Η ταπείνωση δεν οδηγεί στην υποταγή
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Από μόνος του, κανείς δεν θα πίστευε ότι είναι λογικό να γεμίζουμε τον πλανήτη με πυραυλικά συστήματα και μηχανές θανάτου για να τρομοκρατούμε και να εξολοθρεύουμε όποιον δεν υπακούει στις εντολές των ΗΠΑ, του Ισραήλ, και των συμμάχων τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σε μια υγιή κοινωνία, όσοι αφιερώνονται στο έργο να διαμελίζουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους ανά τον κόσμο χρησιμοποιώντας πυραύλους και ισχυρά εκρηκτικά, ή πουλούν όπλα σε άλλους για να το κάνουν, θα θεωρούνταν τέρατα και θα κλείνονταν σε ψυχιατρικά ιδρύματα, ώστε να προστατευθεί η υγεία και η ασφάλεια του συνόλου.
Ο πόλεμος είναι η πιο παράλογη πράξη που κάνουν οι άνθρωποι. Ειδικά, σε έναν πλανήτη με τόση αφθονία για όλους. Η μισή ανθρωπότητα για την ακρίβεια, γιατί οι γυναίκες δεν πολυασχολούνται με το θέμα. Είναι η πιο καταστροφική μας πράξη. Η πιο τραυματική. Η πιο αποσταθεροποιητική. Η λιγότερο βιώσιμη. Η λιγότερο ηθικά δικαιολογημένη. Η λιγότερο ευνοϊκή για την ανθρώπινη ευημερία και το μέλλον της ανθρωπότητας. Και προωθείται από τους χειρότερους και πιο επικίνδυνους ανθρώπους ανάμεσά μας.
Φανταστείτε αν αύριο κάναμε ένα παγκόσμιο δημοψήφισμα και ρωτούσαμε τον κόσμο: “Προτιμάτε το παρόν σύστημα των πολέμων και των στρατιωτικών εξοπλισμών ή προτιμάτε να έχετε φαγητό στο πιάτο και μια αξιοπρεπή ζωή;”
Νομίζω θα ήταν ξεκάθαρο τι θα επέλεγε η ανθρωπότητα.
Οι Δυτικοί μιλούν για τον πόλεμο σαν να είναι ένα βιντεοπαιχνίδι. “Μπαίνουμε μέσα, καταστρέφουμε τον στρατό τους, το ναυτικό τους, την αεροπορία τους, τα λιμάνια τους, τους ηλεκτροπαραγωγικούς τους σταθμούς, αποκεφαλίζουμε την ηγεσία τους, και νικήσαμε”. Αυτή είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται. Το σύγχρονο αντίστοιχο του “ήρθα, είδα, νίκησα”. Ενώ, στην πραγματικότητα, πόλεμος σημαίνει να διαμελίζονται ανθρώπινα σώματα.
Παιδιά καίγονται μέχρι θανάτου μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Άνθρωποι κρατούν τα ίδια τους τα σωθικά στα χέρια τους, καθώς η ζωή τους αργοσβήνει. Άνθρωποι παγιδεύονται κάτω από ερείπια και πεθαίνουν από έναν βασανιστικά αργό θάνατο λόγω ασφυξίας ή αφυδάτωσης. Άνθρωποι μαζεύουν τα ανθρώπινα μέλη των αγαπημένων τους προσώπων από το χώμα και τη σκόνη, για να τα τοποθετήσουν μέσα σε μια πλαστική σακούλα που θα θάψουν μετά.
Οι Δυτικοί έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν αυτή τη διαχωρισμένη από την πραγματικότητα νοοτροπία βιντεοπαιχνιδιού για τον πόλεμο, επειδή ο πόλεμος δεν είναι κάτι που συμβαίνει σε εμάς. Ποτέ στην πρόσφατη Ιστορία των τελευταίων 80 χρόνων δεν έπεσαν βόμβες στις γειτονιές μας. Ποτέ δεν είχαμε την εμπειρία να δούμε ένα κομμένο χέρι στο έδαφος μετά από μια έκρηξη και να προσπαθούμε να καταλάβουμε σε ποιον ανήκει. Ποτέ δεν είχαμε την εμπειρία να δούμε το διαμελισμένο σώμα του παιδιού μας μετά από έναν βομβαρδισμό, και να θυμόμαστε πόσο προσεκτικά το είχαμε βοηθήσει να ντύσει το παιδικό του κορμάκι για το σχολείο μόλις λίγες ώρες πριν.
