Το νέο Όσλο, με κάπο από τα ξένα

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Δεν μπορώ να φανταστώ μια πιο διεστραμμένη προσβολή στο ναζιστικό Ολοκαύτωμα των Εβραίων, των Ρομά, των κομμουνιστών και των ομοφυλόφιλων, από την γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς.

Όπως και δυσκολεύομαι να φανταστώ μεγαλύτερη διαστροφή στη μνήμη των θυμάτων των στρατοπέδων συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Νταχάου, από την εφαρμογή της ίδιας ναζιστικής οργάνωσης, σχεδιασμού, και διαχείρισης των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Παλαιστινίων, από απογόνους των τροφίμων ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ένας από αυτούς τους σιωνιστές, ήταν ο “ειρηνευτής”, ο Γιτζάκ Ράμπιν. Ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ και ο αρχιτέκτονας της πορείας που οδήγησε στο σημερινό “Nταχάου” που αποκαλούμε Γάζα. Ο διευθυντής, του στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Η χειραψία του διευθυντή με τον Αραφάτ, τον Παλαιστίνιο κάπο, στην φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο, δεν είναι σύμβολο ειρήνης μεταξύ δύο ορκισμένων εχθρών. Είναι μια από τις μεγαλύτερες προδοσίες στα δίκαια αιτήματα του Παλαιστινιακού λαού, και από τις μεγαλύτερες νίκες του Σιωνισμού.

Σήμερα πάει να γίνει το ίδιο, σε ένα νέο Όσλο, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές αυτή τη φορά, αλλά με πολύ χειρότερο αποτέλεσμα. Η διορία είναι αύριο.

Το Ισραήλ είναι ένα κράτος με αποικιοκρατική-εποικιστική καταγωγή. Το σύστημα αυτό λειτουργεί υπό την ιδέα ότι οι Άραβες κάτοικοι είναι ασήμαντοι νομάδες που δεν έχουν πραγματικό δικαίωμα στη γη. Η ισραηλινή νομοθεσία παραχωρεί πλήρη πολιτικά δικαιώματα και ανεπιφύλακτα προνόμια μετανάστευσης, αλλά μόνο σε Εβραίους. Οι Άραβες, παρόλο που είναι κάτοικοι, λαμβάνουν λιγότερα δικαιώματα, επειδή θεωρούνται “λιγότερο ανεπτυγμένοι”.

Η κυρίαρχη Δυτική και Σιωνιστική προοπτική αντιλαμβάνεται τον Άραβα απλώς ως μια “σκιά που κυνηγά τον Εβραίο”. Η αντίληψη ότι οι Άραβες είναι ψυχολογικά ανίκανοι για ειρήνη, ή εκ γενετής προσηλωμένοι σε μια έννοια δικαιοσύνης που εγγυάται τη διαρκή σύγκρουση και βία, κυκλοφορεί από ακαδημαϊκούς εδώ και πολλά χρόνια, γνωστούς για την ανάλυση του “αραβικού νου”.

Αυτά είναι δικά τους λόγια, όχι δικά μου. Ρατσιστικά. Φανατικά. Γεμάτα μίσος, αηδία και κακία, ακόμα κι όταν αυτοί είναι οι δράστες, παρά τα θύματα.

Αλλά αυτό δεν θα το γνωρίζαμε, επειδή η ίδρυση και η διατήρηση του σιωνιστικού ισραηλινού κράτους συνδέονται βαθιά με την κληρονομιά του Δυτικού ιμπεριαλισμού και της Οριενταλιστικής σκέψης. Ο Οριενταλισμός δεν αφορά απλώς την Ανατολή, αλλά θεμελιωδώς, την οικοδόμηση της εικόνας της Ευρώπης ως του ανώτερου, ορθολογικού, ανεπτυγμένου και Δυτικού υποκειμένου.

Η Ανατολή λειτουργεί για τη Δύση ιστορικά ως ο αναγκαίος, αντιθετικός “Άλλος” —ένας σκοτεινός καθρέφτης στον οποίο η Ευρώπη μπορεί να επιβεβαιώσει τη δική της φωτισμένη ταυτότητα. Η πλαισίωση αυτού του ζητήματος με αυτόν τον τρόπο μετατοπίζει το επίκεντρο από τον εξωτερικό έλεγχο της Ανατολής, στην εσωτερική, ψυχολογική-πολιτισμική αυτοεπιβεβαίωση της Δύσης. Πρόκειται για μια διάχυτη κρίση αναπαράστασης, όπου ο τεράστιος όγκος και η αυθεντία του Δυτικού αρχείου για την Ανατολή, κατέστησε πρακτικά αδύνατο για την Ανατολή να μιλήσει ή να αναπαραστήσει τον εαυτό της έξω από τα προκαθορισμένα Δυτικά όρια.

