Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου. καλησπέρα.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος πέρασε στην αιωνιότητα και η Ελλάδα, όπως πάντα, έσπευσε από την μια μεριά να τον «αγιοποιήσει» ενώ από την άλλη να τον «σταυρώσει».

Δεν θα κρίνω, ούτε θα σχολιάσω τον άνθρωπο Σαββόπουλο, ούτε το έργο του.
Νομίζω είναι περιττό.
Θα γράψω δυο λόγια, όμως, για την αντίφαση μεταξύ του «ανθρώπου» και του «έργου» του.

Τις επιλογές του, απέναντι σε αυτό που έγραψε.

Ακριβώς γιατί η ζωή του Σαββόπουλου είναι το τελειότερο παράδειγμα αυτής της αντίφασης.

Πέρα από τα σχόλια, τα αποθεωτικά άρθρα ή το χιλιοπαιγμένο βίντεο απέναντι στον «αθάνατο» Βασίλη Ραφαηλίδη ο «Νιόνιος» έφερε ξανά στο προσκήνιο το παράδοξο του πώς ένας άνθρωπος που στο ξεκίνημά του σατίριζε την εξουσία, στο τέλος έφτασε στο σημείο να την αποθεώνει.

Στο πώς ένας άνθρωπος που τραγούδησε την ελευθερία, στο τέλος έφτασε στο να τον καταπιούν τα γρανάζια της μικροαστικής εποχής του.
Γιατί ακριβώς εδώ, δεν κρύβεται μια ιδεολογική μεταστροφή, αλλά μια υπαρξιακή υποχώρηση.
Υποκριτής;
Προδότης;
Ή Ήρωας;
Μικρή σημασία έχει πια.

Πότε ακριβώς πεθαίνει ένας καλλιτέχνης;
Όταν σταματά να ανασαίνει ή όταν σταματά να ενοχλεί;
Κι ας μην γελιόμαστε, ο Σαββόπουλος πνευματικά, είχε φύγει εδώ και χρόνια.

Τα τραγούδια του Σαββόπουλου, από χθες, περνούν σε μια νέα διάσταση, μοιάζοντας με το κύκνειο άσμα μιας γενιάς που παρότι ισορρόπησε στην κόψη του ξυραφιού, στο τέλος επέλεξε την ασφάλεια της υπακοής.

Μιας γενιάς που «μπέρδεψε» την ελευθερία με την πολυτέλεια. Από επιλογή.

Νομίζω ότι, όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν φεύγει ούτε ο «προδότης», ούτε ο «ήρωας».

Φεύγει ένας από τους καθρέφτες της εποχής μας.
Μιας εποχής, που η υποκρισία, η μικροαστική κριτική και η δήθεν αλληλεγγύη, είναι «δικαίωμα».

Με εκτίμηση και σεβασμό,

Τ.Τ.Π.

(Φίλε Βαγγέλη, ο παρών χρόνος -το γεγονός δηλαδή ότι ζούμε την ίδια εποχή με τον καλλιτέχνη, είμαστε σύγχρονοί του- δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν έναν καλλιτέχνη ως αυτό που πραγματικά είναι, αφού ξέρουμε και τα “υπόλοιπα” της ζωής του. Ξέρουμε από καλλιτέχνες που είχαν δημιουργήσει και είχαν πεθάνει πριν γεννηθούμε εμείς, πως, τελικά, το μόνο που μένει από έναν καλλιτέχνη είναι το έργο του. Και ο Σαββόπουλος έχει έργο. Βαγγέλη, δεν είναι σπάνιο άνθρωποι που είναι κατά της εξουσίας στα νιάτα τους να γίνονται κώλoς και βρακί με την εξουσία, και αυτό δεν αφορά μόνο καλλιτέχνες. Πολλοί από τους ανθρώπους που είναι κατά της εξουσίας και του κατεστημένου στα νιάτα τους, είναι κατά της εξουσίας επειδή δεν είναι μέρος της εξουσίας, επειδή θέλουν κι αυτοί κομμάτι από την πίτα. Φωνάζουν για να τους καλέσουν κι αυτούς στο πάρτι. Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους· είναι σχεδόν ο κανόνας αυτό. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.