Εμείς βλέπουμε μόνο τις ταινίες. Τα προπαγανδιστικά πολεμικά ντοκιμαντέρ στο History Channel. Τα αποστειρωμένα δελτία ειδήσεων. Για εμάς δεν είναι αληθινό. Δεν είναι προσωπικό. Είναι απλώς αυτή η χαριτωμένη εικόνα του Χόλιγουντ με “καλούς” που έχουν σέξι κοιλιακούς και κάνουν κωλοτούμπες και κλωτσιές στον αέρα ρίχνοντας τους “κακούς” στον γκρεμό, και μετά ξεστομίζουν μια έξυπνη ατάκα κοιτώντας την κάμερα. Ο πόλεμος είναι κουλ, και στο τέλος παίρνεις το όμορφο κορίτσι.
Ξέρετε ότι αυτό είναι αλήθεια γιατί, αν δεν ήταν, τότε κανείς δεν θα υποστήριζε τους πολέμους των ΗΠΑ. Αν οι Δυτικοί είχαν μια πραγματική, ρεαλιστική κατανόηση του τι είναι ο πόλεμος και τι πραγματικά σημαίνει, και αν μπορούσαν αληθινά, βαθιά, να συλλάβουν ότι οι άνθρωποι που δέχονται αυτές τις αεροπορικές επιθέσεις των στρατών και των συμμάχων τους, είναι ανθρώπινα όντα ακριβώς όπως και οι ίδιοι, δεν θα υπήρχε περίπτωση να υποστήριζαν την φρίκη αυτή στους συνανθρώπους τους. Αλλά πολλοί Δυτικοί δεν βλέπουν τους άλλους ανθρώπους του κόσμου όπως τον εαυτό τους, ιδιαίτερα τους σκουρόχρωμους, και τους φτωχούς. Τους βλέπουν ως κατώτερους.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, τα πάντα στον Δυτικό πολιτισμό στοχεύουν στο να μας αποκρύψουν αυτή την πραγματικότητα. Ο πόλεμος παρουσιάζεται ως κάτι το ηρωικό και το γοητευτικό, ενώ οι κάτοικοι της Δυτικής Ασίας παρουσιάζονται ως παράφρονες, υπάνθρωποι άγριοι.
Οι πραγματικές συνέπειες της δυτικής αποικιοκρατικής πολεμοκαπηλείας αποκρύπτονται από την κοινή θέα όσο το δυνατόν περισσότερο. Πρέπει να το κάνουν αυτό επειδή η Δυτική αυτοκρατορία εξαρτάται από τον πόλεμο. Ο πόλεμος είναι η κόλλα που κρατά την αυτοκρατορία ενωμένη. Χρειάζονται τη συνέχιση της αιματοχυσίας μαζικής κλίμακας και χρειάζονται την κοινή γνώμη να μην προβάλλει καμία αντίσταση σε αυτό το λουτρό αίματος. Η αυτοκρατορία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον πόλεμο.
Βλέπεις, αυτά τα παπαγαλάκια και τους πανελίστες στα κανάλια να κάνουν αναλύσεις παρέα με τους διακοσμητικούς πολιτικούς μας, και να φλυαρούν για τον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο που μιλούν για τα σχέδιά τους να ανακαινίσουν την κουζίνα τους ή να κάνουν ένα ταξίδι στο Παρίσι, και ξέρεις ότι, αν ο πραγματικός πόλεμος εμφανιζόταν ποτέ στο κατώφλι τους, θα χέζονταν πάνω τους κυριολεκτικά. Δεν θα συνέρχονταν ποτέ. Θα πέρναγαν το υπόλοιπο της ζωής τους σε κατάσταση σοκ και τραύματος, γιατί αυτό που θα έβλεπαν θα τους είχε κλονίσει ανεπανόρθωτα μέχρι το μεδούλι τους.
