Υπνοβατώντας στη δυστοπία
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Λένε πως η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ανάγκη είναι μια καλή μάνα. Η ανάγκη είναι επίσης η μητέρα της εκούσιας υποδούλωσης. Του καταναγκασμού. Η ανάγκη είναι, επίσης, η μητέρα του εθισμού.
Οι επιθυμίες μας έχουν γίνει ανάγκες, και η ανάγκη μπορεί να δικαιολογήσει πολλά από τα δεινά που συμβαίνουν στον κόσμο μας σήμερα. Η ικανοποίηση των επιθυμιών μας και το προσωρινό σβήσιμο της συναισθηματικής μας δίψας βοηθούν στη συγκάλυψη της σιωπηρής μας συναίνεσης σε ό,τι άσχημο και καταστροφικό συμβαίνει στον κόσμο, της συμμόρφωσής μας με τις υποδείξεις όσων τα διαπράττουν, και του συναισθηματικού κενού που την ακολουθεί, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε ακόμα εκεί που ήμασταν, διψασμένοι.
Υπάρχουν κάθε λογής ανάγκες. Η ανάγκη για επιβίωση. Η ανάγκη να φας, να πιεις, να έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου. Η ανάγκη να φροντίσεις τα παιδιά σου και την οικογένειά σου. Η ανάγκη να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Η ανάγκη να κοινωνικοποιείσαι και να δημιουργείς σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω σου. Αυτές οι ανάγκες είναι βιολογικές, φυσικές, και πανανθρώπινες πέρα από πολιτιστικούς διαχωρισμούς, θρησκευτικές διαφορές, και πολιτικές διαφωνίες. Είναι θεμελιώδεις για την ανθρώπινη υπόσταση.
Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα είδη αναγκών, τα οποία δεν είναι φυσικά. Δημιουργούνται τεχνητά με τη δύναμη της προπαγάνδας, του ψέματος, και της χειραγώγησης. Η διαφήμιση, το συμπεριφορικό μάρκετινγκ, το ψυχολογικό priming, και η αλγοριθμική στόχευση, είναι όλες τους μορφές σύγχρονης προπαγάνδας.
Αυτοί οι μηχανισμοί παραγωγής αναγκών δημιουργούν τεχνητές επιθυμίες μέσα σε όλους μας. Τεχνητές ανάγκες που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της τεχνητής ψυχολογικής και συναισθηματικής μας χειραγώγησης. Οι ανήσυχοι, οι αγχωμένοι, οι θυμωμένοι και οι λυπημένοι άνθρωποι, κάνουν περισσότερα κλικ. Αυτοί οι μηχανισμοί παρακάμπτουν τη συνειδητή μας σκέψη και μιλούν απευθείας σε ασυνείδητα μέρη του ψυχισμού μας που σπάνια αντιμετωπίζουμε, ή φέρνουμε στο φως.
Πολλές από αυτές τις ανάγκες γεννιούνται από τον τρόπο που μεγαλώνουμε εντός της κυρίαρχης κουλτούρας, τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτισμός μας διαμορφώνει τα πρότυπά μας, την ηθική μας, το τι θεωρούμε “φυσιολογικό”, καθώς και από τους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί το σύστημα της πολιτικής εξουσίας σε μια κοινωνία.
Κάθε μορφή κακοποίησης, ανεξαρτήτως αν αυτή προέρχεται από μεμονωμένα άτομα, όπως γίνεται στο σπίτι ή στη δουλειά, ή από θεσμούς εξουσίας, όπως γίνεται από το κράτος, τις επιχειρηματικές ελίτ, ή την εκάστοτε θρησκευτική αρχή, ανάγεται τελικά στην έλλειψη καθαρής κατανόησης των μηχανισμών αυτών. Αυτή η αλλοτριωμένη δομή της κοινωνίας μας σήμερα, ενσωματώνεται πλήρως στην τεχνολογία που χρησιμοποιούμε, στις οθόνες μας.
