Η Αριστερά “Μένει Σπίτι”

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονίας (IAGS) ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ένωση μελετητών γενοκτονίας στον κόσμο, με περίπου 500 εμπειρογνώμονες επί του θέματος, συμπεριλαμβανομένων πολλών μελετητών του Ολοκαυτώματος. Η συναίνεση επιτεύχθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των εμπειρογνωμόνων —το 86%, για την ακρίβεια. Πεντακόσιοι μελετητές γενοκτονίας, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών του Ολοκαυτώματος, τοποθετήθηκαν επίσημα.

Η Διεθνής Αμνηστία, η Human Rights Watch, ο ΟΗΕ, η B’Tselem, όλοι συμφωνούν: Αυτό που κάνει το Ισραήλ στη Γάζα, είναι γενοκτονία.

Δεν είναι πια θέμα συζήτησης. Δεν είναι θέμα γνώμης, ή διαφωνίας απόψεων. Είναι γεγονός. Η συζήτηση τελείωσε.

Η ανακοίνωση αυτή απλώς επιβεβαιώνει αυτό που το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) ήδη ανησυχούσε ότι συνέβαινε, από τον Ιανουάριο του 2024, μόλις τρεις μήνες μετά τις 7 Οκτωβρίου, όταν κατηγόρησε το Ισραήλ για “πιθανή γενοκτονία” στα παλαιστινιακά εδάφη, και απαίτησε να σταματήσει τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Αυτό συνέβη πριν από σχεδόν δύο χρόνια.

Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι συνεχίζουν να προσποιούνται ότι γίνεται κάποιου είδους “πόλεμος” στη Γάζα;

Είτε είναι γενοκτονία, είτε πόλεμος, δεν μπορούν να ισχύουν και τα δύο. Ο πόλεμος έχει δύο πλευρές. Η γενοκτονία έχει μία. Και σήμερα, σχεδόν δύο χρόνια μετά, μια πόλη που κάποτε ήταν γεμάτη σπίτια και καταστήματα, σχολεία, πανεπιστήμια, και παιδικές χαρές, έχει μετατραπεί σε σκόνη και τσιμεντένια ερείπια, γεμάτη από λιμοκτονημένα κορμιά και ακρωτηριασμένα μέλη.

Αυτό δεν είναι πόλεμος. Είναι κάθαρση με φωτιά. Εξαφάνιση με λιμοκτονία. Κλεμμένες ζωές και παιδικές ηλικίες. Ένα παιδί που λιμοκτονεί δεν είναι εχθρός. Μια ερημωμένη γειτονιά δεν είναι πεδίο μάχης. Είναι εξόντωση μεταμφιεσμένη σε πόλεμο.

Οι έρευνες του ΟΗΕ και όλες οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επιβεβαιώσει ότι η Γάζα έχει καταστεί ακατοίκητη μέσω πολιορκίας, βομβαρδισμών και άρνησης τροφής, νερού και βασικής βοήθειας. Δεν υπάρχει τίποτα “εκούσιο” και “εθελοντικό” στο να φύγεις από ένα νεκροταφείο. Αυτό δεν είναι “εθελοντική μετακίνηση”, είναι αναγκαστική εξολόθρευση.

Αυτή η γενοκτονία είναι ένα τραύμα για τις ψυχές μας, και μια ασταμάτητη προσβολή για τη νοημοσύνη μας. Ακόμη και της ίδιας της αίσθησης της πραγματικότητας. Όλα είναι ανάποδα. Το να λες ότι η φυγή από βομβαρδισμούς και λιμοκτονία είναι “επιλογή”, είναι σαν να φτύνεις την ανθρωπότητα στη μάπα, και τη λογική. Είναι εθνοκάθαρση. Και όταν η εθνοκάθαρση χρησιμοποιεί πολιορκία, λιμοκτονία και βομβαρδισμό, είναι γενοκτονία. Εκτός αν το “πάνω” είναι “κάτω”, και ο Ήλιος ανατέλλει από τη Δύση, αυτό είναι το αντίθετο του “εθελοντικού”. Σε οποιαδήποτε γλώσσα, και με οποιονδήποτε ορισμό.

Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ τα αρνείται όλα αυτά. Λέει ότι η αξιολόγηση της IAGS “βασίζεται εξ ολοκλήρου στην προπαγάνδα της Χαμάς”. Έτσι, μετά τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους δημοσιογράφους, και τους εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, τώρα και οι μελετητές γενοκτονίας είναι Χαμάς.

