Το μίσος προς το πράσινο

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ στην Ελλάδα μια γενικευμένη επίθεση προς τη φύση, μια επίθεση προς το πράσινο. Η επίθεση αυτή έρχεται από δύο βασικές κατευθύνσεις:

Η μία είναι προφανής και σχετίζεται με τις μαφιόζικες τακτικές οικονομικών παραγόντων-“παρασίτων”, που όλο και περισσότερο καταστρέφουν τη χώρα, με την αμέριστη φυσικά “διευκόλυνση” της κεντρικής εξουσίας αλλά και των δημοτικών αρχών.

Παράσιτο (από Wikipedia): Παράσιτο στη βιολογία χαρακτηρίζεται ο οργανισμός (ζωικός ή φυτικός), ο οποίος ζει και αναπτύσσεται εις βάρος ενός άλλου οργανισμού, που αποκαλείται ξενιστής.

Στην παραπάνω περίπτωση, βέβαια, μιλάμε για τους ζωικούς που αναπτύσσονται εις βάρος της κοινωνίας. Δίνω τρία μόνο παραδείγματα από τα πολλά:

Το πρόγραμμα “AntiNero”, το οποίο τιτλοφορείται προκλητικά “Πρόγραμμα Προστασίας Δασών”, αντίκειται σε κάθε κοινή λογική αλλά και σε κάθε βασική αρχή προστασίας των δασών, την οποία γνωρίζει και ο πρωτοετής φοιτητής Δασολόγος. Τι λέει; Καταστρέφουμε όλη τη χλωρίδα που βρίσκεται κάτω από τα δέντρα (του δάσους) ώστε να μην μεταδίδεται η φωτιά. Είναι ακριβές αυτό; Όχι φυσικά. Αποτελεσματικό; Ούτε. Μήπως βοήθησε στην φωτιά στην Πάρνηθα πριν λίγο καιρό την οποία είχαν ρημάξει με χαρά κάθε λογής εργολάβοι; Καθόλου. Ποιος ωφελείται; Μικροί και μεγάλοι εργολάβοι με τα συνεργεία τους, αυτοί που τους αναθέτουν τις εργασίες αυτές με “διαφανείς” διαδικασίες (από τα υπουργεία, τις περιφέρειες και τους δήμους), τα “παράσιτα” που χρησιμοποιούν όλη αυτή τη βιομάζα καίγοντάς τη για να παράγουν ενέργεια, και φυσικά το αφήγημα της κεντρικής κυβέρνησης που “σώζει τα δάση”, και κωφεύει εσκεμμένα στο αυτονόητο. Στο ότι δηλαδή, το πρόβλημα με τις πυρκαγιές είναι η απόλυτη ανοργανωσιά και έλλειψη συντονισμού, η κατάργηση της Δασοπυρόσβεσης, η υποστελέχωση της Πυροσβεστικής, η έλλειψη συντήρησης, αντικατάστασης και εμπλουτισμού των τεχνικών μέσων. Αντί να κάνει λοιπόν τα προφανή, τι κάνει; Χρησιμοποιεί τις πυρκαγιές στα δάση και τις καταστροφές στις περιουσίες, ως ευκαιρία/πρόσχημα για να κάνει δουλειές.

Εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε κάθε βουνοκορφή, το οποίο από μόνο του είναι καταστροφή για το περιβάλλον, χωρίς μάλιστα πρόβλεψη αποκατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος μετά το πέρας της λειτουργίας τους. Μήπως ωφελείται η κοινωνία από την παραγωγή του ρεύματος με τον αέρα; Καθόλου. Ίσα-ίσα που οι λογαριασμοί του ρεύματος ακολουθούν τη λογική του χρηματιστηρίου, χωρίς βεβαίως να λαμβάνεται υπόψη το ότι ο αέρας τον οποίο εκμεταλλεύεται το “παράσιτο” είναι δημόσιο αγαθό, και η γη στην οποία εγκαθιστά τις ανεμογεννήτριές του το “παράσιτο” είναι δημόσια γη, και η καταστροφή της φυσικής ομορφιάς του τοπίου που προκαλεί το “παράσιτο” (η οποία υποτίθεται πως προστατεύεται και νομικά) είναι ανεπανόρθωτη. Τότε ποιος ωφελείται; Μα φυσικά τα ίδια τα “παράσιτα”, οι μικροί και μεγάλοι εργολάβοι, όλοι όσοι τους αδειοδοτούν με “διαφανείς” διαδικασίες και φυσικά το κυβερνητικό αφήγημα για “πράσινη ενέργεια” και πράσινα άλογα. Και δεν είναι μόνον αυτό. Αν οι τοπικές κοινωνίες (και όχι μόνο) αντιδράσουν στα σχέδια των προαναφερθέντων ωφελούμενων, τότε καίμε απλώς την έκταση (και όσες άλλες πάρει η μπάλα) και εγκαθιστούμε ανεμογεννήτριες. “Εφόσον κάηκαν τα δέντρα δεν συντρέχει λόγος προστασίας”. Μα καλά, γίνεται αυτό; Δεν προστατεύονται οι καμένες εκτάσεις; Όχι βέβαια! Φρόντισε γι αυτό η απελθούσα ΠτΔ όταν ακόμα ήταν στο ΣτΕ.

ΔΕΗ/ΔΕΔΔΗΕ. (Τα βάζω μαζί καθώς παρά την προπαγάνδα των παρασίτων και του πολιτικού προσωπικού, έχουν διαιρεθεί αυθαίρετα.) Μετά τις ζημιές στα καλώδια μέσης και χαμηλής τάσης της ΔΕΗ από τα “βαριά” χιόνια (το θυμάστε το “βαρύ” χιόνι του 2021 που είναι πιο βαρύ από το απλό χιόνι;), οι οποίες οφειλόταν στο ότι η ΔΕΗ/ΔΕΔΔΗΕ δεν είχε κλαδέψει ποτέ, ως όφειλε, ούτε φύλλο που βρισκόταν κυριολεκτικά πάνω στα καλώδια, αποφασίστηκε να αφανιστεί κάθε δέντρο που πλησιάζει σε απόσταση 20 μέτρων από οποιοδήποτε καλώδιο ή θα μπορούσε στο μέλλον να σκεφτεί να πλησιάσει κάποιο καλώδιο ή κολώνα. Έτσι αφενός το πόπολο δεν θα γκρινιάζει για τις διακοπές ρεύματος και αφετέρου η ΔΕΗ δεν θα χρειάζεται να στέλνει συνεργεία κάθε τόσο, καθώς τα δέντρα θέλουν 20 με 30 χρόνια για να ξαναγίνουν. Και καλά βρε παιδιά, δεν μπορούμε να υπογειοποιήσουμε τα καλώδια, τουλάχιστον μέσα στον αστικό ιστό, για να σωθούν τα λιγοστά δέντρα που έχουν απομείνει; Όχι φυσικά, διότι αυτό έχει κόστος. Μα καλά, η ΔΕΗ είναι απολύτως κερδοφόρα (όπως και οι άλλες παρασιτικές “εταιρείες ενέργειας” βεβαίως), τόσο κερδοφόρα που εξαγοράζει επιχειρήσεις στο εξωτερικό που δεν έχουν καν σχέση με το αντικείμενό της! Ναι σου λέει, αλλά αυτό δεν είναι δουλειά της ΔΕΗ. Είναι δουλειά του ΔΕΔΔΗΕ, και ο ΔΕΔΔΗΕ δεν έχει λεφτά. Και ποιος χώρισε τη ΔΕΗ από τον ΔΕΔΔΗΕ; Ααα, μη μου βάζεις δύσκολα τώρα… Μα καλά, το ρεύμα δεν είναι δημόσιο αγαθό και ως εκ τούτου θα έπρεπε να ωφελείται κατά απόλυτη προτεραιότητα η κοινωνία και η ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος, δηλαδή, διατήρηση πρασίνου και αφαίρεση αντιαισθητικών καλωδίων από τις γειτονιές; Όχι βέβαια. Ωφελούνται τα “παράσιτα” καθώς μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, οι μικροί και μεγάλοι εργολάβοι που αφανίζουν τα δέντρα και φυσικά ενισχύεται το κυβερνητικό αφήγημα περί προστασίας από μελλοντικά “βαριά” χιόνια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Υπάρχουν βέβαια κι άλλα παραδείγματα: Όπως ο τελευταίος νόμος για την “πυροπροστασία” ο οποίος δεν χρήζει καν σχολιασμού, καθώς ξεπερνά τα όρια του γελοίου, θυμίζοντας έντονα τους πειρατές στον Asterix, οι οποίοι βύθιζαν το πλοίο τους μόνοι τους για να μην τους το βυθίσουν οι Γαλάτες. Δηλαδή καταστρέφουμε τη φύση, οπότε μετά δεν μπορεί να την καταστρέψει η φωτιά. Φοβερή έμπνευση. Ποιος ωφελείται από αυτό; Δεν συνεχίζω. Νομίζω ότι είμαι σαφής.

