Η σιχαμάρα σώζει ζωές και ψυχές
Κάτι που βρίσκω ενδιαφέρον στην Ελλάδα είναι η αγιοποίηση κάποιων προσώπων, που παρουσιάζονται να μην έχουν κανένα ελάττωμα, να μην έχουν ούτε καν κακές στιγμές στη ζωή τους· έχουν μόνο προτερήματα και διαρκές μεγαλείο.
Πριν το 2010, στα χρόνια της “ευμάρειας” και των “εθνικών επιτυχιών”, πριν η χώρα χρεοκοπήσει, οι τηλεοπτικές αγιογραφίες ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο.
Στα κανάλια των μαφιόζων ολιγαρχών, μπουκωμένοι δημοσιογράφοι φιλοξενούσαν Έλληνες πολιτικούς, καλλιτέχνες και “διανοούμενους” και τους παρουσίαζαν σαν τις κορυφαίες προσωπικότητες του πλανήτη. Ακέραιοι, δημιουργικοί, γενναιόδωροι, πρωτοπόροι, και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά στον υπερθετικό βαθμό.
Πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες, τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι και δεν έκρυβαν πως είναι μια ωραία παρέα, που μοιράζεται χρήματα, επιχορηγήσεις και πολλά άλλα (σ.σ. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το όλον ΠΑΣΟΚ, επί Σημίτη, να τραγουδάει αγκαλιασμένο με …γνωστούς καλλιτέχνες τη “Φτωχολογιά” και την “Άπονη Ζωή”.).
Η χώρα χρεοκόπησε, τα πράγματα δυσκόλεψαν και οι αγιογραφίες σταμάτησαν, αφενός γιατί ήταν δύσκολο να μην παρατηρήσει κάποιος πως τα πρόσωπα που αποθεώνονταν τα προηγούμενα χρόνια ήταν όλα πολύ πλούσια και βολεμένα -σε αντίθεση με πολλούς πολίτες που είδαν τις ζωές τους να καταστρέφονται- και αφετέρου γιατί, όσο βλάκας και να είσαι, σου γεννιέται κάποια στιγμή το ερώτημα “πώς τόσοι καλοί μαζεμένοι πέτυχαν ένα τόσο άθλιο αποτέλεσμα;”.
Κάποιοι πολιτικοί “κάηκαν” ή βρέθηκαν στη φυλακή, και αντικαταστάθηκαν από τη “νέα γενιά” -που είναι ίδια με την παλιά-, οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι έχασαν την όποια αξιοπιστία τους αλλά έπρεπε να μείνουν δεμένοι με τους μαφιόζους ολιγάρχες, γιατί οι μαφιόζοι δεν συγχωρούν όποιον αποφασίζει να φύγει από τη συμμορία, και οι καλλιτέχνες απέμειναν αμήχανοι γιατί είχαν διαλέξει πλευρά.
Όταν είσαι για δεκαετίες στα ίδια σαλόνια με τους πολιτικούς της χρεοκοπίας και τους παίζεις τις “παραγγελιές” για να χορέψουν χωρίς να βγάζεις άχνα για το έγκλημα που συντελείται, και ξαφνικά αποφασίζεις να θυμηθείς το φτωχό λαϊκό παιδί που ήσουν κάποτε, λες και δεν τρέχει τίποτα, λες και η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει, λες και οι άνθρωποι δεν είναι στους δρόμους,μπορεί το κοινό σου -που σε αποθέωνε- ακόμα και να σε γιαουρτώσει.
Ξεχνούν συχνά οι άνθρωποι πως της αγιοποίησης και της αποθέωσης, έπεται η αποκαθήλωση και η απομυθοποίηση.
Ο πραγματικός καλλιτέχνης οφείλει να ξέρει πως ο χειρότερος εχθρός ενός δημιουργού είναι οι κόλακες. Τα “μεγάλε” και “μεγάλε” ποτέ δεν έχουν καλή κατάληξη. Καλύτερα να σε βρίζουν, παρά να σε κολακεύουν.
Αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια μεγάλα καλλιτεχνικά μεγέθη, υπάρχουν μετριότητες με μεγάλες αυλές. Και επιχορηγήσεις.