Η οθόνη καθίσταται ένας μονοκεντρικός πομπός με ένα παθητικό, διασκορπισμένο κοινό το οποίο, αφού καταναλώσει το περιεχόμενο, αντιδρά συναισθηματικά σε αυτό, παράγοντας περισσότερο. Αυτό είναι το ιδεατό της κοινωνικής αλλοτρίωσης και της πολιτικής μας χειραγώγησης, ένας ανατροφοδοτούμενος κύκλος που ταΐζει την αειφόρο απληστία του συστήματος. Μας προκαλούν ασυνείδητες αντιδράσεις επειδή δεν έχουμε άμεση σύνδεση με την αντικειμενική πραγματικότητα τριγύρω μας, και μέσα μας, αφού καθένας από εμάς προσεγγίζει τον εξωτερικό κόσμο μέσα από το πρίσμα του εσωτερικού του κόσμου. Στο τέλος, ό,τι κουβαλά ο καθένας μέσα του, είτε το γνωρίζει, είτε όχι, καταλήγει να αντανακλά το πως κοιτάζει τον κόσμο.
Η αλληλεπίδραση αυτή, επίσης δεν είναι ορατή. Μέσα από τις οθόνες μας, ο εξωτερικός κόσμος γίνεται η εσωτερική μας πραγματικότητα, όταν δημιουργεί μέσα μας τεχνητές ανάγκες, όπως την ανάγκη για αναγνώριση. Την ανάγκη να μας δουν, να μας σεβαστούν, να μας θαυμάσουν. Την ναρκισσιστική ανάγκη να ξεχωρίσουμε από τους γύρω μας, ώστε να αισθανθούμε καλύτερα για τον εαυτό μας. Για λίγο. Να έχουμε, για μια στιγμή, μεγαλύτερη σημασία από τους άλλους. Η ανάγκη να διαχωρίσει κανείς τον εαυτό του από το πλήθος, όμως, καταλήγει να αναπαράγει την συστημική κατήχηση ότι δεν υπάρχει πλήθος, ή κοινωνία ανθρώπων, αλλά μόνο άτομα. Άτομα που βρίσκονται εντός μιας άμορφης μάζας ξένων, από την οποία πρέπει να ξεχωρίσουν για να υπάρξουν. Έτσι, καταλήγει ο Εαυτός μέσα στο Σύστημα, να γίνεται το Σύστημα μέσα στον Εαυτό.
Σε αυτόν τον εσωτερικό μας κόσμο βρίσκεται μια αποθήκη μνήμης, προσδοκιών, φιλοδοξιών, και ταυτότητας, που έχουν σχηματιστεί μέσα από τις μοναδικές μας ιστορίες ζωής, και οι οποίες έχουν γαλουχήσει τα εσωτερικά μοτίβα λειτουργίας μας. Το κρίσιμο σημείο που φυσικά μας διαφεύγει, είναι το γεγονός ότι ο εσωτερικός μας κόσμος δεν είναι ο εξωτερικός κόσμος. Ο εξωτερικός κόσμος είναι το ίδιο σκατά, όσο καλά ή άσχημα κι αν τα περνάς στη ζωή σου. Η αδυναμία μας να τον δούμε ως έχει, είναι το πέπλο που διατηρεί την κακοποίηση που αποτελεί το modus operandi του συστήματος.
Με έναν πολύ πραγματικό τρόπο, το να ζεις απλώς την εξατομικευμένη σου ζωή υπό τον καπιταλισμό, ικανοποιώντας τις πλασματικές ατομικές επιθυμίες που μας πλασάρουν ως στόχους, έχει γίνει ένας μοντέρνος τρόπος ύπαρξης. Ένας τρόπος ζωής χτισμένος γύρω από την ανάγκη να αναζητούμε την αναγνώριση και την αποδοχή, καθώς και τον θαυμασμό των άλλων μέσα από τα μυριάδες likes, τις κοινοποιήσεις και σχόλια που γαργαλούν τον εγωισμό μας, και μας ναρκώνουν με ορμονικές ανταμοιβές. Ένας τρόπος ύπαρξης που δεν αυξάνει την ελευθερία, αλλά αντιθέτως, δημιουργεί μια ανοιχτή υπαρξιακή φυλακή. Αυτό είναι που στο τέλος δημιουργεί αυτή την ακόρεστη ανάγκη να απομακρυνθεί κανείς από την πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε, να πάρει αυτό που θέλει κι ας πάνε όλοι οι άλλοι στο διάολο, να είναι ο “καλύτερος εαυτός” του και να ζήσει την “καλύτερη ζωή” του. Η ανάγκη να αγαπηθεί. Να τον δουν. Να αναγνωριστεί.