Αυτό είναι πιθανότατα το πιο ηλίθιο πράγμα που μας ζητάνε να πιστέψουμε σχετικά με την Παλαιστίνη. Ότι κάθε σημαντικός οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κόσμο, τα Ηνωμένα Έθνη, και τώρα η IAGS, είναι μέρος μιας μυστικής αντισημιτικής συνωμοσίας ενάντια στο Ισραήλ και τους Εβραίους.

Αυτό δεν είναι πολιτική άποψη. Αυτό είναι παρανοϊκή ψύχωση. Αλλά αυτό περνάει για πολιτική στις μέρες μας, το ψυχοπαθές παραλήρημα.

Η Γάζα είναι ένας καθρέφτης. Όχι μόνο εκεί, στη Γάζα, ή στη Δυτική Ασία γενικότερα, αλλά και εδώ, στην ειρηνική Ευρώπη, στον πλούσιο και ευημερούντα και ανεπτυγμένο Παγκόσμιο Βορρά. Δεν κολακεύει. Μας δείχνει όπως είμαστε. Αποκαλύπτει τη σιωπή στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ, το Παρίσι, το Βερολίνο, την Αθήνα, ή τη Νέα Υόρκη. Παντού. Προσφέρει μια ξεκάθαρη εικόνα του ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, ως άτομα, ως κοινωνίες, ως πολιτισμοί, ως κράτη, και ως πολιτισμοί.

Δεν είμαστε και πολύ πολιτισμένοι εδώ στη Δύση.

Μερικοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Ενώ κάποιοι το στηρίζουν, και τους πολεμούν. Κάποιοι αγνοούν το όλο θέμα, και συνεχίζουν τη ζωή τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Και κάποιοι προσποιούνται ότι είναι πολύπλοκο, και προσπαθούν να ζήσουν σε έναν φανταστικό κόσμο δικής τους επινόησης, όπου μπορούν ακόμα να θεωρούνται αξιοπρεπή ανθρώπινα όντα, άξια αγάπης και σεβασμού, αλλά να κάθονται σιωπηλοί και αμέτοχοι κατά τη διάρκεια μιας ενεργής γενοκτονίας, όπου άνθρωποι σφαγιάζονται συστηματικά, βομβαρδίζονται καθημερινά, και λιμοκτονούν μέχρι θανάτου από έναν αδίστακτο ρατσιστικό στρατό, με την ενεργή στήριξη και συνενοχή των κυβερνήσεών τους, χωρίς την οποία θα ήταν αδύνατο να συνεχίσουν.

Λυπάμαι. Αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει. Είναι μια φαντασία. Στον πραγματικό κόσμο, δεν μπορείς να κάθεσαι απαθής ενώ έρχεσαι αντιμέτωπος με όλο αυτό επί δύο συναπτά χρόνια και να μην κάνεις τίποτα, προσποιούμενος ότι είσαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Δεν είσαι. Κάνε κάτι για να το αλλάξεις, αν πραγματικά νοιάζεσαι για τον εαυτό σου.

Αυτό που με προβληματίζει, όμως, περισσότερο, είναι η θλιβερά ανεπαρκής αντίδραση της επαγγελματικής Αριστεράς. Γιατί αυτοί διαθέτουν τα μέσα για να οργανώσουν τεράστια τμήματα του πληθυσμού. Η πλήρης ανικανότητα των πολιτικών κομμάτων, των συνδικάτων, των δημοσιογράφων, των πολιτικών αναλυτών, των έμπειρων επαναστατών, των ιστορικών και των ιδεολόγων θεωρητικών. Διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αντι-αριστερό από μια γενοκτονία. Όποιος ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός και δεν αντιτίθεται με νύχια και με δόντια σε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα τα τελευταία δύο χρόνια —κατά τη δεύτερη Νάκμπα τους μετά από 77 χρόνια—, έχει πλέον προδώσει κάθε αξία που αντιπροσώπευε ποτέ η Αριστερά.

Έχουν περάσει δύο χρόνια. Στην πραγματικότητα, έχουν γίνει αντι-Αριστερά.

