Στον εμφύλιο που θα γίνει στην Ουκρανία, με ποιον πρέπει να είμαστε;
Το σχέδιο 28 σημείων του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για εκεχειρία στην Ουκρανία δόθηκε στην δημοσιότητα και η Ουκρανία έχει προθεσμία να το αποδεχτεί μέχρι τις 27 Νοεμβρίου, Ημέρα των Ευχαριστιών, οπότε η Ουκρανία μάλλον θα είναι η ψημένη γαλοπούλα στο τραπέζι.
Ακόμα και αν η Ουκρανία δεν αποδεχτεί τώρα το σχέδιο Τραμπ για τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία -ενός πολέμου που κοντεύει να φτάσει σε διάρκεια τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο-, είναι προφανές πως ο πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του, γιατί η Ουκρανία δεν έχει ούτε την οικονομική ούτε την πολεμική δυνατότητα να βρίσκεται για μεγάλο διάστημα ακόμα σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Σε έναν πόλεμο φθοράς, νικάει πάντα αυτός που έχει το μεγαλύτερο στρατό. Το έλεγαν διαρκώς όλοι οι Αμερικανοί στρατηγοί -εν αποστρατεία ή όχι- από τον Φεβρουάριο του 2022, αλλά εμείς ξέρουμε καλύτερα.
Δεν ήθελε πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος πώς θα καταλήξει ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά η λογική δεν ήταν κάτι που περίσσευε σε αυτή την πολεμική σύγκρουση, ενώ, αν υπήρχε στοιχειώδης λογική, αυτός ο πόλεμος δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ.
Η Ουκρανία πληρώνει τα δικά της λάθη –“Τι το ήθελες το ΝΑΤΟ, Ουκρανία μου;”-, πληρώνει τη βλακώδη εμπιστοσύνη που επέδειξε σε ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ το τέλος αυτού του πολέμου θα βρει την Ουκρανία να έχει χάσει πάνω από το 20% του εδάφους της, να είναι καταχρεοκοπημένη, να κολυμπάει στην διαφθορά, οι υποδομές της να έχουν διαλυθεί, οι νεκροί και ανάπηροι Ουκρανοί στρατιώτες να είναι εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια Ουκρανοί να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, και το μέλλον της Ουκρανίας να είναι μαύρο.
Δεν μου αρέσουν οι προβλέψεις αλλά δεν έχω σχεδόν καμία αμφιβολία πως -μετά το τέλος του πολέμου- στην Ουκρανία θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος.
Στην διάρκεια του πολέμου υπάρχει στρατιωτικός νόμος και μια χώρα είναι σε ειδική κατάσταση, αλλά, όταν τελειώσει ο πόλεμος, είναι λογικό στην ηττημένη χώρα να ξεσπάσουν “ταραχές”.
Γιατί, μετά το τέλος του πολέμου, θα ειπωθεί αναγκαστικά η αλήθεια για το τι συνέβη στην Ουκρανία τις τελευταίες δυο δεκαετίες, ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι δεν θα είναι πια …ήρωας, και, όσο κι αν αντιπαθεί κάποιος τους Ρώσους και τον Πούτιν, οι Ουκρανοί θα αντιληφθούν πως δεν είναι αυτοί οι κύριοι υπεύθυνοι για την καταστροφή της Ουκρανίας.
Καθώς ο εμφύλιος στην Ουκρανία φαίνεται αναπόφευκτος -αφού κάποιοι Ουκρανοί σκοτώθηκαν και κάποιοι άλλοι Ουκρανοί πλούτισαν- αναρωτιέμαι ποιον θα πρέπει να στηρίζουμε εμείς στον ουκρανικό εμφύλιο.
Με ποιους πρέπει να είμαστε στον εμφύλιο της Ουκρανίας; Ποιων τη σημαία να ανεβάσουμε στα προφίλ μας στα social;
Να στηρίξουμε αυτούς που πλούτισαν στον πόλεμο; Τουλάχιστον αυτοί πλούτισαν γιατί είδαν τον πόλεμο σαν ευκαιρία, και έχουν τώρα και ωραίες βίλες στο Λονδίνο και στη Ζυρίχη.
Μήπως να στηρίξουμε αυτούς που έμειναν χωρίς χέρια και πόδια; Έχουν ηθικό πλεονέκτημα, θα φέρουν και αρκετά like στο Facebook.
Ή να στηρίξουμε τους πολιτικούς που έλεγαν πως η Ουκρανία θα νικήσει τη Ρωσία; Το χρωστάμε στην κωμωδία.
Και γιατί να μη στηρίξουμε αυτούς που θα φύγουν από την Ουκρανία; Σε έναν εμφύλιο, αυτό θεωρείται ηρωισμός.
Βέβαια, μπορούμε να στηρίξουμε όποιον νικάει, όπως κάνουν τα σοβαρά κράτη και οι σοβαροί άνθρωποι, ή αν αλλάξει ο νικητής, τότε στηρίζουμε τον άλλον, με την ίδια άνεση.
Ο εμφύλιος στην Ουκρανία θα τελειώσει, αλλά η ανοησία μας θα συνεχίσει τον πόλεμο μόνη της.
(Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που αντιμετωπίζουν τα πάντα, ακόμα και τους πολέμους, με όρους καλό-κακό, άσπρο-μαύρο, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, και συνεχίζουν να σκέφτονται έτσι, ακόμα και όταν η πραγματικότητα σκάει μέσα στα μούτρα τους. Αήττητοι.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.