Περισσότερα γι’ αυτά, ο Έντουαρντ Σαΐντ.

Έτσι, ο Σιωνισμός πέτυχε να γίνει μια ισχυρή ιδεολογία στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής αυτοκρατορίας, και επωφελήθηκε από την παγκόσμια συμπάθεια που δημιουργήθηκε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο εποικισμός της Παλαιστίνης διευκολύνθηκε από τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορικές δυνάμεις.

Ήδη από το 1919, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, Λόρδος Μπάλφουρ, δήλωσε ότι οι επιθυμίες των Αράβων κατοίκων —τότε 700.000— δεν είχαν καμία σημασία σε σύγκριση με τη βαθύτερη σημασία του Σιωνισμού, ο οποίος θεωρούνταν ένα κατ’ ουσίαν ευρωπαϊκό αποικιακό κίνημα.

Αυτή η προοπτική αντανακλά το Οριενταλιστικό πλαίσιο ακόμα και σήμερα, το οποίο υποθέτει Δυτική υπεροχή και Ανατολική κατωτερότητα. Η ιδέα ότι η Παλαιστίνη ήταν μια “άδεια έρημος που περίμενε να ανθίσει” εξακολουθεί να έχει απήχηση σε πολλούς.

Οι λεγόμενες Συμφωνίες του Όσλο —εκείνο το θεατρικό μπαλέτο χειραψιών στο γρασίδι του Λευκού Οίκου— αποκαλύπτονται μεθοδικά ως μια διπλωματική φρικαλεότητα. Όχι ένας συμβιβασμός, αλλά μια “ειρήνη των νικητών”. Μια ανατριχιαστική επενθύμιση της μοχθηρίας των αυτοκρατορικών που υπαγορεύτηκαν από τον ηγεμονικό άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ. Ο μηχανισμός των συμφωνιών σχεδιάστηκε με τη βάναυση αποτελεσματικότητα που περιέγραψε ο Βέμπερ στο σιδηρούν κλουβί της γραφειοκρατίας, για να σβήσει τα τελευταία κάρβουνα της παλαιστινιακής εθνικής αυτοδιάθεσης, να ακυρώσει νομικά την παγκόσμια συναίνεση για την κατοχή και να καταστήσει μόνιμο τον κατακερματισμένο, διοικούμενο έλεγχο μέσω αποκλεισμού των εκτάσεων της Παλαιστίνης από το Ισραήλ.

Η πραγματικότητα είναι ότι το Όσλο ήταν αυτό που προκάλεσε τις θηριωδίες που βλέπουμε στις οθόνες μας καθημερινά. Ήταν ο Ράμπιν, ο “μάρτυρας”, που έγινε ο κατεξοχήν νεοφιλελεύθερος διαχειριστής, με το όραμά του να είναι μία στρατηγική σκληρότητα και διοικητική εκφόρτωση στα ίδια του τα θύματα, προσποιούμενος ότι είναι για το καλό τους.

Όσοι έχουν ιστορική μνήμη, θυμούνται ότι η αξίωση του κόμματος του Ράμπιν για περίπου το 40% των παλαιστινιακών εδαφών κατά τη δεκαετία του ’80, μετατράπηκε με το Όσλο ΙΙ το 1995 σε απαίτηση για μεταξύ 70% έως 99% της Δυτικής Όχθης και 30% της Γάζας.

Τώρα την έχουν όλη.

Το Όσλο δεν ήταν ειρηνικός συμβιβασμός. Ήταν η αμείλικτη λογική της συσσώρευσης κεφαλαίου μέσω της απαλλοτρίωσης από τον κατακτητή. Τον αποικιοκράτη.

Το “αριστούργημα” του Ράμπιν δεν ήταν η παραχώρηση ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης στους Παλαιστίνιους, αλλά η εφαρμογή ενός συστήματος ετερονομίας, μιας αυτο-υποταγής. Ο ρητός στόχος ήταν η μεταφορά του διοικητικού και βίαιου βάρους της αστυνόμευσης του αυτόχθονα πληθυσμού σε υπηρεσίες-πελάτες. Η ανατριχιαστική του ομολογία του —“να αντιμετωπίσουμε τη Γάζα χωρίς προβλήματα που προκαλούνται από προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο, χωρίς προβλήματα από την B’Tselem [ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων] και χωρίς προβλήματα από κάθε είδους ευαίσθητους”— είναι μια καταφανής άρθρωση της κρατικής βίας που επιδίωκε να αναθέσει τη βρώμικη δουλειά της σε εξωτερικούς συνεργάτες, ώστε να προλάβει τους περιορισμούς της ίδιας της νομιμότητάς της.

