασία ως ένα μέσο για την καθημερινή μας επιβίωση. Ούτε αυτό δεν καταφέραμε να λύσουμε με το τόσο πλιάτσικο που έχουν κάνει τα κράτη μας και οι συμμαχίες τους, το θέμα της επιβίωσης. Ποιός να δείξει ενδιαφέρον για την γενοκτονία στη Γάζα, όταν οι άνθρωποι δίπλα μας δίνουν μεγαλύτερη σημασία στον μισθό τους και στη δουλειά που μισούν, παρά στη ζωή τους την ίδια. Ούτε η δική τους ζωή δεν τους συγκινεί για να κάνουν κάτι να την αλλάξουν, πόσο μάλλον η ζωή κάποιων άλλων.

Όπως το σύστημα υπάρχει για να αναπαράγεται, έτσι και εμείς. Υπάρχουμε για να επιβιώνουμε. Δέκα χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, και ακόμα να ξεκολλήσουμε από αυτό το στάδιο, της επιβίωσης. Γιατί η ζωή, για όποιον έχει ξεχάσει, ξεκινά μετά την επιβίωση.

Ξοδεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας σε αυτήν την κατάσταση, παρακολουθώντας ανίσχυροι τις κυβερνήσεις να ξεκινούν πολέμους, να διαπράττουν γενοκτονίες, και να εξαπολύουν τον έναν εφιάλτη μετά τον άλλον στον Παγκόσμιο Νότο. Οπότε, αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, ακόμα και απέναντι σε μια γενοκτονία που μεταδίδεται ζωντανά στις οθόνες μας επί δύο συναπτά έτη. Η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων είναι απλώς το νέο αποικιοκρατικό μας έγκλημα. Άλλο ένα έγκλημα της Δύσης που θα προστεθεί στη λίστα των εγκλημάτων των τελευταίων πέντε αιώνων.

Τα κέντρα εξουσίας της Δύσης —η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον, οι κυβερνήσεις των ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου—, καθορίζουν την πορεία μας. Ως λαοί, είμαστε ηττημένοι και εγκαταλελημένοι στη μοίρα μας. Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι καλύτερο εντός της Δύσης, όλες αυτές οι γενιές των διαμαρτυρόμενων, των αντιστασιακών, των πολιτικών αντιφρονούντων, των ταξικών αγώνων και των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων, και εμείς οι ίδιοι, στις προσπάθειές μας σήμερα, τα απόνερα αυτής της αγωνιστικής κληρονομιάς, ηττηθήκαμε κατά κράτος. Νίκησαν οι φασίστες και οι καπιταλιστές, και ζούμε το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης τους, και της κυριαρχίας τους. Αυτό είναι όλο.

