Μέχρι εδώ ήταν ωραία

Αγαπημένε πιτσιρίκο και φίλες και φίλοι του μπλογκ, οφείλω να σας αποχαιρετήσω.
Υπήρξα φανατική αναγνώστρια για σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Θυμάμαι να περιμένω με γλυκιά αδημονία τα κείμενά σου, πιτσιρίκο μου, καθώς και των υπολοίπων καλών ανθρώπων που σου έγραφαν. Όταν μάλιστα κάποιοι από αυτούς έγιναν σταθεροί, καταλάβαινα ποιοι ήταν από τον τίτλο, από την προσφώνησή τους, από την φωτογραφία που επέλεγαν να βάλουν.

Στήριξα ενεργά το μπλογκ γιατί ήθελα να συνεχίσει να υπάρχει, δεν περίμενα ποτέ ότι εσένα και τις φωνές που άκουγα από τα σύγχρονα “ερτζιανά” θα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά, να μοιραστούμε προφιτερόλ, όμορφες κουβέντες και ζεστασιά.

Ο δεύτερος πάτος με τα σοκολατάκια που λες και εσύ.

Όταν όμως οι επιλογές που κάνουμε στη ζωή, ο τρόπος που κινούμαστε και οι αρχές μας, εν γένει, παύουν να συμβαδίζουν, πρέπει να έχουμε τη γενναιότητα να το παραδεχόμαστε ευθέως.

Και εγώ λοιπόν δεν τα κατάφερα, λυπάμαι.

Για λόγους λοιπόν ευθιξίας, αυτογνωσίας και ντομπροσύνης, έχω χρέος να παραιτηθώ και να σιωπήσω.

Αγαπημένοι μου άνθρωποι, είμαι στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσω ότι ΔΟΥΛΕΥΩΩΩΩ.

Συγχωρέστε με,
Φωτεινή

(Αγαπημένη Φωτεινή, μη στενοχωριέσαι, σε 40 με 50 χρόνια θα βγεις στη σύνταξη. Φωτεινή, “τώρα που είσαι νέα θα δουλέψεις, μέχρι τα 75”. Υπομονή, περνάει γρήγορα ο καιρός. Σου εύχομαι να …γεράσεις γρήγορα. Θα τα ξαναπούμε, όταν πάρεις σύνταξη, αν και θα τα πούμε και στο επόμενο podcast. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.