Η Γάζα κρατά έναν καθρέφτη σε όλα όσα είναι λάθος στον κόσμο σήμερα. Τον καπιταλισμό. Τον μιλιταρισμό. Τον πόλεμο. Την ιμπεριαλιστική ηγεμονία. Την αποικιοκρατία. Την συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την ενοχή και συνενοχή των κυβερνήσεων σε εγκλήματα πολέμου. Την συνενοχή και συνεργασία των εταιρειών σε κρατικά υποκινούμενες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εγκλήματα πολέμου. Τον ρατσισμό. Το απαρτχάιντ. Την αδικία. Τη διαφθορά. Την απληστία. Την ανισότητα. Τις δομές εξουσίας εντός των διεθνών θεσμών που περιορίζουν τη λειτουργία τους. Την κοινωνική αποξένωση. Τον ατομικισμό. Τον καταναλωτισμό. Την επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τη συνενοχή και τη προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης. Τη δύναμη των λόμπι στη σύγχρονη πολιτική. Τον φασισμό. Τη γενοκτονία.

Όλα όσα αντιμάχεται η Αριστερά, είναι κομμάτια του παλαιστινιακού αγώνα. Και για πρώτη φορά στην Ιστορία, μετά από τόση κριτική στη σύγχρονη κοινωνία για την αποξένωση και την πολιτική αδράνεια που παράγει μια καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη κοινωνία, μετά από δεκαετίες πολιτικής πόλωσης, αλλά και πολιτικής απάθειας ταυτοχρόνως, έχουμε, για πρώτη φορά, ένα ζήτημα που βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων αντιμάχεται η Αριστερά, και εκατομμύρια άνθρωποι είναι ήδη στους δρόμους και διαμαρτύρονται γι’ αυτό επί δύο ολόκληρα χρόνια.

Δεν χρειάζεται να τους πείσεις. Είναι ήδη εκεί. Άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις, εθνικότητες, πολιτικές πεποιθήσεις, πνευματικές ή θεολογικές τάσεις και πιστεύω, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος τους, της σεξουαλικότητας τους, του φύλου ή της ταυτότητας τους, ανεξάρτητα από την ηλικία τους, βρίσκονται ενωμένοι και διαμαρτύρονται κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Δεν περιμένουν τη θεωρία να τους φτάσει. Δρουν. Δεν χρειάζονται θεωρίες. Ξέρουν ποιο είναι το σωστό.

Οπότε η ερώτησή μου είναι η εξής: Πού είναι η Αριστερά; Πού είναι όλοι οι αριστεροί, οι ανθρωπιστές, οι σοσιαλιστές, οι χίπηδες, οι ειρηνιστές, οι φεμινιστές και οι επαναστάτες των ατομικών δικαιωμάτων που είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια;

Μια ενεργή γενοκτονία συμβαίνει αυτή τη στιγμή, και κάθε στιγμή, υποστηριζόμενη από τις κυβερνήσεις μας, επί δύο συναπτά έτη. Οι κυβερνήσεις μας συνθλίβουν τις διαμαρτυρίες, καταστέλλουν την ελευθερία του λόγου, φιμώνουν οποιονδήποτε αντιτίθεται στην συνενοχή τους στη γενοκτονία, και η Αριστερά απουσιάζει παντελώς. Οι αριστεροί “Μένουν Σπίτι”. Οι διανοούμενοι —άλλοτε φάροι της κοινωνικής δικαιοσύνης— σήμερα φαίνεται να έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Πού είναι λοιπόν όλοι οι επαναστάτες; Πού είναι οι δικαιωματιστές; Πού είναι τα κομμουνιστικά συνθήματα στους δρόμους, οι πορείες, τα φεμινιστικά πανό και τα αναρχικά μαύρα μπλοκ, κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων;

Η έκκληση του Μαρξ στο Μανιφέστο απαντήθηκε! Επιτέλους, οι προλετάριοι ενώνονται! Εργαζόμενοι και κομμάτια της μπουρζουαζίας στέκονται πλέον ενωμένοι, και διαμαρτύρονται ζητώντας δικαιοσύνη. Ολόκληρα κομμάτια του λαού, σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου, ενώνονται όλο και πιο πολύ, αντιδρώντας σε κάτι που πηγαίνει ενάντια σε όλα όσα αυτό το καπιταλιστικό και φασιστικό σύστημα αντιπροσωπεύει, και τα οποία οι αυταρχικές μας κυβερνήσεις εφαρμόζουν. Και η Αριστερά —οι αυτοπροσδιοριζόμενοι πρωταθλητές των εργαζομένων και του λαού— δεν είναι πουθενά.