Βουλιάζουμε στην κατάθλιψη. Πώς θα σταματήσουν οι καταθλιπτικοί μια γενοκτονία; Δεν πιστεύουμε σε τίποτα πια. Δεν ελπίζουμε σε τίποτα. Αλλά δεν είμαστε ελεύθεροι, όπως ο Καζαντζάκης. Είμαστε πιο φυλακισμένοι από ποτέ. Οι ήρωες μας απογοήτευσαν, τα κινήματα διαμαρτυρίας ξεθώριασαν, τα πολιτικά δικαιώματα διαβρώθηκαν, ο λόγος περιθωριοποιείται και ποινικοποιείται, οι πλούσιοι και ισχυροί συσσωρεύουν περισσότερο πλούτο και δύναμη, οι φτωχοί και οι μεσαίοι γίνονται ολοένα πιο αδύναμοι, και η σκληρή λιτότητα συνεχίζεται, για να αποταμιεύονται οι αναγκαίοι πόροι για τις κερδοσκοπικές αγορές των πλουσίων, τους νέους πολέμους τους, και τα νέα όπλα τους.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός βρίσκεται σε στάδιο σήψης. Μην περιμένετε κοινωνικούς αγώνες, ενότητα, δικαιοσύνη, ή αλήθεια, στις χώρες μας και τους ανθρώπους γύρω σας. Αν έρθουν αυτά τα πράγματα, θα είναι από έξω, από χώρες και ανθρώπους εκτός της Δύσης, όχι από εμάς. Εμείς είμαστε σε διαδικασία κοινωνικής, πνευματικής, και πολιτισμικής αποσύνθεσης. Δεν πρόκειται να βγει τίποτε καλό από εμάς. Ακόμα κι αν βγει, θα είναι ένα πυροτέχνημα, η φλόγα που τρεμοσβήνει στο σκοτάδι. Ακόμα και στα πλούσια κέντρα της Δύσης, οι ανισότητες και οι αδικίες πάνω στις οποίες στηρίζονται τα κράτη της, γίνονται ολοένα και πιο εμφανή. Η δυσαρέσκεια του κόσμου αυξάνεται —όλα έχουν γίνει πανάκριβα πλέον, και τεράστια κομμάτια του πληθυσμού δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα, ή την εβδομάδα— αλλά οι διαχειριστές της αυτοκρατορίας έχουν βρει τρόπους να επιστρέψουν πίσω αυτή τη δυσαρέσκεια σε στήριξη του ίδιου του συστήματος, Με την μετανάστευση και τον πόλεμο. Παίζοντας με τους φόβους των ανθρώπων.

Και καταλήγεις να έχεις μια κατάσταση, όπου τα κράτη της Δύσης διαπράττουν γενοκτονία σε ζωντανή σύνδεση, και παράλληλα βγάζουν πύρινους λόγους κατά των μεταναστών, γιατί φοβούνται, λέει, το τι θα κάνουν αυτοί, σε μας. Αυτοί. Θα κάνουν σε εμάς. Κακό. Αυτοί που πνίγονται στη Μεσόγειο κατά δεκάδες χιλιάδες, σε εμάς που βομβαρδίζουμε τις χώρες τους από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Το τι κάνουμε εμείς σε αυτούς δεν τους περνάει από το μυαλό. Είναι ο ρατσισμός, βλέπεις. Άλλο εσύ, άλλο εγώ.

Θα πω όμως και τα καλά, γιατί είναι άδικο να τσουβαλιάζεις κόσμο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη Δύση που αγωνίζονται κατά της σήψης και της παρακμής της. Εκατομμύρια. Τους βλέπω κάθε μέρα. Τους θαυμάζω για την γενναιότητά τους. Που στέκονται απέναντι, και που αρνούνται να υποταχθούν στα κέντρα εξουσίας. Που ασκούν δημόσια κρητική, παρά το κλίμα φόβου. Που ορθώνουν το ανάστημα της ψυχής τους εναντίον του συστήματος και των προσταγών του. Αλλά είναι λίγοι, σε σύγκριση με τον πληθυσμό στις χώρες τους.

Και πώς αλλιώς θα ήταν; Αφού ζούμε σε έναν πολιτισμό, που, στην ιστορική του αυτή περίοδο, βρίσκεται σε καθεστώς κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής. Ζούμε εντός των χώρων της συμμαχίας της ισχυρότερης αυτοκρατορίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Φυσικά, θα είναι λίγοι.

Μην περιμένετε ενσυναίσθηση και συμπόνια από τους ανθρώπους στις κοινωνίες μας. Ζούμε σε μια ιδιαίτερα ελεγχόμενη δυστοπία, όπου τα μυαλά μας πλημμυρίζουν συνεχώς από προπαγάνδα που εξυπηρετεί την εξουσία, και όπου οι εκλεγμένοι τύραννοί μας μας επιβάλλουν τις καταχρηστικές τους ατζέντες χωρίς ουσιαστική αντίσταση. Κι αυτό γιατί οι διαχειριστές της αυτοκρατορίας σκέφτονται πάντα πολλά βήματα μπροστά, δίνοντας στο κοινό ψεύτικες, παραπλανητικές “επαναστάσεις” και “αγώνες” και “κρίσεις” και “λύσεις”, για να απασχολείται, ενώ η αυτοκρατορία συνεχίζει ανενόχλητη το έργο της στο έδαφος. Στην πραγματικότητα. Εκεί που μετράει. Εκεί που υπερτερούν οι άνδρες με τα όπλα, και οι άνδρες με τα χοντρά πορτοφόλια.