Θα τους επηρέαζε έτσι επειδή ο πόλεμος είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Οποιοσδήποτε διαθέτει ένα λειτουργικό κέντρο ενσυναίσθησης και μια κοσμοθεωρία βασισμένη στην αλήθεια, θα κινούσε γη και ουρανό για να εμποδίσει την έναρξη ενός πολέμου.
Η ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κατάλυση της Δυτικής αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο και εμείς κυβερνιόμαστε από τους χειρότερους ανθρώπους στον κόσμο. Τους πιο αιμοδιψείς και τους πιο ψυχοπαθείς. Δεν υπάρχει καν σύγκριση.
Μπορεί στην Ευρώπη ο κόσμος να κοιμάται, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή η Ευρώπη δεν φαίνεται να παίζει ρόλο στις εξελίξεις και τις αλλαγές που έρχονται διεθνώς, παρά μόνο ως χρηματοδότης της καταστροφής και επιβολέας του στρατοκρατούμενου Αμερικανικού status quo. Γι’αυτό και φαίνεται ότι τίποτα δεν αλλάζει και δεν πρόκειται να αλλάξει στην Ευρώπη. Ζούμε στον πυρήνα της αυτοκρατορίας.
Ακόμα και η έννοια των ισχυρότερων επτά κρατών, των G7, είναι γελοία στις μέρες μας. Ποιοι είναι οι G7; ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία. Γιατί είναι εκεί η Γαλλία και όχι η Κίνα, ή η Ινδία; Γιατί μια ολόκληρη ήπειρος, η Αφρική, με πληθυσμό ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων, δεν έχει μια μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ή η Ινδία, με πληθυσμό ενάμισι δισεκατομμύριο ανθρώπους, και έχει η Αγγλία και η Γαλλία, με πληθυσμό 56 και 66 εκατομμύρια;
Όσοι ζούμε σε χώρες επιρροής της G7, επειδή απλώς αυτές οι χώρες είναι το σύστημα, εμείς είμαστε το status quo του κόσμου, μας φαίνεται σαν να μην υπάρχει εναλλακτική, σαν να μην γίνεται τίποτα. Αλλά γίνεται. Απλώς, όχι στην ΕΕ, και όχι από την ΕΕ. Η αλλαγή θα μας ξημερώσει όταν δεν θα υπάρχει πια άλλος τρόπος να διατηρηθεί το ψέμα. Και αυτή η ώρα πλησιάζει.
Αυτό που προκάλεσε η αποικιοκρατική επεκτατικότητα στη Δυτική Ασία, και αυτό που παρήγαγαν οι στρατοί κατοχής της Δύσης εκεί, ήταν οι εκρηκτικές δυνάμεις αντίστασης για την υπεράσπιση γης, τιμής και αξιοπρέπειας. Αυτή είναι η ιστορία που παραβλέπουν οι περισσότεροι δυτικοί αναλυτές, οι οποίοι μπορούν να δουν τον κόσμο μόνο μέσα από τα μάτια της ηγεμονίας και της αποικιακής ισχύος. Μια κοινωνία που έχει διαμορφωθεί από επαναλαμβανόμενες ταπεινώσεις δεν βιώνει τις απειλές ως μεμονωμένα γεγονότα. Θυμάται.
Και έτσι, η πίεση που αποσκοπεί στον κατακερματισμό, καταλήγει να ενώνει.
Οι απειλές που στοχεύουν στην εξασθένηση και τον εκφοβισμό, καταλήγουν να σκληραίνουν την αποφασιστικότητα για αντίσταση.
