Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Αγαπημένε πιτσιρίκο, το τελευταίο σημείωμα του κοριτσιού που πήδηξε χθες το μεσημέρι μαζί με τη φίλη της στο κενό και σκέφτομαι ότι είναι ένα μανιφέστο.

Δεκαεπτά χρόνια ζωής τους έφτασαν για να καταλάβουν περί τίνος άθλιου έργου πρόκειται και είπαν έχετε γεια. Μνημόνια, δημοσιονομική προσαρμογή, κωλοτούμπα, εξάχνωση κάθε ελπίδας (μέσα μας, όχι απ΄έξω), επιστροφή στην κανονικότητα, καραντίνα, Τέμπη, τρίτος παγκόσμιος. Αυτή ήταν όλη η ζωή τους και την είδαν καθαρά.

Όχι, δεν είμαι τόσο καθυστερημένη, με το ένα κορίτσι νεκρό και το άλλο να παλεύει για τη ζωή του, να δίνω χειροκρότημα διαύγειας. Και ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα. Γκώσαμε πια στους κυνικούς, στους “έλα μωρέ ποιος πέφτει πια από τα σύννεφα;” Μαντέψτε.

Η απάνθρωπη λογική που σου λέει ότι θα διαθέσεις το κορμί σου και το χρόνο σου για τα κέρδη των λίγων και εσύ θα είσαι ελεύθερος να ψοφήσεις πάνω στη μηχανή που δουλεύεις για να εξασφαλίσεις ένα διαμέρισμα με άλλους δύο συγκατοίκους. Και όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Η προσκυνημένη αριστερά μετατράπηκε σε απολογητή του νεοφιλελευθερισμού. Με αυτόν τον τρόπο μια ολόκληρη κοινωνία έφτασε στο σημείο να θεωρεί ότι η προσωπική της ηρεμία είναι πάνω από τα ιδεώδη, ότι η μόνη αλήθεια είναι η αλήθεια του καθενός ξεχωριστά και ότι η διάσταση μεταξύ της κοινωνικής πραγματικότητας και της αντίληψής μας για τον κόσμο επιλύεται όχι συλλογικά, αλλά με ατομική ηθική καθαρότητα και αυτοεπιβεβαίωση. Φούσκα όλα.

Βρίσκω αφόρητα ανόητους όσους μιλάνε γενικά και αόριστα για τη νέα γενιά και το μέλλον αυτού του κόσμου με λιβανίσματα. Δεν έχω να δώσω θαύματα και φίλτρα μαγικά. Το μόνο που έχω να καταθέσω είναι ότι σε εκείνη την ευαίσθητη περίοδο της ζωής μου, και μετά από μια μακρά περιπέτεια υγείας όπου ένιωθα ότι όλα είχαν χάσει την ουσία τους, αυτό που μου κράτησε τα φρένα και με έσωσε ήταν η συλλογική ζωή, το κίνημα, ο συνδικαλισμός, η οργανωμένη πάλη, πως το λένε τέλος πάντων!

Δεν κάνω κατήχηση, μιλάω όμως μετά λόγου γνώσεως.

Φιλιά,
Φωτεινή

(Αγαπημένη Φωτεινή, ζούμε σε μια χώρα που έδιωξε εκατοντάδες χιλιάδες νέους της -και όχι μόνο-, για να συνεχίζουν να πλουτίζουν τα πολιτικά τζάκια, οι ολιγάρχες και τα λαμόγια, οπότε είναι προφανές πως η σημερινή Ελλάδα δεν νοιάζεται καθόλου για τις ανθρώπινες ζωές, νέων ή μεγαλύτερων. Η υποκρισία, ο κυνισμός και η ανθρωποφαγία είναι η κανονικότητα πια. Φωτεινή, είναι φρικτό το συναίσθημα να νιώθεις ότι περισσεύεις. Και αυτό είναι ένα αίσθημα που πολλοί έφηβοι έχουν, γιατί δεν έχουν σαπίσει ακόμα. Πριν από 14 χρόνια, έγραφα για αυτούς που περισσεύουν και για τη βία της αδιαφορίας: Περισσεύετε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.