Αυτά τα τεχνητά είδη ελέγχου πληθυσμών γεννιούνται από ένα άλλο είδος ανάγκης. Μια ανάγκη που τρέφει τις ελίτ που τις προωθούν. Ένα άρρωστο και διεστραμμένο είδος ανάγκης. Την ανάγκη για κυριαρχία. Την ανάγκη για κέρδος. Την ανάγκη για εκμετάλλευση. Την ανάγκη για εξουσία πάνω στους άλλους, τους πιο αδύναμους.
Για να μπορέσει αυτή η άρρωστη ανάγκη να διαιωνιστεί και να επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου, πρέπει να αναπαραχθεί. Σαν ιός, σαν βιολογική κακοήθεια. Όσο περισσότερο αναπαράγεται εντός της κοινωνίας, τόσο περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης έχει, και όσο περισσότερο επιβιώνει, τόσο περισσότερο μπορεί να συνεχίσει να ασκεί επιρροή και έλεγχο στην ανθρώπινη συμπεριφορά.
Για να το πετύχει κανείς αυτό στον καπιταλισμό, πρέπει να ελέγχει και να χειραγωγεί τους άλλους για να πάρει αυτό που θέλει. Για να πετύχει κανείς τους στόχους του, πρέπει να χρησιμοποιήσει τους άλλους ανθρώπους που θα βρεθούν στο διάβα του. Ο εξαναγκασμός είναι πάντα εκεί, μαζί με την ανάγκη. Περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο. Μεγαλύτερα. Καλύτερα. Πιο γρήγορα. Πιο δυνατά. Κυριάρχησε. Έλεγξε. Εξουσία. Εξουσία. Εξουσία!
Τι διεστραμμένος τρόπος να ζει κανείς, δεν νομίζετε;
Σίγουρα δεν είναι ένας τρόπος που πρέπει να γιορτάζεται, ή που πρέπει να διδάσκεται στα παιδιά μας. Φανταστείτε, απλώς, αν οι γονείς δίδασκαν στα παιδιά τους να επιζητούν πάντα την ικανοποίηση των επιθυμιών τους, να ζητούν πάντα περισσότερα, να κάνουν τα πάντα μεγαλύτερα, ταχύτερα, και με περισσότερη δύναμη. Φανταστείτε πώς θα έμοιαζε μια παιδική χαρά γεμάτη με τέτοια παιδιά.
Κι όμως, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουμε τις οικονομίες μας, τις κοινωνίες μας, και τον τρόπο ζωής μας. Διαρκής οικονομική ανάπτυξη με οποιοδήποτε κόστος, ανθρώπινο ή πλανητικό. Περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο. Ταχύτητα. Ισχύς. Ανάπτυξη. Ανάπτυξη. Και πάλι ανάπτυξη. Σκάβε, σκάψε βαθύτερα. Τρύπα, τρύπα μέχρι να μην μπορείς να τρυπήσεις άλλο. Εκμετάλλευση. Χρήμα. Εξουσία. Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο!
Αυτό το είδος κακοποιητικής συμπεριφοράς υπάρχει σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης, όσο παραμένει θολό και εν κρυπτώ. Στο άτομο, στην οικογένεια, και στην κοινωνία.
Στο άτομο, οι δικές μας προσωπικές κακοποιητικές τάσεις μπορούν να επιμείνουν μόνο για όσο διάστημα υπάρχουν ως ασυνείδητες αντιδράσεις, και δυσλειτουργικοί μηχανισμοί που παραμένουν κρυμμένοι στις σκιές του υποσυνείδητου.
