Σκόρπια

Γεια σου φίλε μου πιτσιρίκο,
Χαιρετώ εσένα και όλη την όμορφη πιτσιρικοπαρέα. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε δημόσια τον όρο γιατί τον πρόλαβε ένας παιδικός σταθμός. Είχα πάθει πλάκα όταν συνάντησα στο δρόμο το σχολικό της φωτογραφίας πριν κάποιο καιρό.

Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω, μόνο σκόρπιες σκέψεις/εμπειρίες που έχω κατά καιρούς σκεφτεί να μοιραστώ με το μπλογκ αλλά δεν το έκανα. Γράφω, όμως, μπας και ξεκουράσω καθόλου τη Μαρία από τη Βαρκελώνη που βαράει διπλοβάρδιες στο μπλογκ.

Λοιπόν, αρχικά θέλω να σας μεταφέρω δύο εικόνες από το περασμένο καλοκαίρι.

Είμαι στο Περιστέρι λίγο πριν βγω στην Καβάλας για να πάω προς Πελοπόννησο και βλέπω σε μια πολυκατοικία μια τεράστια ελληνική σημαία, περίπου 3 μέτρα σε μήκος, κρεμασμένη από τα σκοινιά σαν ρούχο να φτάνει σχεδόν μέχρι το τέλος της τέντας του από κάτω διαμερίσματος. Αν δηλαδή ο από κάτω σήκωνε την τέντα, η σημαία θα του έκοβε τη θέα. Το μέγεθος της σημαίας ήταν που τράβηξε το βλέμμα μου, αλλά το κερασάκι ήταν τα απλωμένα βρακιά μπροστά από τη σημαία. Μεγαλείο.

Κανά δίωρο πιο μετά λίγο πριν τα διόδια του Ρίου, στα αριστερά όπως πάμε Πάτρα, μια σημαία κυματίζει ψηλά σε έναν ιστό από ένα σπίτι σχετικά απομονωμένο. Είναι η σημαία της Κούβας κατά το ήμισυ, με τον Τσε Γκεβάρα στο υπόλοιπο μισό. Ρισπέκτ στον/στη σύντροφο και αναπόφευκτη σύγκριση με την προηγούμενη εικόνα.

Να πω εδώ, πιτσιρίκο, ότι η ιδέα σου ότι η ΑΙ θα μας συμπονέσει αντί να μας αντικαταστήσει είναι φοβερή. Σκέφτομαι κατά καιρούς πώς θα μπορούσε η πολιτική ζωή της χώρας -και όχι μόνο της δικιάς μας- να γίνει καλύτερη, και ο μόνος τρόπος που βρίσκω είναι με το να μην εμπλέκονται πολιτικοί, να μην υπάρχουν καθόλου άνθρωποι. Αν θα γινόταν δηλαδή με κάποιο τρόπο να κυβερνά η ΑΙ ή κάτι τέλος πάντων που δεν μπορεί να εξαγοραστεί, διαφθαρεί, εκβιαστεί κτλ. Το ίδιο θα μπορούσαμε ίσως να πούμε και για τη δικαιοσύνη, τέλος οι δικαστές, μόνο ΑΙ. Προφανώς και δεν είναι τέλεια η ιδέα μου, αλλά το πόιντ είναι να μειωθεί/εξαφανιστεί όσο γίνεται ο ανθρώπινος παράγοντας.

Θα κλείσω με ένα τραγούδι και λίγα λόγια γι’ αυτό. Πρόκειται για το Κιθάρες από τους Ωχρά Σπειροχαίτη, ένα συγκρότημα του αναρχικού χώρου που υπήρχε στην Αθήνα πριν από 30 χρόνια περίπου. Το συγκρότημα είχε βγάλει πολλά ωραία κομμάτια αλλά αυτό είναι το αγαπημένο μου. Το ενδιαφέρον, που τότε μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, είναι ότι οι στίχοι είναι του Γιώργου Οικονομέα. Για τους νεότερους που δεν θα τον ξέρουν, για πολλά χρόνια ήταν ένας συστημικός δημοσιογράφος/παρουσιαστής σε κανάλια τύπου Μέγκα, Σκάι και αντίστοιχες εφημερίδες. Στα νιάτα του, όμως, ήταν προφανώς διαφορετικών πεποιθήσεων. Αργότερα έμαθα ότι έχει γράψει στίχους και για άλλα όμορφα τραγούδια, πχ, τη Στέλλα του Παπακωνσταντίνου.

Στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς και τις ευχές μου για την ερχόμενη χρονιά σε σένα και όλα τα παιδιά του μπλογκ.

Κώστας από Αθήνενα

(Αγαπητέ φίλε, στην Ελλάδα έχει ηττηθεί η τεχνητή νοημοσύνη από τη φυσική ηλιθιότητα. Να είσαι καλά και καλές γιορτές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.