Κρυμμένα μπροστά στα μάτια μας
Ζούμε σε έναν κόσμο που μπορείς να βομβαρδίζεις μια χώρα και ταυτόχρονα να φιλοξενείς αυτή τη χώρα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, σε έναν κόσμο που μπορείς να απαγάγεις τον ηγέτη μιας χώρας και να μην τρέχει κάστανο, σε έναν κόσμο που μια χώρα που διαπράττει σήμερα γενοκτονία -μέσα σε γενική αδιαφορία- αναγνωρίζει τη γενοκτονία που διέπραξε μια άλλη χώρα πριν από έναν αιώνα, σε έναν κόσμο όπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρεμβαίνει προσωπικά για να ανακληθεί η τιμωρία ενός ποδοσφαιριστή, σε έναν κόσμο που εγώ είμαι τώρα σε ένα καφέ σε μια τρομερή παραλία και γράφω αυτό το κείμενο χωρίς να ξέρω το λόγο.
Τίποτα πια δεν μου κάνει εντύπωση σε αυτή την εποχή της ακατάσχετης πληροφόρησης -μια πληροφόρηση πoρνό-, όπου μαθαίνουμε όσα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο αμέσως και αυτό δεν έχει τελειωμό, αφού δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς τις ειδήσεις στο μυαλό σου, γιατί έρχονται νέες τρομερές ειδήσεις και μετά άλλες τρομερές ειδήσεις, και στο τέλος οι ειδήσεις γίνονται ένας χυλός στο μυαλό σου και δεν θυμάσαι σχεδόν τίποτα από όλα αυτά που διάβασες -το να παρακολουθείς ενδελεχώς τις ειδήσεις είναι πια full time job και πάλι δεν προλαβαίνεις- , ενώ καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι για όλα αυτά.
Ρίχνεις και μια ματιά γύρω σου για να δεις πώς αντιδρούν οι άλλοι άνθρωποι, βλέπεις πως δεν αντιδρούν, οπότε συνεχίζεις τη ζωή σου σαν να μην τρέχει τίποτα -έχεις και λογαριασμούς να πληρώσεις- και να είναι όλα απόλυτα φυσιολογικά. Ακόμα και η γενοκτονία.
Δεν είναι απαραίτητα αδιαφορία ή απάθεια για αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, είναι και ένας μηχανισμός άμυνας του ανθρώπινου μυαλού απέναντι σε έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών, που υπερβαίνει τις δυνατότητες του μυαλού και την ικανότητα να επεξεργαστεί όλες αυτές τις πληροφορίες και να τις “τακτοποιήσει” λογικά και συναισθηματικά.
Είναι κάπως παράδοξο ότι γνωρίζουμε περισσότερα από κάθε άλλη γενιά για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη αλλά ταυτόχρονα αισθανόμαστε και πιο ανίσχυροι να επηρεάσουμε αυτά που συμβαίνουν.
Παλαιότερα έπρεπε να ψάξεις για να βρεις πληροφορίες για ένα γεγονός. Σήμερα οι πληροφορίες σε βρίσκουν μόνες τους. Σε ακολουθούν παντού, σε κάθε οθόνη, σε κάθε ειδοποίηση, μέχρι που παύεις να τις βλέπεις πραγματικά.
Παλαιότερα, η λογοκρισία γινόταν με την απόκρυψη της είδησης. Σήμερα, η πιο αποτελεσματική λογοκρισία γίνεται με τον βομβαρδισμό από ειδήσεις. Όταν τα πάντα είναι «επείγοντα» και «σοκαριστικά», τίποτα δεν είναι πια επείγον και σοκαριστικό. Η φρίκη χάνει την αιχμή της μέσα στο ατέρμονο σκρολάρισμα.
Είναι τόσες πολλές οι ειδήσεις, τόσες πολλές οι εικόνες και τόσες πολλές οι φρίκες, ώστε στο τέλος παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα με τη σιωπή.
Δεν κρύβεται πια τίποτα.
Κι όμως, όλα είναι κρυμμένα μπροστά στα μάτια μας.
Είναι όλα κρυμμένα σε κοινή θέα. Η τέλεια κρυψώνα.
Τα βλέπω. Δεν μπορώ να τα αλλάξω, αλλά τουλάχιστον δεν έχω τυφλωθεί ακόμα.
(Το γεγονός ότι μπορείς να διαβάζεις για μια καταστροφή ενώ πίνεις καφέ σε μια πανέμορφη παραλία και κοιτάς την πιο όμορφη κοπέλα που είδες -μέχρι τώρα- αυτό το καλοκαίρι, δημιουργεί μια σουρεαλιστική, σχεδόν σχιζοφρενική αίσθηση της πραγματικότητας.
Αυτό το κείμενο το έγραψα στην παραλία πριν από μερικές ημέρες αλλά μετά ξέχασα να το ανεβάσω.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.