Η χώρα που δεν θέλει να μάθει
Φίλε μου πιτσιρίκο, προσυπογράφω με χέρια και με πόδια το τελευταίο σου κείμενο, αλλά διαφωνώ στον τίτλο του. Δεν πρόκειται για μια χώρα που δεν μαθαίνει ποτέ γιατί, στην πραγματικότητα, δεν θέλει να μάθει. Έχει στη διάθεση της αμέτρητα στοιχεία και πληροφορίες αλλά δεν θέλει να δει την αλήθεια κατά πρόσωπο.
27/4/1944. Μια γερμανική στρατιωτική δύναμη πέφτει σε ενέδρα του ΕΛΑΣ έξω από τους Μολάους Λακωνίας. Στη συμπλοκή που ακολουθεί, σκοτώνεται ο υποστράτηγος της Wehrmacht Franz Krech.
28/4/1944. Μόλις ένα 24ωρο μετά, και πριν καν αποφασίσει η γερμανική διοίκηση για το πώς θα αντιδράσει, αντιδρούν τα Τάγματα Ασφαλείας Πελοποννήσου. Ο διοικητής τους, συνταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόγγονας, με αποκλειστικά δική του πρωτοβουλία, χωρίς να ζητήσει έγκριση από τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση Σπάρτης στην οποία υπαγόταν, και χωρίς ούτε καν να τους ενημερώσει, προχωρεί στην εκτέλεση 100 κρατουμένων του νομού, ως αντίποινα για τον θάνατο του Krech. Σε ερώτημα από τη στρατιωτική διοίκηση Σπάρτης γιατί δεν ενημερώθηκε προκαταβολικά, ο Παπαδόγγονας επικαλέστηκε την οργή του και την προσωπική του προσβολή επειδή ο Franz Krech ‘’ήταν φίλος του’’.
29-30/4/1944. Το διήμερο που προηγήθηκε της εκτέλεσης των 200 στην Καισαριανή, ήταν ιδιαίτερα πυκνό σε γεγονότα.
−Το Τάγμα Ασφαλείας ‘’Λεωνίδας’’, με έδρα τη Σπάρτη και διοικητή τον Λεωνίδα Βρεττάκο, βουλευτή Λακωνίας μετά την απελευθέρωση, εκτελεί 24 συλληφθέντες, 19 σε ένα οικόπεδο και 5 μέσα στο νεκροταφείο της πόλης.
−Η γερμανική διοίκηση Αθηνών διατάζει ένα τμήμα της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών του υποστρατήγου Karl Von Le Suire, να κινηθεί προς τους Μολάους και να προβεί σε πράξεις αντιποίνων ‘’κατά την κρίση τους’’. Κι επειδή η 117η Μεραρχία ήταν η μονάδα που, μόλις 4 μήνες πριν, ‘’επιμελήθηκε’’ του ολοκαυτώματος στα Καλάβρυτα, όλοι καταλαβαίνουμε ποια ακριβώς θα ήταν η ‘’κρίση’’ τους.
−Η γερμανική διοίκηση αποφασίζει, επίσης, την εκτέλεση 200 κρατουμένων από τις φυλακές Χαϊδαρίου την 1/5/1944, και εκδίδει και τη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύεται στον τύπο της εποχής. Στην ανακοίνωση, συμπεριλαμβάνει επίσης τους 100 εκτελεσμένους από τον Παπαδόγγονα.
Στο περιθώριο των αντιποίνων που εξαπολύθηκαν από την γερμανική διοίκηση, συνεχίστηκε και η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας, που έπρεπε να τιμήσουν ‘’τον φίλο τους’’ Franz Krech.
−To κλιμάκιο του Τάγματος Ασφαλείας ‘’Λεωνίδας’’ που δρούσε στην Καλαμάτα, σε συνεργασία με την ομάδα παρακρατικών του Βαγγέλη Μαγγανά, τοπικού κακοποιού, εκτελεί στην Καλαμάτα 45 κρατούμενους.
