Η σαπίλα έγινε κανονικότητα

Θαυμάζω αυτούς που επιμένουν να ασχολούνται με την κυβέρνηση και τα κόμματα της Βουλής του προτεκτοράτου, χωρίς να έχουν κάποιο οικονομικό όφελος από την κυβέρνηση και τα κόμματα ή χωρίς να είναι η δουλειά τους (δημοσιογράφοι).

Ενώ ο Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεκινήσει, στην ελληνική πολιτική επικαιρότητα κυριαρχούν τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και μια ατελείωτη σειρά από κατηγορίες για την κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών και άλλων.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτελείται από καθάρματα αλλά, αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτελείται από καθάρματα, γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν ενώνονται για την ανατρέψουν;

Θα σας πω γιατί.

Γιατί δεν έχει καμία σημασία ποιο κόμμα ή ποια κόμματα θα είναι στην κυβέρνηση ή ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός στην Ελλάδα.

Δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι πρωθυπουργός σε ένα υποθηκευμένο προτεκτοράτο.

Και ο Θεός να γίνει πρωθυπουργός στην Ελλάδα, η Ελλάδα είναι δεμένη από παντού. Η Ελλάδα είναι τελειωμένη.

Η πολιτική κουβέντα που θα έπρεπε να κυριαρχεί στην Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πώς θα πάρουμε τη χώρα μας πίσω ή έστω το πώς η πληγωμένη Ελλάδα θα εκμεταλλευτεί τον νέο πολυπολικό κόσμο και τις όποιες “ευκαιρίες” δημιουργούνται -μετά το “ξύλο” που έφαγαν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία και στο Ιράν-, ώστε να μπορέσει να κάνει νέες συμμαχίες και συμφωνίες, με στόχο να είναι κάπως ανεξάρτητη, να αρχίσει να θυμίζει χώρα και πάλι και να φέρει πίσω τους Έλληνες που μετανάστευσαν.

Βλέπετε κάποιον να ασχολείται με αυτά τα θέματα ή να κάνει προτάσεις για αυτά; Βλέπετε κάποιο εθνικό σχέδιο;

Όχι, κάθε κομματικό μαγαζάκι ενδιαφέρεται για την επιβίωσή του και τον πλουτισμό των στελεχών του. Μόνο μάσα.

Δεν είναι τυχαίο πως σχεδόν οι μισοί Έλληνες δεν ψηφίζουν πια. Έχουν απομείνει να ψηφίζουν αυτοί που έχουν κάποιο οικονομικό όφελος από τα κόμματα και αυτοί που δεν μπορούν να αντιληφθούν πως δεν έχει καμία σημασία αν ψηφίζουν και ποιον ψηφίζουν.

“Ναι, αλλά η Ελλάδα κινδυνεύει από την Τουρκία, οπότε χρειαζόμαστε πατριώτες στην κυβέρνηση.”

Πατριωτισμός δεν είναι οι φρεγάτες, τα αεροσκάφη, οι σημαίες, οι παρελάσεις και τα μεγάλα λόγια· πατριωτισμός είναι να μπορούν οι Έλληνες πολίτες να ζουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους και να μη χρειάζεται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, για να ζήσουν κάπως αξιοπρεπώς.

Μια ισχυρή οικονομία είναι η απόδειξη του πατριωτισμού. Ένα υποθηκευμένο προτεκτοράτο είναι η απόδειξη της προδοσίας.

Αν αγαπάς την Ελλάδα, θα έπρεπε να σε απασχολεί -εδώ και πολλά χρόνια- πως πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν στο εξωτερικό και η έξοδος συνεχίζεται, πως οι θάνατοι στην Ελλάδα είναι πια σχεδόν διπλάσιοι από τις γεννήσεις, πως ένας στους τέσσερις Έλληνες είναι άνω των 65 ετών, και όλα αυτά τα κοινωνικά και οικονομικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν πως η Ελλάδα πεθαίνει.

Πώς τοποθετείται μια μικρή χώρα σε έναν πολυπολικό κόσμο;

Πώς αποκτά κάποια στρατηγική αυτονομία;

Πώς αναστρέφει τη δημογραφική κατάρρευση;

Πώς φέρνει πίσω ανθρώπινο κεφάλαιο;

Πώς ξαναχτίζει παραγωγική βάση;

Ο πλούτος μιας χώρας είναι το ανθρώπινο δυναμικό της. Γιατί να υπάρχει μια χώρα, αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους πολίτες της ευημερία, ασφάλεια και το δικαίωμα να διεκδικήσουν την ευτυχία;

Δεν υπάρχουν πατριώτες πολιτικοί σε προτεκτοράτο. Υπάρχουν αυτοί που, αφού ξέσκισαν τη χώρα και πλούτισαν, τρώνε τώρα και τα πόμολα. Όταν μιλούν για “πατρίδα”, εννοούν την τσέπη τους.