Η πεποίθηση ότι η βία επιφέρει την υποταγή είναι η παλαιότερη ψευδαίσθηση της εξουσίας. Δεν λειτουργεί πάντα. Σε κάποιες περιπτώσεις, φέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
Ο Τραμπ είναι σαστισμένος. Πώς είναι δυνατόν όλος αυτός ο εκφοβισμός, όλη αυτή η επίδειξη ισχύος, η στρατιωτική συγκέντρωση, η κολοσσιαία προβολή δύναμης και οι απειλές να μην οδηγούν στην παράδοση; Πώς; Διότι, πολύ απλά, δεν γνωρίζει την περιοχή. Δεν γνωρίζει την ιστορία της. Τη βλέπει μέσα από τα δεσμά της ρατσιστικής αποικιοκρατίας, και του φασιστικού Ισραήλ.
Η Γάζα, αν και μια μικροσκοπική πολιορκημένη λωρίδα γης, βομβαρδισμένη, λιμοκτονούσα, ισοπεδωμένη, κι όμως, ο λαός της αρνείται να παραδοθεί, αρνείται να φύγει. Ο Λίβανος, μια μικρή χώρα, στέκεται ανυπότακτος παρά τη συντριπτική βία που δέχεται εδώ και δεκαετίες. Γιατί; Δεν είναι επειδή οι άνθρωποί τους κατέχουν κάποιου είδους μυστικό όπλο, ή επειδή είναι παράφρονες και φανατικοί. Όχι, είναι επειδή αρνούνται να απωλέσουν το μόνο που τους έχει απομείνει: την αξιοπρέπειά τους. Αρνούνται να υποκύψουν στην δυτική αλαζονεία, την κυριαρχία και τον τραμπουκισμό.
Αυτό το πνεύμα διατρέχει ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο σε όλη τη σύγχρονη αντιαποικιακή ιστορία του, που μαζί με τις σοσιαλιστικές και δημοκρατικές κοσμικές δυνάμεις του οδήγησαν τις εξεγέρσεις του προηγούμενου αιώνα που επεδίωξαν την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία του. Ακόμα κι αν φαίνεται να υποχωρεί προσωρινά, αυτό είναι μόνο επιφανειακό. Σιγοβράζει. Η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν δεν είναι μια ανωμαλία στην περιοχή. Είναι μια συνέπεια. Το να την απορρίπτει κανείς ως έργο «τρελών μουλάδων» δεν αποτελεί ανάλυση. Αποτελεί ιστορικό αναλφαβητισμό.
Οι αυτοκρατορίες καταφθάνουν με ισχύ, με βεβαιότητα, με ύβρη. Και διαπράττουν το ίδιο λάθος. Πιστεύουν ότι η ταπείνωση γεννά την υποταγή. Αλλά ξεχνούν, ότι κάποιες φορές καταλήγει να γεννά το ακριβώς αντίθετο. Και ο Ντόναλντ Τραμπ, με την αλαζονεία του, την άγνοιά του, και τη μέθη του για περισσότερη εξουσία, δεν αδυνατεί απλώς να το καταλάβει αυτό, το ενεργοποιεί. Υποδαυλίζει ένα βαθύ ιστορικό απόθεμα που δεν μπορεί πλέον να καταλαγιάσει με κούφιες υποσχέσεις. Απαιτεί σεβασμό. Απαιτεί αξιοπρέπεια.
Βρισκόμαστε στην εποχή ενός εκπληκτικού παράδοξου, όπου διαθέτουμε πρωτοφανή στα χρονικά τεχνική και τεχνολογική ικανότητα, και γνώση, αλλά καταλήγουμε να κατασπαταλάμε τους πόρους μας —χρηματικούς και φυσικούς— επενδύοντας σε σχέδια που, αντί να οδηγούν στη ζωή, την ελευθερία και την ευτυχία όλων, οδηγούν στη μιζέρια, την εθελοδουλία και τον θάνατο.
Το σύστημα είναι πάντα πιο βάναυσο στα τελευταία του. Οι κλιμακούμενοι πόλεμοι ανά τον κόσμο είναι η συνέπεια αυτής της αναμέτρησης, ο μόνος τρόπος που τους έχει μείνει να ενισχύσουν τις οικονομίες τους, και ένα από τα τελευταία χαρτιά του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος να κρατηθεί στην εξουσία. Αλλά οι ώρες του είναι μετρημένες. Το τι θα έρθει μετά, μέλλει ακόμα να το δούμε.