Στην οικογένεια, η ενδοοικογενειακή βία και η σεξoυαλική κακοποίηση μπορούν να συνεχιστούν μόνο όταν η υπόλοιπη κοινότητα δεν βλέπει και δεν καταλαβαίνει τι κάνει ο θύτης, ή προσποιείται ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
Στην κοινωνία, οι κυβερνήσεις είναι σε θέση να κακοποιούν τους πολίτες επειδή οι δυναμικές της διαφθοράς και της τυραννίας δεν γίνονται ξεκάθαρα αντιληπτές από το ευρύ κοινό, το οποίο θα ξεσηκωνόταν βίαια αν κατανοούσε πραγματικά τι του κάνουν οι ηγέτες του και τη μιζέρια που καλλιεργούν στον κόσμο.
Αυτό είναι αρρώστια. Και πρέπει να σταματήσει. Αυτό είναι το σημαντικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε με τη ζωή μας. Όχι απλώς να μεγαλώνουμε παιδιά και να κάνουμε καριέρα. Αλλά να κάνουμε καριέρα μας το να μεγαλώσουμε παιδιά που θα γκρεμίσουν αυτό το σύστημα. Να κάνουμε μια καριέρα που θα γκρεμίσει αυτούς τους τοίχους της άγνοιας και της παρανοϊκής ψυχοπάθειας που διοικεί τα πράγματα στον κόσμο μας σήμερα.
Όλοι μπορούμε να συμμετέχουμε σε αυτό. Με ό,τι εφόδια έχουμε. Δεν υπάρχει μικρή συνεισφορά στην πρόοδο της ανθρώπινης συνειδητότητας. Μια κουβέντα, ένα τραγούδι, ένα κείμενο, μια εκδήλωση συλλογικής ενότητας, μια στάση ζωής, είναι όλα μικρά λιθαράκια που με τις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να φτιάξουν ένα βουνό ανθρωπιάς και αγάπης.
Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα καλείται να αποκτήσει ενόραση, να ανοίξει τα μάτια του διάπλατα τόσο προς τα έξω, όσο και προς τα έσω. Όλες αυτές οι δυσλειτουργικές δυναμικές θα χάσουν την ανθεκτικότητά τους καθώς γινόμαστε όλο και πιο συνειδητοποιημένοι για το τι πραγματικά συμβαίνει στον εαυτό μας και στον κόσμο μας. Τα πράγματα φαίνονται άσχημα τώρα, επειδή η αλήθεια είναι άσχημη, αλλά μόνο μέσω της αποκάλυψης της αλήθειας μπορούμε να προχωρήσουμε προς την υγεία και την αρμονία ως άτομα, και ως είδος.
Το να ανοίξει κανείς τα μάτια του εξωτερικά, σημαίνει να ξυπνήσει από τον λήθαργο της προπαγάνδας και της κατήχησης, ενώ το να ανοίξει κανείς τα μάτια του εσωτερικά, σημαίνει να ξυπνήσει από τον λήθαργο του Εγώ και της αυταπάτης.
Εξωτερική ενόραση σημαίνει να αποκτήσεις πλήρη συνείδηση του τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο μας, πέρα από την κυρίαρχη παραπληροφόρηση και τα όσα διδαχθήκαμε στο σχολείο. Να μάθεις για όλους τους τρόπους με τους οποίους μας έχουν εξαπατήσει, μας έχουν χειραγωγήσει, και να μάθεις την αλήθεια για τον πόλεμο, τον μιλιταρισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό, τον καπιταλισμό, τον αυταρχισμό, την οικοκτονία, και όλες τις αλληλένδετες κακοποιήσεις και αδικίες που προκαλούνται από τα συστήματα και τις δομές εξουσίας υπό τις οποίες ζούμε.