Αυτή είναι κλασική αποικιακή λογική, ένα πρότυπο για τη δημιουργία εξαρτημένων, διαχειριζόμενων Μπαντουστάν, μια ανατριχιαστική ηχώ των συστημάτων ελέγχου στη Νότια Αφρική που συχνά επέκριναν ο Ράσελ και ο Τσόμσκι. Το “αριστούργημα” του Νετανιάχου σήμερα, με το “ειρηνευτικό σχέδιο” του Τραμπ, θα κάνει τα πράγματα πολύ, πολύ χειρότερα.

Οι προτάσεις του Όσλο υιοθέτησαν όλες τις θέσεις του σχεδίου της άκρας δεξιάς του Στρατηγού Σαρόν για τους Παλαιστίνιους. Το γεγονός ότι ένας ιδρυτής του συμβουλίου των Ισραηλινών εποίκων βρήκε το αποτέλεσμα αποδεκτό —“Αν επιμείνουν στο τρέχον σχέδιο, μπορώ να ζήσω με αυτό”— είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι ο “συμβιβασμός” ήταν, στην πραγματικότητα, η ολική απορρόφηση του προγράμματος της Ισραηλινής ακροδεξιάς στο υποτιθέμενο κέντρο.

Η βάναυση καταστολή της Πρώτης Ιντιφάντα από τον Ράμπιν, η ρητή διαταγή να αυξηθεί ο αριθμός των Παλαιστινίων τραυματιών από τις δυνάμεις στρατού για να διαλυθεί η παλαιστινιακή “ψευδαίσθηση της αυτο-απελευθέρωσης”, τα λέει όλα. Αυτή είναι η ψυχρή, εργαλειακή ορθολογικότητα ενός μυαλού που έχει γίνει τοξικό, και όπου οι άνθρωποι ανάγονται σε αντικείμενα ελέγχου σε έναν υπολογισμό κόστους-οφέλους της εξουσίας.

Το ίδιο πάει να συμβεί και σήμερα, όπου όλες οι θέσεις των εγκληματιών γενοκτόνων της κυβέρνησης του Ισραήλ υιοθετούνται αυτολεξεί σε κάθε παράγραφο αυτής της συμφωνίας με τον διάβολο. Αυτός είναι ο υπολογισμός που σήμερα προσφέρει στους Παλαιστίνιους αυτήν την Τραμπική “ειρήνη”, την ειρήνη ενός νεκροταφείου, γραμμένη και σφραγισμένη στο Τελ Αβίβ, με αντάλλαγμα την πλήρη αμνηστία και ατιμωρησία για όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος τους.

Απλώς, υπογράψτε εδώ.

Η αποδοχή των Συμφωνιών του Όσλο από τον Αραφάτ τότε δεν ήταν ένα τραγικό λάθος διπλωματικού υπολογισμού. Ήταν πολλά πράγματα ο Αραφάτ, αλλά όχι ηλίθιος. Ήταν η υπαρξιακή επιβίωση μιας τάξης διοικητικών στελεχών υπό την ηγεσία του, επιδιώκοντας έτσι την προσωπική του διατήρηση στην εξουσία, έναντι της συλλογικής απελευθέρωσης των Παλαιστινίων. Αυτή είναι η κλασική ανάλυση του Φρέιρε, της εσωτερικευμένης καταπίεσης. Επέλεξε να διασώσει κάποια κομμάτια της φθίνουσας εξουσίας του, λειτουργώντας ως κάπο για την Ισραηλινή κατοχή.

Και έτσι, έγινε αποδεκτός από τη διεθνή ελίτ ως επίσημος πολιτικός εκπρόσωπος των Παλαιστινίων στα Ηνωμένα Έθνη, παρά ως τρομοκράτης. Ο Ράμπιν έτσι διασφάλισε ότι το νέο καθεστώς θα εγκατέλειπε τη θεμελιώδη, παγκοσμίως αναγνωρισμένη δίκαιη απαίτηση για μια λύση δύο κρατών.