Πολλοί καλλιτέχνες διαπίστωσαν πως κάηκαν και αυτοί, αν και πόνταραν στο πόσο γρήγορα ξεχνούν οι άνθρωποι -οι Έλληνες ξεχνούν ακόμα πιο γρήγορα- και, τελικά, επανήλθαν στις σκηνές, αλλά πιο …προσγειωμένοι.
Τώρα πια δεν είχαν σηκωμένο το δάχτυλο στους θεατές και απέφευγαν τις πολλές αναφορές στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Σεμνά και ταπεινά. Έπαθαν και έμαθαν.
Ο διδακτισμός, ο αφόρητος διδακτισμός κάποιων καλλιτεχνών -που ξαφνικά την είχαν δει πνευματικοί ηγέτες του έθνους και Μεσσίες- εγκαταλείφθηκε, αν και υπάρχουν πια άπειρα βίντεο από το παρελθόν για να μας θυμίζουν πως οι ίδιοι άνθρωποι μιλούσαν λες και ήταν τουλάχιστον ο Αϊνστάιν, αν και ο Αϊνστάιν δεν είχε ύφος. Οι τενεκέδες έχουν ύφος (σ.σ. Είχα την τύχη στη ζωή μου να γνωρίσω μερικούς σημαντικούς ανθρώπους, Έλληνες και ξένους, και όλοι τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν είχαν ύφος, δεν είχαν πόζα).
Μπορώ να καταλάβω έναν νέο άνθρωπο που ξεκινάει γεμάτος όνειρα, ελπίδες, ανασφάλεια και αμφιβολίες για το ταλέντο του, και ξαφνικά βρίσκεται να είναι διάσημος, να είναι πλούσιος και να συναναστρέφεται πια με τους “κορυφαίους”.
Δεν είναι δύσκολο να χάσεις την μπάλα, όταν βρεθείς από το πουθενά μέσα σε αυτό που θεωρείς καταξίωση και είναι αυτό που επιθυμούσες με όλη σου την ψυχή.
Όλοι οι καλλιτέχνες θέλουν να αγαπηθούν και να είναι αναγνωρίσιμοι, και ξαφνικά μια μέρα κάποιοι είναι πλούσιοι, αλλάζουν γειτονιά για να ζήσουν ανάμεσα σε άλλους πλούσιους, το τηλέφωνό τους δεν έχει πια τα τηλέφωνα απλών ανθρώπων, αλλά διασημοτήτων, επιχειρηματιών, παραγόντων και άλλων τέτοιων, οπότε αλλάζουν κόσμο, ξεχνώντας πως αυτό το έργο που τους έκανε γνωστούς και αγαπητούς είχε να κάνει με τα βιώματα του προηγούμενου κόσμου τους.
Φυσικά, το σύστημα πολιτικών, ολιγαρχών και άλλων μαφιόζων μπορεί να επιβάλει και να συντηρήσει καλλιτέχνες για δεκαετίες -ακόμα κι αν δεν έχουν πια έργο, ακόμα και αν είναι παιδόφιλoι-, οπότε πολλοί καλλιτέχνες βολεύτηκαν μια χαρά σε αυτό το νέο τους κόσμο που είναι γεμάτος καθάρματα. Και αν οι παρέες σου είναι καθάρματα, είσαι κι εσύ κάθαρμα, και δεν σώζει ο …πρότερος έντιμος βίος.
Βέβαια, τα καθάρματα στην Ελλάδα θέλουν και να τα αγαπάμε. Θέλουν να είναι καθάρματα και να είναι και αγαπητοί.
Αλλά πια, όσα ΜΜΕ και να έχεις εσύ ή οι κολλητοί σου, όσους δημοσιογράφους και να εξαγοράσεις, όσους λογαριασμούς και να αγοράσεις στα social media, υπάρχει πια η δυνατότητα -λόγω του Διαδικτύου- να εμφανιστούν κάποια παιδιά που θα πουν “ο βασιλιάς είναι γυμvός”.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας τρόπος υπάρχει για έναν καλλιτέχνη -αλλά και για κάθε άνθρωπο- να μη γίνει στη ζωή του αυτό που κορόιδευε:
Η σιχαμάρα. Η αηδία.
Όταν νιώσεις αηδία, οφείλεις να φύγεις για να μη γίνεις το κτήνος που κάποτε σε τρόμαζε.
Πρέπει να φύγεις αμέσως γιατί “δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξεις όταν χαλάσεις εντελώς”.
Η σιχαμάρα σώζει ζωές και ψυχές.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.