Τα παραπάνω βέβαια, είναι λίγο ως πολύ γνωστά. Αυτό που για εμένα είναι ανησυχητικό είναι αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως μίσος προς το πράσινο, το οποίο βλέπεις στους συνανθρώπους σου.

Παρατηρώ όλο και περισσότερο να καταστρέφεται το πράσινο σε αστικές περιοχές και σε χωριά με πρωτοβουλία των ίδιων των κατοίκων των περιοχών αυτών. Παραθέτω μερικά μόνο παραδείγματα:

• Κόβουμε τα δέντρα στις αυλές των σχολείων για να μην πέσουν και χτυπήσουν τα παιδιά! Είναι εντυπωσιακό πώς καταφέραμε και επιβιώσαμε τα τελευταία 200 χρόνια με τα δέντρα να πέφτουν μέσα στα σχολεία.

• Κόβουμε τα δέντρα στις αυλές των σπιτιών διότι ρίχνουν φύλλα ή πευκοβελόνες. Λερώνουν! Ή μπορεί να πέσουν κάποια στιγμή. Ή μαζεύουν κάμπιες ή ανεβαίνουν τα ποντίκια, οι γάτες, οι σκύλοι, οι ορνιθόρυγχοι και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο στη βεράντα μας.

• Χτίζουμε σπίτια (μονοκατοικίες, πολυκατοικίες) και δεν αφήνουμε καθόλου ελεύθερο χώρο με δέντρα. Όχι το ‘50 και το ‘60. Σήμερα, αφού έχουμε ήδη λουστεί τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι θέμα οικονομικό διότι χτίζονται ολόκληρες βίλες σε οικόπεδα τεσσάρων στρεμμάτων χωρίς ούτε ένα δέντρο. Άντε να μείνει κανένα παρτεράκι και γκαζόν γύρω από την πισίνα. Και μετά βάφουμε τα κτίρια και τις μάντρες μαύρες ή σκούρο γκρι γιατί είναι “design” !