Η πολιτική των ταυτοτήτων παίζει και αυτή τον ρόλο της σε όλη αυτή τη παρακμή και τη σήψη, γιατί διαιρεί τους ανθρώπους σε ταμπέλες και ταυτότητες, κάνοντάς τους να ξοδεύουν την ενέργειά τους κατηγορώντας ο ένας τον άλλον για ταυτοτική καταπίεση, αντί να τα ρίχνουν στους πραγματικούς υπαίτιους της δυσφορίας τους: τα καθάρματα της εξουσίας.

Μην περιμένετε αλληλεγγύη και αντίσταση, λοιπόν, σε μια κοινωνία προσωπικών ονείρων, και ατομικών στόχων προς εκπλήρωση. Είμαστε διαιρεμένες μονάδες. Κώστας, Κατερίνα, Μανώλης, Σοφία, Αγγελική. Ο καθένας μας, ένα όνομα και μια ταυτότητα. Νησιά στον ωκεανό. Μη συγκοινωνούντα δοχεία.

Πώς να δείξουν ενδιαφέρον για την γενοκτονία των Παλαιστινίων οι άνθρωποι στις χώρες μας; Η παρακμή που παράγει αυτό το σύστημα χρησιμοποιεί την ανθρώπινη τεχνολογία, στο ύψιστο επίπεδο της επιστημονικής της εξέλιξης, όχι για να βελτιώσει, αλλά για να διαβρώσει τους κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων. Η εξατομικευμένη μας “ελευθερία”, για την οποία καυχιέται αυτό το κωλοσύστημα, έρχεται με κάποιο κόστος. Μας χωρίζει, μας διαιρεί και μας εξατομικεύει τονίζοντας πάντα τις διαφορές μας, ως έθνη, ως θρησκείες, ως “φυλές”, φύλα, και σεξoυαλικότητες, με αποτέλεσμα να είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε πάντα θύματα.

Στην ουσία, όμως, είμαστε θύματα της ίδιας μας της θυματοποίησης, και τις διαίρεσης μας σε “μειονότητες”. Στρεφόμαστε ενάντια στους συνανθρώπους μας, επειδή ανήκουν στην “αντί” μειονότητα, αντί να στρεφόμαστε ενάντια σε αυτούς που έχουν την εξουσία. Και ξεχνάμε, ότι η κοινωνία που έχει νορμαλοποιήσει την γενοκτονία και την οικοκτονία, την οικονομική ανισότητα και την φτώχεια, θερίζει κόσμο ανεξαρτήτως ταυτότητας. Δεν τους νοιάζει αν είσαι γκέι, στρέιτ, λευκός, μαύρος, τρανς, γυναίκα, ιθαγενής, νέος, γέρος, χοντρός, ή ανάπηρος. Αν δεν είσαι υπάκουος και εργατικός, θα φας ξύλο.

Η λατρεία της θυματοποίησης είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας, καθώς, ως θύμα, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα, και εξαρτάται πάντα από τους άλλους να τον σώσουν. Μπορείς να δημιουργήσεις κάτι πολύ σκοτεινό και άσχημο, αν επιμένεις να θυματοποιείσαι αιωνίως.

Και πού καταλήγει; Καταλήγει στο σήμερα, στο να διαπράττουν γενοκτονία οι απόγονοι των θυμάτων μιας προηγούμενης γενοκτονίας.

