Ισορροπώντας
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Άκουγα το ποντκαστ που κάνατε με τον Βασίλη, και ένιωθα λες και δύο πτυχές του εαυτού μου συζητούσαν μεταξύ τους. Η μια που κοιτά προς τα έξω και βλέπει την ασχήμια αυτού του κόσμου και σαστίζεται με την παράνοια του, και μια άλλη, πιο γαλήνια, που δεν θέλει να σπαταλήσει άλλο τον χρόνο της σε αυτή τη ζωή μέσα στον βούρκο των ημερών. Θέλει να ζήσει, και να απολαύσει τον χρόνο που της έχει δοθεί σε αυτή τη ζωή.
Είναι δύσκολο να βρεις την ισορροπία ανάμεσα στο να ενημερώνεσαι για τα τρέχοντα γεγονότα στον κόσμο, και ταυτόχρονα να μην προκαλείς στον εαυτό σου μια τόσο απερίγραπτη θλίψη που να σε κάνει να μην μπορείς να λειτουργήσεις σωστά. Είναι κάτι με το οποίο παλεύω εδώ και χρόνια. Φαντάζομαι πως κάτι αντίστοιχο μπορεί να ισχύει και για κάποιους άλλους αναγνώστες του μπλογκ.
Από τα λίγα πράγματα τα οποία λειτουργούν σε μένα, και έχω καταφέρει σε έναν βαθμό να αποφεύγω να βουλιάξω σε αυτό το σκοτεινό και άσχημο συναίσθημα που με κατακλύει όταν το βλέμμα μου παραστρατεί για πολύ καιρό μέσα στην παράνοια της επικαιρότητας, είναι να απαγκιστρωθώ από την ανάγκη να προσπαθώ να βρω την ισορροπία σε απατηλές ψευδαισθήσεις.
Χρειάζεται συναισθηματική ειλικρίνεια.
Το να ψάχνω να βρω τον τρόπο που θα με κάνει να πιστέψω ότι ‘όλα θα πάνε καλά’, δεν είναι ειλικρινές. Το να επιμένω λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου δεν είναι καθόλου ειλικρινές, γιατί μετά είναι θέμα χρόνου μέχρι την επόμενη σφαλιάρα που θα με ρίξει κατάχαμα.
Μέσα από αυτή την συναισθηματική φουρτούνα της ζωής, έχω ανακαλύψει ότι είναι απόλυτα εφικτό να είναι κανείς ευτυχισμένος, αλλά και καλά ενημερωμένος, ταυτόχρονα.
Ζούμε σε ένα απίστευτα όμορφο σύμπαν, και το γεγονός ότι το σύμπαν μας αξίωσε να βιώσουμε το οτιδήποτε σε αυτή τη ζωή, είναι ένα σπάνιο θαύμα.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο σπάνιο πράγμα στο σύμπαν;
Ένα δέντρο.
Είμαστε οι νευρικές απολήξεις του Μπιγκ Μπανγκ. Η προσπάθεια του σύμπαντος να ανακαλύψει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια μας, ζώντας τη ζωή που μας δόθηκε. Μικροσκοπικά κομμάτια μιας συμπαντικής διαδικασίας της Φύσης που ξεκίνησε 15 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, και δεν έχει σταματήσει. Το ότι σε αυτή τη μικρή γωνιά του απέραντου, σε αυτή τη μπλε μπαλίτσα που αιωρείται στο κενό και περιστρέφεται γύρω από το κοντινό μας αστέρι, ο κόσμος μας μαστίζεται από την ανθρώπινη κτηνωδία και την εξαθλίωση, δεν αναιρεί το μεγαλείο ενός πουλιού στον ουρανό, ούτε την ομορφιά ενός κύματος που ξεκίνησε πολλά χιλιόμετρα μακριά για να σκάσει στα ακροδάχτυλα σου όταν στέκεσαι μπροστά στη θάλασσα και αναρωτιέσαι αν το νερό είναι αρκετά ζεστό για να βουτήξεις.
Είναι αλήθεια ότι γεννιόμαστε πάνω σε αυτόν τον πανέμορφο πλανήτη, ο οποίος ταξιδεύει με 107.000 χλμ/ώρα γύρω από τον Ήλιο. Κι αν νομίζετε ότι πάμε γρήγορα, να σας ενημερώσω ότι και ο Ήλιος μας κινείται γύρω από τον γαλαξία μας, πηγαίνοντας με 720.000 χλμ/ώρα και συμπαρασύροντας κάθε πλανήτη και κάθε πετραδάκι που έχει τροχιά γύρω του με την ίδια ταχύτητα. Αλλά και ο γαλαξίας μας κινείται, μαζί με τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια του και τους πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από αυτά, σε σχέση με την κοσμική ραδιενέργεια που έμεινε ως υπόλοιπο της αρχικής έκρηξης του σύμπαντος, του Μεγάλου Μπανγκ, ταξιδεύοντας με 2.1 εκατομμύρια χλμ/ώρα.