• Κόβουμε τα δέντρα στα πεζοδρόμια διότι εμποδίζουν, και καλά, την διέλευση των πεζών. Λες και μπορείς να κυκλοφορήσεις μέσα στις πόλεις, και το μόνο που σ’ εμποδίζει είναι τα δέντρα. Ούτε τα αυτοκίνητα που καβαλάνε τα πεζοδρόμια μας ενοχλούν, ούτε οι ταμπέλες που φυτεύουν αδιακρίτως οι καταστηματάρχες μας ενοχλούν, ούτε τα τραπεζοκαθίσματα, ούτε η πραμάτεια των καταστημάτων στα πεζοδρόμια μας ενοχλεί, ούτε οι ταμπέλες με τις φωτογραφίες φαγητών μας ενοχλούν, ούτε τα σήματα κυκλοφορίας και τα φανάρια που τοποθετούνται όπου να ‘ναι μας ενοχλούν, ούτε το πλάτος των πεζοδρομίων μας ενοχλεί που σε αναγκάζει να περπατάς πλάγια σαν τον κάβουρα, ούτε ακόμα η παντελής έλλειψη πεζοδρομίων (δηλαδή μάντρα – άσφαλτος – μάντρα) μας ενοχλεί σε περιοχές εντός σχεδίου, ούτε τίποτα. Μόνο τα δέντρα μας ενοχλούν. Δηλαδή, κόβουμε τα δέντρα, μερικές φορές εκατοντάδων ετών (πλατάνια, ελιές κλπ), για να μπορούμε να περπατάμε ανεμπόδιστα ! Και εννοείται ότι το πεζοδρόμιο αμέσως μετά γεμίζει αυτοκίνητα…

• Εσχάτως μας ενοχλούν και οι πικροδάφνες (ένας θάμνος που καταφέρνει να επιβιώνει στις δύσκολες καιρικές συνθήκες της Ελλάδας, χωρίς σχεδόν καθόλου νερό, χωρίς καθόλου φροντίδα, χαρίζοντάς μας πράσινο και πανέμορφα λουλούδια) οι οποίες είναι λέει τοξικές για τα σκυλιά, άμα τις φάνε(;), και μπορεί να πεθάνουν τα κακόμοιρα ! Άμα ο σκύλος σου άνθρωπέ μου τρώει πικροδάφνες, ε τότε τι να πω; Φυσική επιλογή.

• Δεν βάζουμε γλάστρες στα μπαλκόνια μας ή λουλούδια στα παράθυρά μας, για να ομορφύνουμε λίγο την ασχήμια της πόλης γιατί είναι κουραστικό, δεν προλαβαίνουμε, θέλουν φροντίδα.

Όλοι εμείς οι παραπάνω βέβαια, όταν επισκεπτόμαστε τις πόλεις και τα χωριά της Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης, γυρίζουμε πίσω με άπειρες φωτογραφίες, ως θαυμαστές του πράσινου και των ελεύθερων χώρων! Παραλογισμός; Βεβαίως!
Ένας κανόνας που τηρείται σχεδόν απαρέγκλιτα είναι ότι όποιο δέντρο κόβεται, επειδή αρρώστησε, γέρασε κλπ, δεν αντικαθίσταται ποτέ με κάποιο νέο. Δεν συζητώ καθόλου για νέα δέντρα – εκεί που δεν υπήρχαν πριν. Ούτε περνάει αυτή η σκέψη από το μυαλό μας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι οποίοι δεν είχαν προφανώς καμία σχέση με εμάς, όταν ήταν νέοι, φύτευαν παντού δέντρα. Στις πλατείες, στους δρόμους του χωριού, στα πεζοδρόμια, στις αυλές κλπ. Τη σκιά πολλών απ’ αυτά τα δέντρα, που σήμερα είναι αιωνόβια, δεν πρόλαβαν καν να τη χαρούν.
Τι είναι λοιπόν αυτό που στην κοινωνία μας προκαλεί αυτό το μίσος και τελικά την επίθεση προς το πράσινο, πέρα από την οργανωμένη επίθεση των “παρασίτων” που ανέπτυξα πιο πάνω;

Είναι οπωσδήποτε θέμα παιδείας. “Πόλις άνδρα διδάσκει”, όπως έλεγε και ο Σιμωνίδης ο Κείος. Όταν γύρω σου βλέπεις μόνο ασχήμια, από την οργάνωση των πόλεων και των προαστίων, όπου τα πάντα έχουν τσιμεντοποιηθεί, μέχρι την συμπεριφορά των πολιτικών και εν γένει των ανθρώπων που εκφράζουν δημόσιο λόγο, από πού να μάθεις να λατρεύεις το ωραίο; Και η φύση είναι το ωραίο.