Εσωτερική ενόραση σημαίνει να αποκτήσεις πλήρη συνείδηση των τρόπων με τους οποίους εξαπατούμε τον εαυτό μας. Να κάνεις την απαραίτητη εσωτερική δουλειά για να φέρεις στο φως της συνείδησης σου όλες τις αυταπάτες και τη δυσλειτουργία μέσα μας, ώστε να ανακαλύψεις τι είναι πραγματικά αληθινό σε ό,τι αφορά τις βεβαιότητες μας για τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως ο εαυτός, ο άλλος, ο χρόνος, ο χώρος, η σκέψη, η συνείδηση, οι προσκολλήσεις, οι προκαταλήψεις, και ο ατομικισμός.
Και τα δύο είναι απαραίτητα αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει στο μέλλον. Δεν θα μπορέσουμε να οργανώσουμε συλλογικά την οποιαδήποτε αντίσταση έναντι των καταπιεστικών συστημάτων που μας οδηγούν προς την εξαφάνιση και τη δυστοπία, μέχρις ότου αρκετοί από εμάς αποκτήσουν μια διαυγή κατανόηση του πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος μας. Και δεν θα μπορέσουμε να δράσουμε ως άτομα για να αναδείξουμε έναν υγιή κόσμο, αν είμαστε ακόμα έντονα δυσλειτουργικοί και υπνωτισμένοι από το παθογενές Εγώ μας.
Και ενώ τα δύο αυτά είδη ενόρασης έχουν σημεία που υπερκαλύπτουν το ένα το άλλο, είναι απολύτως πιθανό να είναι κανείς πολύ συνειδητός στο ένα, ενώ παραμένει βαθιά νυχτωμένος στο άλλο. Οι περισσότεροι φωτισμένοι στοχαστές έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους εστιάζοντας αποκλειστικά στην εσωτερική τους ενόραση, και αν τους βάλεις να μιλήσουν για πολιτική και γεωπολιτική, θα διαπιστώσεις ότι τείνουν να παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κατηχημένοι στην κυρίαρχη κοσμοθεωρία. Από την άλλη, οποιοσδήποτε έχει περάσει χρόνο σε αριστερούς και ακτιβιστικούς κύκλους έχει συναντήσει πολλούς ανθρώπους που έχουν όλες τις σωστές απόψεις και αντιλήψεις για την πολιτική και τις παγκόσμιες υποθέσεις, αλλά είναι εξαιρετικά απαράδεκτοι σε θέματα συνεργασίας και εμπιστοσύνης, επειδή μαστίζονται ακόμα από εσωτερική δυστυχία και δυσλειτουργία.
Είναι εντάξει να έχεις περιόδους στη ζωή σου όπου εστιάζεις στο να ξυπνήσεις με τον έναν τρόπο περισσότερο από τον άλλον, αλλά είναι σημαντικό να εργάζεται κανείς και προς τις δύο κατευθύνσεις. Και δουλεύοντας πάνω στο ένα, βοηθάς να χτιστεί η βάση για το άλλο. Κάποιος με πολλή εσωτερική συνείδηση θα έχει περισσότερη σοφία και κρίση για να ξεχωρίσει το γεγονός από τη φαντασία όταν μαθαίνει την αλήθεια για τον κόσμο, και κάποιος που μαθαίνει για τις κακοποιήσεις στον κόσμο μας θα έχει πολλές ευκαιρίες για αυτοστοχασμό και συμπόνια, αναλογιζόμενος τον δικό του ρόλο στη δυσλειτουργία της κοινωνίας μας και μπαίνοντας στη θέση εκείνων που είναι λιγότερο τυχεροί.
Δεν είναι ανάγκη να αλλάξουμε όλοι προς το καλύτερο. Μόνο αρκετοί. Δεν ήταν πάντα απαραίτητο για τους ανθρώπους να αφυπνιστούν και προς τις δύο αυτές κατευθύνσεις. Τότε που οι πολίτες δεν είχαν τα σύγχρονα μέσα οργάνωσης, επικοινωνίας, ή ελέγχου της κοινωνίας τους, και η ανθρωπότητα ήταν χωρισμένη από την απόσταση και τη γλώσσα, οι τύραννοι, οι αρχιερείς, και οι μονάρχες ήταν εκείνοι που γνώριζαν το τι πραγματικά συμβαίνει, ενώ ο μόνος τρόπος για έναν απλό άνθρωπο ήταν συνήθως να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, να απομονωθεί και να γίνει ερημίτης ή μοναχός, επιδιώκοντας τη φώτιση μακριά από τους άλλους ανθρώπους.