Η αποξένωση έχει κάνει τους ανθρώπους να αποστρέφονται τους άλλους ανθρώπους γύρω τους, ακόμα και τα πλήθη στις χώρες τους. Δεν θέλουν τους απέξω, και αντιπαθούν και τους από μέσα. Πώς να νοιαστούν για τους Παλαιστίνιους που βρίσκονται σε κάποια γωνιά κάπου στη Μέση Ανατολή; Είναι αδύνατο για μια αποξενωμένη κοινωνία να οργανώσει οποιαδήποτε συλλογική δράση, και το να έρθουμε κοντά ο ένας με τον άλλον και να απαιτήσουμε κάτι διαφορετικό. Τόσο για εμάς, όσο και τους άλλους. Δεν μπορούμε να παράξουμε κατανόηση, και να δείξουμε ενδιαφέρον σε άλλους. Αφού είναι ξένοι. Δεν είναι σαν εμάς. Εδώ ούτε για τους δικούς μας δεν μας νοιάζει, τους γείτονές μας. Κι αυτοί ξένοι είναι.

Αφού ο καθένας έχει το δράμα του. Και για να την παλέψει, τρώει τα εθνικιστικά παραμύθια αμάσητα. Τα καταπίνει αχόρταγα. Η νοοτροπία της κυριαρχίας, για παράδειγμα, της ελευθερίας της επιβολής της βούλησής σου πάνω στους άλλους, τόσο στο επίπεδο των ατόμων, των ομάδων, και των κρατών, είναι μια αρρωστημένη νοοτροπία σκέψης και ύπαρξης. Αλλά οι λαοί, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουν την κυριαρχία των πλουσίων και το σύστημα που τους απομυζεί τη ζωή, σήμερα τρώγονται μεταξύ τους, παριστάνοντας τις κυρίαρχες και ανεξάρτητες προσωπικότητες, απαιτώντας δικαιώματα και σεβασμό, την ίδια στιγμή που τα κράτη τους γενοκτονούν τους Παλαιστίνιους, λιμοκτονώντας τους, πυροβολώντας τους στο ψαχνό όταν ψάχνουν να βρουν τροφή, και κλέβοντας τη γη τους. Από αυτά τα κράτη απαιτούμε δικαιώματα και σεβασμό;

Δεδομένης αυτής της κατάστασης, η παρακμή είναι μια πραγματικότητα, και δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλές μεγάλες νίκες στο άμεσο μέλλον, υπό τις παρούσες συνθήκες, όπου η αλήθεια είναι προϊόν κρατικής προπαγάνδας, και η δικαιοσύνη είναι αλά καρτ.

Είναι σαφές, ότι είναι ανώφελο και επιβλαβές να δένει κανείς την ευτυχία του με την επιτυχία των προσπαθειών της κοινωνίας στην οποία ζει. Ειδικά, αν ζει σε κάποια κοινωνία της Δύσης.

Η κοινωνία μας είναι μη ανθρώπινη πια. Πάντα έτσι ήταν. Αντί να κλαίμε, λοιπόν, για τις φρίκες της Δύσης, την απάθεια, την αδιαφορία, και τα άλλα σημάδια παρακμής της, ας κάνουμε κάτι. Γιατί, τι άλλο να κάνεις; Να γίνεις και εσύ ζόμπι;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να ρίχνουμε τη δική μας χούφτα άμμου στα γρανάζια της μηχανής, με όποιον τρόπο μπορούμε, ελπίζοντας ότι μια μέρα, με αρκετή άμμο, ολόκληρο το σύστημα θα φρακάρει.

Το να εμποδίσουμε τις ΗΠΑ και την ΕΕ από το να ολοκληρώσουν την γενοκτονία και την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, είναι ένας σκοπός που μπορεί να ενώσει όλα τα κινήματα αντίστασης. Πάει ενάντια σε ό,τι εκφράζει η παρακμή του Δυτικού πολιτισμού. Γιατί είναι η ίδια παρακμή που γενοκτονεί Παλαιστίνιους και εποικίζει τη γη τους, που στοιβάζει μετανάστες σε όλο τον κόσμο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που πνίγει πρόσφυγες στη Μεσόγειο, που εκμεταλλεύεται εργαζόμενους χωρίς χαρτιά και στύβει αυτούς με χαρτιά, που αποφεύγει τη φορολογία, που επιβάλλει λιτότητα, που δέρνει και φυλακίζει όσους αντιστέκονται, και που φιμώνει την διαμαρτυρία. Ό,τι κάνουμε για να σταματήσουμε την γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, και την ΕΕ, είναι για καλό όλων των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων, και των αιτημάτων τους. Είναι καλό για όλη την ανθρωπότητα.
Πολεμάμε τους φασίστες επειδή είναι φασίστες, τελεία.