Είναι θέμα αποξένωσης του ανθρώπου από τη φύση. Αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο στις νεότερες γενιές από το ‘50 ή ‘60 και μετά. Πόσοι από εμάς, φυτέψαμε ένα δέντρο, το ποτίσαμε για να μη διψάσει, το φροντίσαμε για να μην αρρωστήσει, το στηρίξαμε για να μην το ρίξει ο αέρας, ξαπλώσαμε κάτω από τη σκιά του στο χορτάρι και παρατηρήσαμε το θρόισμα των φύλων του; Πόσοι από εμάς φυτέψαμε μια λεμονιά, μια βερικοκιά, μια μηλιά, μια αχλαδιά, και μετά από κάποια χρόνια γευτήκαμε τον καρπό τους αλλά και του κόπου μας; Πόσοι το κάνουμε και σήμερα;

Είναι σίγουρα και θέμα όλο και πιο έντονης ιδιώτευσης. Άλλοι το λένε ατομισμό και απομάκρυνση από τον δημόσιο χώρο. Οι άνθρωποι δεν μαζεύονται πια στις πλατείες για να συζητήσουν και να λύσουν τα προβλήματα της κοινότητας. Οι άνθρωποι δεν κάνουν πράγματα μαζί. Τα κάνουν όλα μόνοι τους, απομονωμένοι, ο καθένας για τον εαυτό του. Και αν δεν φτάνουν οι δυνάμεις τους; Τότε δεν απευθύνονται στην “κοινότητα” αλλά θα χρησιμοποιήσουν μια “υπηρεσία επ’ αμοιβή”. Πόσο μάλλον από το να κάνουν πράγματα για τους άλλους. Ποιος από μας θα φυτέψει ένα δέντρο, στου οποίου τη σκιά δεν θα κάτσει ποτέ; Κανείς! Τι με νοιάζει εμένα τι θα γίνει άμα θα πεθάνω;

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο πιο βαθύ, ψυχικό!

Το πράσινο είναι ομορφιά, είναι αρμονία, είναι προσφορά και τελικά αγάπη. Κοιτώντας το πράσινο αντιλαμβανόμαστε όλο και περισσότερο πόσο άσχημοι έχουμε γίνει εμείς οι ίδιοι, οι ζωές μας, οι σχέσεις μας, η καθημερινότητά μας.

Το μίσος προς το πράσινο είναι το μίσος προς τον εαυτό μας.

Ν.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, το πράσινο είναι το χρώμα της ελπίδας. Οπότε, οι Έλληνες μισούν την ελπίδα και την εξαφανίζουν. Ζούμε σε μια χώρα που πριν από πέντε χρόνια, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει στην Κέρκυρα πως, αφού κάποια στιγμή το δάσος θα καεί, το κάνουμε ξενοδοχείο. Το τέλος της λογικής. Όσοι μισούν τη φύση -γιατί δεν είναι μόνο το πράσινο, είναι τα ζώα, η θάλασσα κλπ-, μισούν σίγουρα τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πως είναι μέρος της φύσης και λένε κάτι τρομερές ατάκες του στιλ “μου αρέσει να βρίσκομαι στη φύση”. Λες και ο άνθρωπος είναι έξω από τη φύση. Εμένα με τρελαίνει που η Αθήνα είναι μια μπετονιέρα αλλά οι Αθηναίοι εξοργίζονται που καίγονται τα δάση στα βουνά. Πολύ ευαίσθητοι άνθρωποι. Γενικά, η παράνοια θερίζει. Ζούμε ανάμεσα σε μεταλλαγμένους ανθρώπους. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.