−Απόσπασμα του Τάγματος ‘’Λεωνίδας’’ πηγαίνει στην Τρίπολη, μαζεύει από τις φυλακές της πόλης 56 κρατούμενους, και τους εκτελεί στο ρέμα του Αη-Νικόλα.
−Ο Νικόλαος Κουρκουλάκος, διοικητής τους 2ου Συντάγματος γερμανοτσολιάδων στην Αχαΐα, και μετέπειτα διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας στη διάρκεια της χούντας 1967-1974, μαζεύει 63 κρατούμενους από τις φυλακές Πατρών και τους εκτελεί στο Κτήμα Μουρτζούκου.
Είναι δύσκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια ο συνολικός αριθμός των εκτελεσμένων μέχρι και τα μέσα Μαΐου του 1944. Από διάσπαρτα στοιχεία φαίνεται να είναι 320-330 άτομα, χωρίς να συνυπολογίζουμε τους 200 της Καισαριανής. Αντίθετα, είναι πανεύκολο να εξακριβώσουμε με βεβαιότητα (και με πειστήρια) πόσο μεγάλη και βαθιά ήταν η ‘’φιλία’’ που είχαν οι συγκεκριμένοι ‘’πατριώτες’’ των Ταγμάτων Ασφαλείας με τους κατακτητές.
Στις 20/7/1944 έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ, η οποία απέτυχε. Αυτή τη φορά, ο Παπαδόγγονας ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον ‘’Φύρερ’’ (μάλλον ήταν κι αυτός ‘’φίλος’’του). Ετσι, στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας ‘’Καθημερινή’’ με ημερομηνία 13/8/1944 (μόλις 4 μέρες πριν από το μπλόκο της Κοκκινιάς που πραγματοποίησαν τα Τάγματα Ασφαλείας) βρίσκουμε την παρακάτω δημοσίευση.
Φίλε μου πιτσιρίκο, οι κάτοικοι τής χώρας στην οποία αναφέρεσαι έχουν στη διάθεσή τους υπεραρκετά στοιχεία και πληροφορίες για να αξιολογήσουν, να σκεφτούν, να συνειδητοποιήσουν και – τελικά – να μάθουν. Το πρόβλημά τους είναι πως δεν θέλουν.
Φιλικά
Κωνσταντίνος – Thurso
Υ.Γ. Διάβασα πρόσφατα πως το βιβλίο του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη ‘’Οι δωσίλογοι’’ έκανε ρεκόρ πωλήσεων, ξεπερνώντας κατά πολύ τις αντίστοιχες των προηγούμενων δύο βιβλίων του ‘’Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης’’ & ‘’Τα Δεκεμβριανά’’. Ωστόσο εμένα μου φαίνονται λίγες. Αν αναλογιστούμε πόσοι είναι οι απόγονοι των δωσίλογων που έχουν κάθε λόγο να ψάξουν αν αναφέρονται οι ‘’ένδοξοι’’ πρόγονοί τους, οι πωλήσεις του βιβλίου θα έπρεπε να είναι πολλαπλάσιες.
(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, με τον τίτλο “Η χώρα που δεν μαθαίνει” εννοώ πως κάνει συνεχώς τα ίδια λάθη. Και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι Έλληνες δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να μάθουν. Μια χαρά γνωρίζουν την αλήθεια. Αλλά προτιμούν τα ψέματα. Βέβαια, τα στοιχεία είναι αμείλικτα και δείχνουν πως η Ελλάδα πεθαίνει. Κυριολεκτικά. Ας πρόσεχε. Με τα ψέματα κανείς δεν πήγε πολύ μακριά. Έχω διαβάσει τα βιβλία του Χαραλαμπίδη, πριν από αυτά έχω διαβάσει δεκάδες βιβλία για αυτή την περίοδο, και, το κυριότερο, έχω συζητήσει με πολλούς ανθρώπους που έζησαν αυτή την περίοδο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.