Η αδράνεια παραμένει. Μετά από δύο χρόνια, αυτή η σιωπή και η αδράνεια είναι προδοσία. Προδοσία της ίδιας της ανθρωπότητας. Κάποιοι αγωνίζονται. Κάποιοι στρέφουν το βλέμμα τους μακριά. Κάποιοι λένε στον εαυτό τους ότι είναι πολύπλοκο. Και κάποιοι καρεκλοκένταυροι κάθονται σε άνετες θεσούλες με παχουλούς μισθούς, επικρίνοντας εκείνους που διαμαρτύρονται, και με διδακτικό ύφος “εγώ θα σου πω”, λες και γνωρίζουν τον παλαιστινιακό αγώνα καλύτερα από τους ίδιους τους Παλαιστίνιους.

Αλλά αν δεν κάνεις τίποτα, η γενοκτονία δεν διαλύει απλώς τη ζωή, διαλύει και την ηθική σου. Αξιοπρέπεια χωρίς δράση, είναι σήψη. Ανθρωπότητα χωρίς αξιοπρέπεια, είναι βαρβαρότητα.

Η υποκρισία της Αριστεράς λέει πολλά, εδώ και δεκαετίες, αλλά ειδικά αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, και πόσο αποξενωμένη έχει γίνει από τις αξίες της και από όσα αντιπροσώπευε κάποτε, και από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Άνθρωποι που διατυμπάνιζαν τον αντιφασισμό τους όλα αυτά τα χρόνια, τώρα γράφουν για ασήμαντα πράγματα και θέματα, προσθέτοντας στην παραληρηματική απόσπαση της προσοχής του κοινού, και όποτε ασχολούνται με το θέμα, είναι για να πουν κάποια ανοησία, ότι τάχα μου είναι κατά κάποιο τρόπο πολύπλοκο, και ότι δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων που διαμαρτύρονται σε όλο τον κόσμο, επειδή είναι ανόητοι και αφελείς και δεν τα κάνουν σωστά.

Απλώς, θα το αφήσουν να περάσει έτσι όλο αυτό, επειδή τίποτα από αυτά που κάνουν οι διαμαρτυρόμενοι δεν θα λειτουργήσει, και το ξέρουν με τη βεβαιότητα χιλίων καρδιναλίων, οπότε βγάζουν καμιά δήλωση και καμιά ανακοίνωση μετά από κάθε σφαγή, και θέτουν τον εαυτό τους στην σωστή πλευρά της Ιστορίας. Είναι πιο ειδικοί από τους ειδικούς, μεγαλύτεροι στοχαστές της Ιστορίας από τους ίδιους τους ιστορικούς, και μεγαλύτεροι μελετητές της επαναστατικής στρατηγικής ακόμα και από τους πραγματικούς ένοπλους επαναστάτες που αντιστέκονται στην καταπίεση και το απαρτχάιντ για περισσότερο από επτά δεκαετίες.

Είναι τόσο σίγουροι ότι η αδράνεια είναι η σωστή επιλογή μπροστά στη κατάφωρη συνενοχή της κυβέρνησής τους σε μια ενεργή γενοκτονία, οπότε, δεν μένει τίποτα άλλο να κάνουν, από το τίποτα. Όλο θεωρία, στεφάνια, επετείους, συνθήματα και φεστιβάλ, αλλά από κοκό, τίποτα. Σύμφωνα με αυτούς, οι άνθρωποι τους έχουν αποδείξει ότι είναι είτε ανόητοι, είτε εγωιστές, είτε και τα δύο. Ότι όλα είναι απλώς κενός συμβολισμός. Όλα είναι συμβολικά, οπότε τίποτα δεν έχει σημασία. Όλα είναι για το τίποτα. Πάρε εκεί μια χλιαρή στάση, μη χάσεις κανένα ψηφαλάκι, αλλά μην εκτεθείς κιόλας. Οπότε θεωρούν ότι όλοι αυτοί που επί δύο συνεχόμενα χρόνια είναι στους δρόμους, το κάνουν για το τίποτα.

Οι άνθρωποι που διενεργούν τη δίωξη του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία, το κάνουν για το τίποτα. Αυτοί που διώκουν τους Νετανιάχου, Μπεν Γκβιρ και Σμότριχ, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, υπό την απειλή δίωξης μάλιστα από τους γενοκτόνους, το κάνουν επίσης για το τίποτα.

