Μια κοινωνία με παράλληλες μοναξιές

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Ο συντηρητισμός είναι μία από τις σταθερές καταστάσεις που καταλήγει μια κοινωνία μετά από μια σοβαρή κρίση. Ενδεχομένως, μάλιστα, να είναι η περισσότερο ισχυρή κατάσταση ως αποτέλεσμα της αυτοσυντήρησης και άμυνας πολλών ανθρώπων που βλέπουν τους γύρω τους ως εν δυνάμει αντιπάλους σε έναν αγώνα επιβίωσης.

Ερχόμαστε τώρα στην πραγματικότητα στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης: η κρίση –τεχνητή ή μη– ήρθε απότομα σε μια κοινωνία που μέτραγε την ανάπτυξη και την πρόοδο με βάση τα κάθετα τούβλα που πακτώνονται στο έδαφος. Το αποτέλεσμα -μετά από ένα εύλογο πια χρονικό διάστημα– είναι να μετράμε τα αγχολυτικά και ηρεμιστικά που αναλογούν στον πληθυσμό με αναλογία πια σχεδόν 1:1 κάθε μήνα.

Αν λοιπόν οι ισχυροί δεσμοί (Κράτος, Εκκλησία, Στρατός κτλ) αποτελούν την ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας, οι ασθενείς δεσμοί (αλληλοκατανόηση, σεβασμός, συμπόρευση κτλ) είναι αυτοί που την σταθεροποιούν.

Αν, επομένως, τα τελευταία χρόνια, οι ασθενείς δεσμοί καταστράφηκαν σημαντικά έχουμε μείνει με τους ισχυρούς δεσμούς, που μάλιστα έχουν ισχυροποιηθεί και γιγαντωθεί. Αποτέλεσμα: παθητικότητα, μνησικακία και άνθρωποι που βλέπουν παντού εχθρούς. Όχι γιατί είναι πράγματι ανταγωνιστές, αλλά γιατί το σημείο τομής δεν υπάρχει: οι δρόμοι είναι πια παράλληλοι.

Και αν κάποιος βλέπει ελπίδα στο ανέκδοτο που λέγεται ελληνική αριστερά, να του θυμίσω ότι ακόμα και τώρα η πρώτη προτεραιότητα στο κάθε μαγαζάκι που πάρκαρε αριστερά είναι να βροντοφωνάξει για τα δικαιώματα σε ατομικό επίπεδο.

Έχουνε φτάσει κάποιοι στο σημείο να φτιάχνουνε κατηγορίες ανθρώπων σε ατομικό επίπεδο και να πρέπει κάποιος να αγωνιστεί για την προάσπιση του δικαιώματος της ατομικής του πια κατηγορίας.

Αναρωτιέται ακόμη κάποιος γιατί τα ηρεμιστικά κάνουν θραύση; Αναρωτιέται ακόμη κάποιος γιατί οι άνθρωποι δεν ενώνονται; Έχουν κάτι κοινό για να ενωθούν;

Από τις βροχερές και λασπώδεις όχθες του Σπρέε, κάπου ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο,

Με αγάπη,

Ανδρέας.

ΥΓ. 1. Εδώ ξεκίνησε να βρέχει. Θα σταματήσει αισίως τον Απρίλιο.

ΥΓ. 2. Η θετική συσχέτιση μεταξύ της αύξησης των ηρεμιστικών ψυχοφαρμάκων και της αύξησης του τζίρου από τον τζόγο, δεν είναι καθόλου τυχαίο γεγονός.

(Φίλε Ανδρέα, η ελληνική κοινωνία ήταν πάντα συντηρητική και μικροαστική. Η Ελλάδα είναι το βασίλειο του μικροαστισμού. Μετά τη χρεοκοπία και τα Μνημόνια, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Και θα χειροτερέψουν κι άλλο. Η Ελλάδα είναι μια πολύ γερασμένη χώρα, με τους θανάτους σχεδόν διπλάσιους από τις γεννήσεις, και πάνω από το 25% του πληθυσμού της άνω των 65 ετών. Όποιος βλέπει τα στοιχεία της χώρας και είναι ρεαλιστής, ξέρει και τη συνέχεια. Οι υπόλοιποι θα ζουν με φαντασιώσεις και χάπια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.