Το σύμπαν θέλει να κοιτάξει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του Πιτσιρίκου, του Βασίλη, του Κώστα, με την ίδια περιέργεια που θέλει να κοιτάξει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του Τραμπ, του Νετανιάχου, και μιας μάνας που οδύρεται για τον χαμό του παιδιού της. Θέλει να γνωρίσει πως είναι να είσαι ένα δέντρο, ένα βουνό, ένα αστέρι που βρίσκεται σε κατάσταση πυρηνικής σχάσης εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, ένας γλάρος που πετάει πάνω από τη θάλασσα, και ένα κύμα που ταξιδεύει στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας.
Είναι επίσης αλήθεια ότι ζούμε σε έναν πολιτισμό απίστευτης σκληρότητας, βίας, και μοχθηρίας. Είναι αλήθεια ότι η βιόσφαιρά μας στραγγαλίζεται από τόνους τοξικών αερίων, ενώ άνθρωποι και άλλα έμβια όντα υφίστανται φρικιαστικές κακοποιήσεις σε μια κοινωνία που εξυψώνει τα χειρότερα ένστικτα του ψυχισμού μας, τις χειρότερες αξίες, και τους χειρότερους ανθρώπους στα υψηλότερα αξιώματα.
Είναι επίσης αλήθεια ότι το να ζήσει κανείς έστω και μια στιγμή σε αυτόν τον εκπληκτικό γαλάζιο πλανήτη είναι ένα δώρο άξιο απέραντης χαράς και ευγνωμοσύνης.
Όλα αυτά είναι εξίσου αληθή, ταυτόχρονα. Δεν αναιρούν το ένα το άλλο.
Χρειάστηκε να σπάσει η καρδιά μου σε χίλια κομμάτια πολλές φορές, και να βρω πάλι το κουράγιο να την ξανακολλήσω, για να φτάσω στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να στηρίζω την ευτυχία μου στην πεποίθηση ότι ‘όλα είναι εντάξει’, γιατί τίποτα δεν είναι εντάξει. Αν περάσεις τη ζωή σου πασχίζοντας να αποστρέφεις το βλέμμα από την αλήθεια και να διαχωρίζεις ψυχολογικά τον εαυτό σου από την πραγματικότητα, δεν πρόκειται να γνωρίσεις ποτέ την πραγματική ευτυχία.
Αντιθέτως, το μόνο που θα γνωρίσεις είναι η προσωρινή θαλπωρή ενός ακόμα ψέματος. Το ντελίριο της συναισθηματικής σου λοβοτομής.
Η πραγματική ευτυχία και χαρά βρίσκεται σε όλα αυτά που, όσο βάναυση κι αν είναι αυτή η απατηλή δυστοπία, αδυνατεί να διαβρώσει ούτε κατά το ελάχιστο.
Οι αληθινοί δεσμοί αγάπης με τους αγαπημένους σου ανθρώπους δεν μικραίνουν ούτε κατά μια σπιθαμή από την ασχήμια του κόσμου. Βρίσκονται μέσα σου, και τίποτα δεν μπορεί να τους ακουμπήσει, παρά μόνο εσύ. Η απέραντη ομορφιά του φυσικού κόσμου δεν μειώνεται ούτε κατά έναν κόκκο άμμου από την παράνοια των ημερών. Η παλλόμενη ζωντάνια των αισθήσεων. Η απέραντη γαλήνη που βρίσκεται βαθιά στον πυρήνα της ύπαρξής μας και η οποία αποκαλύπτεται όταν καταφέρουμε να την αφουγκραστούμε προσεκτικά. Το χαμόγελο μέσα στο βλέμμα ενός παιδιού. Το κούνημα της ουράς του σκύλου, όταν τρέμει από χαρά που σε βλέπει μετά από καιρό.
Τίποτα από όσα μπορούν να μας προσφέρουν αστείρευτη ευτυχία, ακόμη κι όταν ο κόσμος φλέγεται, ακόμη κι όταν θρηνεί κανείς για την καταστροφή του, δεν μειώνονται, ούτε στο ελάχιστο. Γιατί είναι αληθινά.
Είναι απόλυτα εφικτό να τιμάς την ειλικρινή θλίψη που σε κάνει να αισθάνεσαι η τραγωδία αυτού του κόσμου και τη ζωής, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνεις την ομορφιά του.
Μπορείς να κλαις για τους Παλαιστίνιους που λιμοκτονούνται από τους σιωνιστές του Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα θαυμάζεις το φως των αστεριών που τρεμοπαίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Μπορείς να εξοργίζεσαι για τη βία των πολέμων, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνεις τη γη κάτω από τα γυμνά σου πόδια. Μπορείς να ανοίξεις την καρδιά σου σε όλο τον πόνο και σε όλο το θαύμα της ζωής, και να είσαι σίγουρος ότι θα αντέξει. Μπορείς να πέσεις στα γόνατα τόσο από την οδύνη της ζωής, όσο και από την ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σου δόθηκε να την ζήσεις.