Οι διαμαρτυρόμενοι στο Ηνωμένο Βασίλειο που με τις δράσεις τους κατάφεραν να κλείσουν τη μονάδα της Elbit στην Αγγλία, παρά τον χαρακτηρισμό μιας οργάνωσης ακτιβιστών και την παρανόμησή της ως “τρομοκρατική οργάνωση” από την βρετανική κυβέρνηση, επίσης το κάνουν για το τίποτα.

Οι άνθρωποι που εργάστηκαν ακούραστα για να οργανώσουν έναν στόλο 50 πλοίων για να σπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας και να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους, καλώντας τα κράτη του κόσμου να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους στόλους τους, το κάνουν επίσης για το τίποτα.

Οι γιατροί και οι νοσηλευτές και οι παραϊατρικοί που πεθαίνουν για να παρέχουν φροντίδα στους Παλαιστίνιους, επίσης το κάνουν για το τίποτα.

Οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι που σκοτώνονται κατά εκατοντάδες, για να κινηματογραφήσουν τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ, και την ίδια τους τη γενοκτονία, ώστε να αφυπνήσουν τους λαούς του κόσμου για να αντιδράσουν, το κάνουν για το τίποτα. Οι εργαζόμενοι σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και οι ΜΚΟ που εργάζονται μέχρι εξάντλησης, επί δύο ολόκληρα χρόνια, επίσης το κάνουν για το τίποτα.

Και απ’ ό,τι φαίνεται, ένα κάρο κόσμος κάνει ένα σωρό πράγματα για να σταματήσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, και χρειάζονται όλη τη βοήθεια που μπορούμε να τους δώσουμε. Αλλά αντ’ αυτού, αυτό που παίρνουν πίσω από την επαγγελματική Αριστερά, είναι κριτική, ότι αυτό που κάνουν είναι αναποτελεσματικό και δεν λύνει το κύριο ζήτημα. Οι διαμαρτυρίες είναι συμβολικές, τους λένε. Η υπόθεση στο ICJ είναι μάταιη. Ο στόλος θα αποτύχει. Απλώς κράζουν τους άλλους, και κατηγορούν όσους κάνουν κάτι για αναποτελεσματικότητα.

Ξέρετε τι αυξάνει την αποτελεσματικότητα εκθετικά;

Οι αριθμοί.

Θα μου πει κανείς τι απέγινε η Γενική Απεργία Διαρκείας; Τι στο διάολο ομερτά είναι αυτή; Γιατί κανένας δεν αναφέρετε σε αυτό; Ή μήπως περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να πετάξουν το σούπερ ατού;

Γιατί ξέρουμε, ότι η δράση —ακόμη και η μικρή, η συμβολική δράση— αξίζει περισσότερο από τη σιωπή. Δύο χρόνια έχουν περάσει. Είχαμε άφθονο χρόνο να το σκεφτούμε —και ακόμα έχουμε. Αλλά ενώ χρόνος για σκέψη πάντα υπάρχει, δεν υπάρχει χρόνος πια ούτε για δικαιολογίες, ούτε για αδράνεια. Αν όλοι όσοι το δουλεύουν ακόμα στο μυαλό τους είχαν ενωθεί με τους ανθρώπους στους δρόμους και στα πανεπιστήμια και στα εργατικά συνδικάτα αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, που πρωτοστατούν στις δράσεις, δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε σήμερα. Διπλασίασέ τους, τριπλασίασέ τους, και η γενοκτονία δεν μπορούσε να συνεχιστεί.

Είναι η αδράνεια που την επιτρέπει.

Είναι τόσο απλό.

Κάποιοι εφευρίσκουν ένα κάρο δικαιολογίες γιατί δεν κάνουν τίποτα, για να δικαιολογήσουν τον φόβο τους ότι αν το κάνουν, θα εκτεθούν σε ρίσκο, στις δουλειές τους, τον κύκλο τους, κλπ.