Αυτή ήταν και η κληρονομιά που άφησε στο τέλος του ο Αραφάτ. Η ταμπέλα του “τρομοκράτη” αφαιρέθηκε μόνο όταν η οργάνωση εγκατέλειψε την ιδέα της απελευθέρωσης και αποδέχθηκε τους όρους του καταπιεστή.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε παρακμή και σήψη, δεν έχουν νέες ιδέες, οπότε απλώς κάνουν ό,τι έκαναν παλαιότερα, με νέο καστ και νέα ονόματα, αλλά την ίδια πλοκή και το ίδιο αιματηρό τέλος.

Ο Αραφάτ, από περήφανος επαναστάτης μετατράπηκε στο γκαζόν του Λευκού Οίκου σε κοινό αφεντικό του υποκόσμου, και μετά το Όσλο, αυτός και οι κολλητοί του έκαναν καλά λεφτά. Πέθανε άνετος σε ένα φανταχτερό δωμάτιο νοσοκομείου στο Παρίσι.

Αυτό είναι το προβλέψιμο νεοφιλελεύθερο αποτέλεσμα: ο σχηματισμός μιας ελίτ, ευθυγραμμισμένης με το παγκόσμιο κεφάλαιο. Μια τάξη χαφιέδων κάπο που κερδίζει από την ίδια τη φτώχεια και τον φόνο του λαού της. Είναι το τυπικό μοντέλο της εξαρτημένης ανάπτυξης του Τρίτου Κόσμου, όπου η τοπική αστική τάξη ευημερεί με τα αποκόμματα της παγκόσμιας μητρόπολης του αυτοκρατορικού πυρήνα.

Η κατάληξη αυτού, είναι ο Μαχμούντ Αμπάς, που τον διαδέχτηκε στην εξουσία του κάποτε περήφανου PLO και της σημερινής άθλιας Παλαιστινιακής Αρχής, για να γίνει ο πρώτος Παλαιστίνιος δισεκατομμυριούχος πάνω στα νεκρά πτώματα των συμπατριωτών του.

Ήταν αυτό που ο Φίσερ διέγνωσε ως τον απόλυτο θρίαμβο του καπιταλιστικού ρεαλισμού, όπου η μόνη επιτρεπόμενη πραγματικότητα είναι η εξτρεμιστική ατζέντα του ηγεμόνα, των ΗΠΑ-Ισραήλ, βαφτισμένη τώρα ως “ειρήνη”. Αυτή η κατασκευασμένη συναίνεση επέτρεψε στα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον απόλυτο προμηθευτή του καπιταλιστικού θεάματος της αυτοκρατορίας, να λειτουργούν επί δύο χρόνια ως προπαγανδιστικό προπύργιο των γενοκτόνων.

Ακόμα αυτό κάνουν.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες. Αλλά, δεν είναι ώρα για κενές αναλύσεις. Είναι ώρα για λόγια που οδηγούν σε πράξεις.

Η Ιταλία μας δείχνει τον δρόμο. Κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά, χρειάζεται, για να ενώσουμε τις φωνές μας τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, και να στηρίξουμε τους Παλαιστίνιους σε οτιδήποτε αποφασίσουν, απαιτώντας δικαιοσύνη στα δίκαια αιτήματα τους, με πρώττο και σημαντικότερο να σταματήσει η γενοκτονία τους άμεσα.

Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει ούτε ένα ακόμα δευτερόλεπτο από αυτή τη φρίκη, από κανέναν Παλαιστίνιο.

Εκτός από τον Αμπάς. Αυτό το κάθαρμα πρέπει να σαπίσει σε κάποιο κελί, μέχρι να ψοφήσει, πεινασμένος και μόνος.

Το λοιπόν. Είτε θα δράσουμε τώρα, την ύστατη ώρα, ή θα είμαστε σιωπηροί συνένοχοι σε μια γενοκτονία. Είναι τόσο απλό. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα και παραφιλολογία.

Άλλη μια γενοκτονία στην Ιστορία, θα μου πεις, και θα έχεις δίκιο. Αλλά, σε σχέση με τις άλλες γενοκτονίες της Ιστορίας, θα είναι τα δικά μας χέρια που θα στάζουν αίμα αυτή τη φορά.

Ειδικά την ύστατη ώρα και ανάγκη, η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι λάθος.

Από το Αμστελόδαμο, σκεπτόμενος φωναχτά, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, το Ισραήλ έχει ηττηθεί. Σε κάθε τομέα. Και έρχονται τρομερές μέρες. Για όλους μας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.