Όσο αφήνεις τα συναισθήματα να περνούν από μέσα σου, χωρίς να προσκολλάσαι είτε στα ‘αρνητικά’, είτε στα ‘θετικά’, μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά. Να τα νιώθεις πλήρως, και χωρίς αντίσταση, και μετά να τα αφήνεις να φύγουν.
Είναι η προσκόλληση που οδηγεί στην οδύνη.
Η ανάγκη η ζωή να είναι μόνο άσχημη, επειδή έτσι νιώθουμε για τον έναν ή τον άλλον λόγο, ή η ανάγκη η ζωή να είναι μόνο όμορφη, επειδή το αντίθετο μας κάνει να πονάμε.
Άσε την καρδιά σου να σπάσει, και μετά σήκω και επέστρεψε στο να ατενίζεις το θαύμα της ζωής.
Τα συναισθήματα προορίζονται για να βιώνονται. Αν απλώς τα νιώθεις μέχρι τέλους όταν αναδύονται μέσα σου, αντί να τα καταπιέζεις, ή να προσπαθείς να τα διαχειριστείς για να κρατήσουν για πάντα, περνούν σχετικά γρήγορα χωρίς να εγκατασταθούν μόνιμα στο στήθος σου. Τόσο η χαρά, όσο και η λύπη.
Τίποτα δεν είναι για πάντα. Όλα είναι προσωρινά. Και εμείς οι ίδιοι.
Ίσως το νόημα δεν βρίσκεται στην αγοραία αντίληψη ότι ήρθαμε εδώ για να ευτυχήσουμε, ή για να χαθούμε μέσα στις απολαύσεις και τις ηδονές.
Ίσως να βρίσκεται στην αντίληψη ότι χωρίς την ασχήμια αυτού του κόσμου, και την δυσκολία της ζωής, θα ήταν αδύνατο να βιώσουμε και να εκτιμήσουμε την ομορφιά του, και τη χαρά της ύπαρξης, του έρωτα, και της αληθινής αγάπης μεταξύ μας.
Τα αστέρια είναι πάντα πάνω στον ουρανό, τόσο την ημέρα, όσο και τη νύχτα, όταν ο Ήλιος δύει. Αλλά χωρίς το σκοτάδι, θα ήταν αδύνατο να απολαύσουμε την ομορφιά της λάμψης τους.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, από μικρή ηλικία, με παρηγορούσε -αλλά και με έκανε να χαμογελάω- η σκέψη πως ζω πάνω σε μια μπάλα που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και κινείται γύρω από τον Ήλιο. Ένα ατελείωτο ταξίδι. Και δωρεάν. Αυτή η σκέψη πως ζούμε πάνω σε μια μπάλα που γυρίζει, σχεδόν πάντα με κάνει να γελάω με τις υστερίες των ανθρώπων και τις πολύ “σοβαρές” αναλύσεις. Κώστα, δεν θα πέσουμε στα χάπια για να τα βλέπουμε όλα όμορφα ή για να μην βλέπουμε τις θηριωδίες και τις γενοκτονίες. Θα τα βλέπουμε όπως είναι. Και θα σκεφτόμαστε πως είμαστε επισκέπτες της ζωής, όπως έγραψε ο Χάιντεγκερ. Ναι, την ξέρω την σκληρή αλήθεια, αλλά δεν θα της δώσω και τα κλειδιά της ψυχής μου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, εκτός αν πας να μονάσεις σε κάποιο ξερονήσι. Σε κάθε άλλη περίπτωση, ακόμα κι αν αποφύγεις τις ειδήσεις, θα συναντήσεις ανθρώπους και θα μιλήσεις μαζί τους. Είμαι στη Ζάκυνθο. Νεαρός Ουκρανός που έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο αλλά μοιάζει 18 χρονών. Κρύφτηκε και μετά πέρασε τα σύνορα με τη Σλοβακία, αφού πλήρωσε πολλά χρήματα. Έφτασε εδώ, βρήκε δουλειά, και, βέβαια, θέλει να μείνει εδώ. Τον βλέπεις, του μιλάς, σου μιλάει και σκέφτεσαι πόσο τυχεροί είμαστε που δεν έχουμε ζήσει πόλεμο. Βέβαια, αυτό μπορεί να αλλάξει. Αν ο Τραμπ δεν ακολουθήσει τη λογική που λέει πως δεν πρέπει να συνεχίσει την επίθεση στο Ιράν, δεν βλέπω τρόπο να μην επεκταθεί ο πόλεμος. Και ξέρω τι θα σημαίνει αυτό για τις ζωές μας. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, έχουμε μερικές εβδομάδες ή λίγους μήνες. Και το καλοκαίρι μπαίνει από παντού. Ας ζήσουμε το τώρα. Η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να τη δουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.