Αυτό τους κάνει να νιώθουν ανασφάλεια και φόβο. Και επειδή νιώθουν αυτή την αδυναμία και την ανεπάρκεια, τους κάνει να αισθάνονται έντονο θυμό, και τον χρησιμοποιούν ως φερετζέ του φόβου τους. Και βγάζουν αυτόν τον θυμό στους ανθρώπους που τους κάνουν να νιώθουν έτσι, ενοχικά και άβολα. Τους ανθρώπους που πραγματικά κάνουν πράγματα, κάτι, για να σταματήσουν μια γενοκτονία, αντί για απολύτως τίποτα.

Είναι σίγουροι ότι οι άνθρωποι δεν αξίζουν, έτσι κι αλλιώς. Η κόλαση είναι οι άλλοι, είπε κάποτε ο Σαρτρ. Που είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που σκέφτονται οι πολιτικοί και οι CEO για όλους εμάς. Ο Σαρτρ και ο Έλον Μασκ θα συμφωνούσαν. Είμαι σίγουρος ότι ο Ζαν-Πολ θα ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτό.

Και είναι ακριβώς λόγω αυτής της πεποίθησης, που η ωμότητα που βλέπουμε καθημερινά, και ο κυνισμός που συνεχίζει να την επιτρέπει, υπάρχουν σε πλήρη θέα της ασχήμιας και της ντροπής τους.

Δεν ακούγεται και πολύ επαναστατικό, έτσι δεν είναι;

Ο καθρέφτης δεν λέει ψέματα. Κοιτώντας τη Γάζα βλέπουμε τον εαυτό μας, το τι επιλέγουμε, το τι ανεχόμαστε, και το τι είμαστε. Ας μην λέμε στον εαυτό μας ότι είμαστε αξιοπρεπείς άνθρωποι, αν παραμένουμε σιωπηλοί μπροστά σε μια ενεργή γενοκτονία που στηρίζουν οι κυβερνήσεις μας, χωρίς να κάνουμε το παραμικρό. Ούτε καν το συμβολικό, το απόλυτο ελάχιστο. Η αξιοπρέπεια μπορεί να είναι ουσιαστικό, όπως και η ανθρωπιά, αλλά τα αποδεικνύεις μόνο όταν τα κάνεις ρήμα, όταν τα κάνεις πράξη και δράση.

Ακόμα κι αν είναι όλα για το τίποτα.

Και αν η βία και η αδιαφορία μπορούν να μας διδάξουν κάτι, δεν είναι ότι η αντίσταση στη βία και η ανάληψη δράσης δεν έχουν σημασία, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Σε έναν κόσμο τόσο βίαιο, κρύο και αδιάφορο, κάθε πράξη καλοσύνης και αλληλεγγύης έχει τεράστια σημασία. Όπως ένα λουλούδι θα είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία αν ήταν το τελευταίο που στέκεται σε μια έρημο καμένης γης, παρά στους κήπους των Βερσαλλιών.

Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να επαινείται, να εκτιμάται, να ενισχύεται και να υποστηρίζεται, όχι να επικρίνεται ή να νουθετείται, να αγνοείται και να γελοιοποιείται.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, περιμένοντας τη νέα σχολική χρονιά με αγωνία, πάντα με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά. Αυτοί είναι όροι μιας άλλης εποχής που μάλλον πέρασε ανεπιστρεπτί, και εμείς τους χρησιμοποιούμε ακόμα γιατί έτσι έχουμε μάθει. Έχω γράψει για την “αφόρητη ανοησία της σημερινής Αριστεράς” και πώς “από τη στιγμή που τα αριστερά κόμματα εγκατέλειψαν την πάλη των τάξεων και το έριξαν στην πάλη των ταυτοτήτων και την πάλη των φύλων, η τύχη τους ήταν προδιαγεγραμμένη”. Κώστα, το να είναι κάποιος αντίθετος σε μια γενοκτονία δεν έχει να κάνει με το αν είναι αριστερός, δεξιός κλπ. Το να είσαι κατά της γενοκτονίας σημαίνει πως είσαι ακόμα άνθρωπος και δεν έχεις αποκτηνωθεί. Κατά τ’ άλλα, δεν έχω λόγια πια. Μου έχουν τελειώσει και οι λέξεις και οι σκέψεις. Δεν αποκλείω το Ισραήλ να μας βομβαρδίσει όλους, για να μην υπάρχουν μάρτυρες για τα εγκλήματά του. Στο “Κόλαση είναι οι άλλοι” του Σαρτρ, οι “άλλοι” για το Ισραήλ είμαστε εμείς, όλοι οι μη Ισραηλινοί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.