Τώρα, στον 21ο αιώνα, είμαστε όλοι ολοένα και περισσότερο συνδεδεμένοι και ενδυναμωμένοι με πληροφορίες από όλο τον κόσμο, την ίδια στιγμή που τα υπαρξιακά διλήμματα που αντιμετωπίζει το είδος μας γίνονται όλο και πιο επείγοντα. Έτσι, το κάλεσμα τώρα να διευρύνουμε τη συνείδησή μας, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, γίνεται ακόμα πιο ουσιώδες και επιτακτικό.
Ο καθένας με τον τρόπο του, και με τα μέσα του. Άλλωστε, το να κάνει κανείς ό,τι μπορεί με ό,τι έχει, δεν είναι ένδειξη της αδυναμίας του, αλλά απόδειξη ότι αρνείται να τα παρατήσει. Ότι ο φόβος της απέλπιδας προσπάθειας του να τα βάλει με δυνάμεις μεγαλύτερες από εκείνον, δεν είναι αρκετά ισχυρός για να τον σταματήσει.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι. Πρέπει να ξυπνήσουμε. Να δούμε με καθαρή ματιά ό,τι κρύβεται στις σκιές του μυαλού και της κοινωνίας. Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν χθες. Δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε ποτέ αν δεν συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα των περιστάσεών μας, τόσο ως άτομα όσο και ως σύνολο.
Λένε πως η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης. Λένε επίσης πως όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχει και τρόπος. Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Και όσο η αυλαία δεν πέφτει, χρόνος υπάρχει.
Ο μόνος χρόνος που δεν υπάρχει, είναι ο χρόνος για χάσιμο.
Από τη μακρινή Θεσσαλονίκη, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, είναι όπως τα γράφεις. Με όλη την πληροφορία του κόσμου, επιτρέψαμε να γίνει γενοκτονία δίπλα μας. Και οι κυβερνήσεις που εκλέξαμε ήταν συνεργάτες στη γενοκτονία. Και η γενοκτονία συνεχίζεται. Και το θέμα που έχουν πολλοί άνθρωποι είναι αν θα μπορέσουν να πάνε ξανά στο Ντουμπάι, για να ανεβάσουν φωτογραφία στα σόσιαλ. Η ιδιωτεία του ζεν καταναλωτή οδηγεί στο δογματισμό. Η “ανάπτυξη” είναι κανιβαλισμός. Κώστα, έχουμε μέσα μας ένα κτήνος. Και αυτό το κτήνος θέλει εκπαίδευση. Θέλει και ξύλο. Ναι, η ανάγκη κινεί τα πάντα. Η ανάγκη είναι η μεγαλύτερη δύναμη και όλοι υποκύπτουν στην ανάγκη. Ανάγκα και θεοί πείθονται. Αλλά η συνήθεια είναι δεύτερη φύση. Έξις, δευτέρα φύσις. Ήξερε ο Αριστοτέλης. Αλλά πόσοι διάβασαν τα Ηθικά Νικομάχεια; Πόσοι ξέρουν πως οι ηθικές αρετές δεν είναι έμφυτες, αλλά αποκτώνται μέσα από τη συνήθεια και την άσκηση; Κώστα, όπως μπορεί ο καθένας. Γιατί δεν είμαστε αιώνιοι. Όντως, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Και η στιγμή που συνειδητοποιείς πως είσαι πια σε φάσμα θανάτου, έρχεται πολύ πιο γρήγορα, απ’ όσο νομίζεις στα 18 σου χρόνια. Κώστα, “Όσο μπορείς”, όπως έγραψε ο Καβάφης. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.