Όχι για να νικήσουμε, ή να πανηγυρίσουμε τη νίκη, αλλά επειδή είναι το σωστό. Όχι επειδή εμείς είμαστε “καλοί” και αυτοί είναι κακοί”. Επειδή καταλαβαίνουμε ότι ως άνθρωποι, ως ανθρώπινα όντα, γινόμαστε ελεύθεροι μόνο όταν συνειδητοποιούμε την αλληλεξάρτησή μας. Μόνο η ελευθερία του τυράννου και του φασίστα είναι μονομερής, και αυτή δεν είναι ελευθερία, αλλά ασυδοσία.

Αλλά δεν τα μάθαμε πότε αυτά, γιατί η αγάπη δεν έγινε ποτέ της κίνημα. Πήγε να γίνει θρησκεία, αλλά κατέληξε στο αντίθετο της αγάπης.

Φυσικά, πρέπει να αναγνωρίσουμε και την πιθανότητα ότι το σύστημα μπορεί να αυτοκαταστραφεί από μόνο του. Υπό το βάρος της παράνοιάς του. Ό,τι κι αν γίνει στο τέλος, η ουσία είναι ότι ο δυτικός πολιτισμός, όπως λειτουργεί αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε μια πορεία που οδηγεί σε περαιτέρω παρακμή και καταστροφή λόγω των εγγενών χαρακτηριστικών του, ιδίως αυτών που συνδέονται με τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και την εδραιωμένη του εξουσία. Επομένως, μην περιμένετε τίποτα καλό από τους ανθρώπους γύρω σας. Ζούμε στο κέντρο της παλιάς, φθίνουσας, και παρακμάζουσας αυτοκρατορίας, που στραγγαλίζει τους λαούς των δύο/τρίτων του πλανήτη εδώ και αιώνες.

Παρά την παρακμή, υπάρχει ακόμα ομορφιά, στις προσωπικές μας στιγμές και στην εκπληκτική φυσική ομορφιά αυτού του κόσμου. Η ομορφιά που ακόμα μας επιτρέπεται να έχουμε. Ομορφιά την οποία επίσης χάνουμε.

Αν μπορούμε να επιταχύνουμε την καταστροφή της Δύσης και του δυτικού καπιταλιστικού τρόπου ζωής, της συστηματικής μας κατήχησης, ας το κάνουμε. Με δράσεις στους δρόμους; Με δημόσια τοποθέτηση και κριτική; Με διαμαρτυρία, με αλληλεγγύη, με καθημερινή ανθρωπιά; Με τις επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας και τις αξίες που πρεσβεύουμε; Ή με όλα αυτά. Αλλά ας μην περιμένουμε καλά νέα, και χαρμόσυνες εξελίξεις.

Η εργασία, όπως συχνά λες, δεν είναι απλώς ντροπή, είναι ντροπή και αίσχος. Στις μέρες μας, είναι και γενοκτονία. Διπλή ντροπή.

Κρατάμε μάτια ανοιχτά, λοιπόν. Ανοιχτά μάτια, και ανοιχτές καρδιές. Μόνο έτσι θα τη βγάλουμε.

Και βαθιές ανάσες.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, πάντα με αγάπη,
Κώστας

(Ζήτησα από τον Κώστα, να μου στείλει σε κείμενο αυτά που είπε στο podcast, γιατί σκέφτηκα πως καλό θα ήταν οι σκέψεις του να φτάσουν σε περισσότερους ανθρώπους. Φίλε Κώστα, σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.