Πωλ Ντελβώ – Έλενα Γκενρίχοβνα Γκούρο

Αγαπημένε πιτσιρίκο, ο καθείς και τα όπλα του. Η αντίσταση σ’ έναν κόσμο παρανοϊκό έχει πολλά μετερίζια. Και κυρίως, δεν είναι ακριβώς αντίσταση, είναι στάση. Στάση ζωής.

Ο Βέλγος ζωγράφος Πωλ Ντελβώ [1897-1994] στήνει ονειρικά σκηνικά μέσα στα οποία κινούνται σιωπηλά γυναίκες μυστηριώδεις, με ρεμβώδη μάτια που αφήνουν το αισθαντικό τους αποτύπωμα σε μια σκηνοθεσία έξω απ’ τον χρόνο. Είναι όμορφες γιατί ξέρουν να βλέπουν προς τα μέσα. Ακόμη και στη ρόδινη γυμνότητά τους στέκουν μακριά από κάθε αγοραία σκέψη. Πολλά από τα σκηνικά των πινάκων του παραπέμπουν στην κλασική αρχαιότητα. Πάντα με ονειρικό βάθος και υπερρεαλιστική ματιά. Εξάλλου, ο ίδιος είχε επισκεφθεί την Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και είχε γνωρίσει από κοντά ‘’τα μεγαλοπρεπή ερείπια’’, όπως αναφέρει στις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις.

Η Έλενα Γκενρίχοβνα Γκούρο [ 1877 – 1913 ] δεν ήταν μόνο ζωγράφος, αλλά και ποιήτρια και πεζογράφος. Όταν δούλευε πάνω σε λέξεις, σχεδίαζε ταυτόχρονα. Όταν δημιουργούσε ένα σχέδιο ή ακουαρέλα, έγραφε στίχους στα άκρα. Το έργο της ήταν διαποτισμένο με το πνεύμα του πειραματισμού, γεμάτο με ανεκπλήρωτες καλλιτεχνικές ιδέες.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν μέλος [όπως και ο σύζυγός της Μιχαήλ Ματιούσιν, συνθέτης και ζωγράφος] του κύκλου των Ρώσων Φουτουριστών. Στην πραγματικότητα, δεν είχε ενταχθεί σε κανένα πλαίσιο κανόνων κάποιου καλλιτεχνικού κινήματος. Η αντίληψη της Γκούρο για την καπιταλιστική πόλη είναι ελαφρώς διαφορετική από αυτή άλλων φουτουριστών. Διαισθάνθηκε την εχθρότητα αυτής της πόλης προς τη φύση και την ψυχή. Γι’ αυτήν η πόλη και ο τεχνικός πολιτισμός είναι το κέντρο του ανθρώπινου πόνου, της αποδιοργάνωσης και της εγκατάλειψης. Είχε βαθιά σύνδεση με τη φύση και αποκάλεσε τα δέντρα «τους τελευταίους σωτήρες της ψυχής». Μάλιστα, ορίζει ακόμη και το κυβιστικό σύστημα, μέσα από την κουλτούρα του οποίου πέρασαν σχεδόν όλοι οι Ρώσοι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες, ως «ένα ίσιο κομμάτι χόρτου και έναν σωρό από χώμα».

Η ζωή της Γκούρο ήταν σύντομη, έζησε μόνο τριάντα έξι χρόνια, αλλά έζησε μια ζωή που διαπνεόταν από την ιδέα της αγάπης, της συμπόνιας, του ελέους. Υπήρξε μια ‘’υπέροχα τρελή ψυχή’’.

φιλιά

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, “ο καθείς και τα όπλα του” έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης, “είμαστε επισκέπτες της ζωής” έγραψε ο Χάιντεγκερ. Υποθέτω πως το ζητούμενο είναι να κάνουμε το πέρασμά μας από τη ζωή φωτεινό και όμορφο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.