Φάρσα

Από το Σάββατο το βράδυ οκτώ φωτογραφίες κατέλαβαν τα κινητά μας και το αίσθημα ταραχής και συγκίνησης τις ψυχές μας, αγαπημένε πιτσιρίκο και φίλες και φίλοι του μπλογκ. Κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν αναρωτήθηκα στιγμή αν είναι γνήσιες.

Την Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκαν 200 πολιτικοί κρατούμενοι του καθεστώτος Μεταξά, κομμουνιστές κυρίως, σε αντίποινα για την ενέδρα που έστησε ο ΕΛΑΣ στον υποστράτηγο των Ναζί Φραντς Κρεχ και στους τρεις άντρες της συνοδείας τους, σύνολο τέσσερις. Για κάθε ένα νεκρό ναζιστόσκυλο αντιστοιχούσαν 50 κομμουνιστές.

Ομολογώ ότι κανείς στο γενεαλογικό μου δέντρο δεν έχει “ηρωικό” παρελθόν. Οι παππούδες μου γεννήθηκαν πάνω κάτω την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, οι προπαππούδες μου ενσωματώθηκαν στην προσφιλή συνήθεια του “δε βαριέσαι, όπου όλος ο κόσμος και εμείς” για να επιβιώσουν. Οι γονείς μου κεντρώοι, απολιτίκ, σε μια εποχή που η πολιτική ήταν βαρετή και πασέ.

Ούτε αντάρτικο λοιπόν, ούτε προσφυγιά. Όλοι τους μεγαλωμένοι στην επαρχία, θρεμένοι από μια πίτα που ξεκινάει από την Ήπειρο και τελειώνει στη Θεσσαλία.

Μπορώ να πω ότι η πολιτική μου τοποθέτηση και διαμόρφωση της συνείδησής μου είναι σε μεγάλο βαθμό σκαλισμένες στο χέρι.

Από τις επετείους, ξύλινες και μπαγιάτικες, κι όμως βρέθηκαν δυο τρεις καλοί δάσκαλοι να διηγηθούν μια συναρπαστική ιστορία. Από τη διάθεση για έρευνα, από τη Ρωμιοσύνη και τον Επιτάφιο και από όλη τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, από διασκορπισμένες εκπομπές-αφιερώματα της κρατικής τηλεόρασης, αργά το βράδυ, για τη σφαγή στο Δίστομο, για τους καπετάνιους των βουνών, για τα Δεκεμβριανά.

Από βιβλία και ταινίες τα οποία άλλοτε λειτουργούν ως καταλύτες και επιταχύνουν τις εσωτερικές αλλαγές και άλλοτε ως καρίνα που τα κουβαλάς μέσα σου.

Και να που 82 χρόνια μετά, το δεύτερο Σάββατο του Φλεβάρη, στο ξεκάρφωτο, εμφανίζονται 8 φωτογραφίες από δημοπρασία στο ebay. Το ότι φωτογραφίες, που σε μια άλλη χώρα θα άνηκαν στην Πολιτεία, βρέθηκαν να πωλούνται για μερικές χιλιάδες ευρώ είναι το πώμα που άνοιξε το μπουκάλι της φρίκης. Η αληθινή ανατριχίλα αρχίζει από το γεγονός ότι αυτές οι φωτογραφίες, και ποιος ξέρει πόσες ακόμα, ήταν σε κάποιο οικογενειακό άλμπουμ Γερμανού ναζιστή, ενδεχομένως να τις έδειχνε στα παιδιά και στα εγγόνια του, ελάτε να ξεφυλλίσουμε τα κατορθώματα του παππού. Δολοφόνοι κατά συνείδηση και με πλήρη επίγνωση.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος που είναι πάνω από δεκατριών χρονών δεν ξέρει για τους 200 της Καισαριανής ούτε καν ως επικεφαλίδα.

Τέσσερις μέρες μετά, η συζήτηση παραμένει και από χθες βλέπουμε και κάτι άλλες φωτογραφίες και βίντεο εμετικά από εργαζόμενους να χειροκροτούν το αφεντικό τους που κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών του με ενδεχόμενο δόλο. Αυτόν θεωρούν συνάδελφό τους όχι την Αγάπη, την Αναστασία, τη Βασιλική, τη Βούλα και την Έλενα. Τους κατέβαλε λένε και τα μισθά χωρίς να έχουν δουλέψει αυτόν τον μήνα.

Την πρώτη φορά η ιστορία συμβαίνει ως τραγωδία, τη δεύτερη επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Δεν γίνεται να μην αντιπαραβάλεις αυτά τα γεγονότα. Δεν γίνεται να μην ντραπείς.

Στην τελική, γιατί βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν αυτοί, όπως και χιλιάδες άλλοι απλοί και καθημερινοί άνθρωποι της βιοπάλης και του αγώνα; Μα για να μην ζούμε όπως ζούμε τώρα.

Με το κορμί τους σθεναρό, αν και αδυνατισμένο από την κακουχία, με τα χείλη τους να σχηματίζουν ένα ελαφρό μειδίαμα, μάλλον τραγουδούσαν. Και φυσικά το βλέμμα.

Δεν σε κοιτάζει και παρ’ όλα αυτά σε διαπερνάει. Δεν έχει κομπασμό, δεν είναι φορτικό μα όλα σου τα ζητάει.

Βαδίζουν προς το θάνατο ευθυτενείς, με καθαρά ρούχα, ξυρισμένοι και όλοι μαζί.

Και μόνο που γράφω αυτές τις λίγες γραμμές νιώθω ότι υπεξαιρώ λίγο από τους δικό τους χρυσάφι και σταματάω εδώ.

-Δηλαδή εσύ, ρε κοπελιά, που μας το παίζεις ψυχοκόρη του Μαρξ τι θα έκανες; Θα άντεχες τα βασανιστήρια; Θα αντεχες να κοιτάξεις στα ίσια;
-Ούτε το Τελευταίο Σημείωμα του Παντελή Βούλγαρη δεν άντεξα να δω μέχρι το τέλος. Εντάξει;

Με αγάπη,
Φωτεινή

(Αγαπημένη Φωτεινή, τουλάχιστον μπορούμε να αναγνωρίζουμε αυτούς που πλήρωσαν τις δικές τους ιδέες με το δικό τους αίμα, χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, και να υποκλινόμαστε ή, έστω, να σωπαίνουμε. Και τουλάχιστον δεν έχουμε προδώσει νεκρούς συναδέλφους μας, που ήμασταν μαζί κάθε μέρα. Και ο Ιούδας τον Χριστό ζωντανό τον πρόδωσε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.