Οι συζητήσεις για “Δημοκρατία” και “Δικαιοσύνη” είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Δεν υπάρχει Δημοκρατία και Δικαιοσύνη σε ένα προτεκτοράτο.

Εδώ δεν υπάρχει Δημοκρατία και Δικαιοσύνη στις “μεγάλες” χώρες της Δύσης, θα υπάρχει Δημοκρατία και Δικαιοσύνη στην Ελλάδα, που χρεοκόπησε το 2010 -για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες- και δεν οδηγήθηκε ούτε ένας πολιτικός στην Δικαιοσύνη;

Οι Έλληνες ζητούν Δικαιοσύνη μόνο όταν τους αφορά· μέχρι τότε, τη Δικαιοσύνη τη λένε “υπερβολή”.

Και αφού οι Έλληνες υποστηρίζουν πως θέλουν Δικαιοσύνη -μόνο, όμως, αφού σκοτωθεί το δικό τους παιδί στο τρένο-, γιατί επιμένουν τόσες δεκαετίες στα ίδια κόμματα και στα ίδια πρόσωπα;

Σιωπή.

Καταλαβαίνω πως δεν με κάνει πολύ δημοφιλή το να λέω πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι κυρίως οι πολίτες της και όχι οι πολιτικοί της -πολιτικούς αλλάζεις, πολίτες πώς;- και πως δεν πρέπει ποτέ να κατηγορείς το “λαό” γιατί είναι …ιερός, αλλά ο λαός θα πρέπει να αντιληφθεί πως τα καθάρματα που επιλέγει επί δεκαετίες είναι η εικόνα του, είναι ο καθρέφτης του.

Κανένας αξιοπρεπής και ικανός άνθρωπος δεν θα δεχόταν να βρίσκεται στη Βουλή ενός προτεκτοράτου.

Κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος δεν θα δεχόταν να ψηφίζει στις εκλογές ενός προτεκτοράτου.

“Δεν είναι όλοι ίδιοι” (σ.σ. Έχει πλάκα να το λες αυτό 60 χρόνια σερί και να επιμένεις, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνεις πως οι ολιγάρχες κυβερνούν, όχι οι πολιτικές μαριονέτες.).

“Όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Αλλά αυτοί που σήμερα πουλάνε ελπίδα και υποσχέσεις για να γίνουν κυβέρνηση σε ένα χρεοκοπημένο και υποθηκευμένο προτεκτοράτο -το οποίο οι ίδιοι χρεοκόπησαν και υποθήκευσαν-, είναι όλοι ίδιοι.

Και οι πολίτες που πιστεύουν ακόμα αυτούς τους πολιτικούς και τσακώνονται μεταξύ τους για το αν είναι ίδιοι, είναι κι αυτοί ίδιοι.”

Για να αποκτήσουν πάλι σημασία οι εκλογές, η Βουλή, η κυβέρνηση και τα κόμματα, θα πρέπει πρώτα να πάρουμε τη χώρα μας πίσω (σ.σ. Βέβαια, στις 15 Απριλίου του 2010, πριν η Ελλάδα προσφύγει επίσημα στο μηχανισμό στήριξης, έγραφα αυτό ακριβώς: “Δώστε μας πίσω τη χώρα μας!”).

Δεκαέξι χρόνια μετά, με την Ελλάδα διαλυμένη από το έγκλημα της χρεοκοπίας της, εγώ δεν μπορώ να κάνω τον ηλίθιο και να γράφω για τα …σκάνδαλα.

Τα σκάνδαλα είναι εύκολα στην κατανάλωση, δημιουργούν συναισθηματική ένταση και αποφεύγουν δύσκολες συζητήσεις για δομές, παραγωγή, δημογραφία και κάθε σημαντικό θέμα, ενώ ο καθένας μπορεί να κατηγορεί τους άλλους και να επικαλείται την …ηθική.

Είναι προφανές πως οι Έλληνες θέλουν μόνο να γκρινιάζουν και να αισθάνονται θύματα.

Δεν είμαστε θύματα της Ιστορίας· είμαστε οι συνήθειές μας.

Φάτε σκάνδαλα!

Καλή όρεξη!

(Αφιερωμένο στους φίλους που με ρωτάνε γιατί δεν γράφω συχνά για την “ελληνική πολιτική σκηνή”. Έγραψα ό,τι είχα να γράψω από το 2010 ως το 2016 περίπου. Δεν έχει αλλάξει κάτι· η σαπίλα παγιώθηκε, η σαπίλα έγινε κανονικότητα. Όποιος ενδιαφέρεται, ας διαβάσει τα κείμενα εκείνης της εποχής. Ή, έστω, το “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό“.)

(Πάντως, η θάλασσα είναι πολύ ωραία στο προτεκτοράτο. Ένα καλοκαίρι ακόμα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.