Από τη μακρινή Θεσσαλονίκη, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, η λευκή υπεροχή, ο λευκός ρατσισμός είναι πολύ διαδεδομένα στον δυτικό κόσμο. Εμείς είμαστε ανώτεροι από τους “άλλους”. Μας μεγαλώνουν ως ρατσιστές, μας μαθαίνουν -από το σχολείο ακόμα- να είμαστε ρατσιστές. Και δεν το καταλαβαίνουμε. Κώστα, η Ευρώπη θα γνωρίσει ξανά πόλεμο. Οι ΗΠΑ είναι μια αυτοκρατορία σε πτώση και ξέρουν πως ο μεγάλος τους αντίπαλος είναι η Κίνα, οπότε τα μαζεύουν από την Ευρώπη μαζί με την πυρηνική τους ομπρέλα, για να στραφούν στην Ασία. Και η Ευρώπη ξέχασε πως και η Ρωσία είναι κομμάτι της Ευρώπης. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως εχθρό για την ύπαρξή της, στέλνει διαρκώς οπλικά συστήματα στην Ουκρανία -που πλήττουν τη Ρωσία- και εξοπλίζεται με λύσσα και η ίδια. Το αποτέλεσμα είναι και η Ρωσία να βλέπει την Ευρώπη ως απειλή για την δική της ύπαρξη. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος τη συνέχεια. Κώστα, οι πόλεμοι θα γίνουν περισσότεροι και μεγαλύτεροι. Μέχρι να υπάρξει ανακωχή και συνεννόηση. Βέβαια, η παγκόσμια συνεννόηση θα έπρεπε και θα μπορούσε να γίνει πριν τους πολέμους αλλά ισχύει αυτό που είχε πει ο Τζούλιαν Ασάνζ: “Ο στόχος δεν είναι ένας πετυχημένος πόλεμος αλλά ένας ατελείωτος πόλεμος”. Στόχος στον πόλεμο δεν είναι η νίκη αλλά τα κέρδη των πολεμικών βιομηχανιών και των αγορών. Όλοι γνωρίζουν τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, λίγοι σκέφτονται πως και το Βιετνάμ έχει πετρέλαιο. Εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές και ηθική, ξεχνώντας πως ζούμε στον δυτικό κόσμο που ο μόνος θεός είναι το χρήμα. Για ένα σύστημα που αποτιμά τα πάντα με όρους χρήματος, η αυτοθυσία ενός ανθρώπου για την πατρίδα του ή την ελευθερία του είναι όντως «ακατανόητη» — και γι’ αυτό θεωρείται παράνοια. Κώστα, δεν είναι μόνο οι μουσουλμάνοι στις χώρες της δυτικής Ασίας που μάχονται κατά της δυτικής επιθετικότητας. Και οι χριστιανοί μάχονται. Υπάρχουν εκατομμύρια χριστιανοί στις αραβικές χώρες και στο Ιράν· δεν είναι τυχαία η σφοδρή αντίδραση του Πάπα. Επίσης, υπάρχουν και εκατομμύρια άθεοι σε αυτές τις χώρες, όπως υπάρχουν άθεοι και στη Δύση. Δεν είναι θρησκευτικό το θέμα. Η καλύτερη απόδειξη είναι πως στις αρχές του Απριλίου, στη διάρκεια του εβραϊκού Πάσχα, το Ισραήλ βομβάρδισε τη συναγωγή της Τεχεράνης. Οι Εβραίοι του Ιράν δεν υποστηρίζουν, βέβαια, το σιωνιστικό Ισραήλ που βομβαρδίζει την πατρίδα τους. Οι Εβραίοι του Ιράν δεν είναι σιωνιστές. Αλλά οι Εβραίοι και οι χριστιανοί δεν μετράνε για τους δυτικούς, αν ζούνε στις προαιώνιες πατρίδες τους. Είναι κι αυτοί εχθροί και αναλώσιμοι. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.