Τα παιδιά και τα μάτια σας

Μια ιστορία καθημερινού παραλογισμού θα σας πω, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο και αναγνώστες, γιατί η καθημερινότητα μιλάει και λέει όλα αυτά που πρέπει να ξέρει κανείς. Αρκεί να ξέρει να ακούει και να βλέπει. Τώρα φυσικά, υπάρχει και το φίλτρο μέσα από το οποίο ερμηνεύει κανείς αυτά που ακούει και βλέπει, οπότε πάσο.

Ας αρχίσουμε όμως από το πρώτο επεισόδιο, εκείνο στο οποίο πλησιάζω το πορτοκαλί φανάρι. Πλησιάζω που λέει ο λόγος, το φανάρι είναι πάνω από εκατό μέτρα μακριά και δεν υπάρχει περίπτωση να το προλάβω. Οπότε συνεχίζω την πορεία μου με σταθερή ταχύτητα, παρά το γεγονός ότι ο δρόμος μπροστά μου είναι τελείως άδειος. Στον καθρέφτη, ο κολλημένος στον πίσω μου προφυλακτήρα μπάρμπας (παίζει να είναι 2-3 χρόνια μεγαλύτερός μου, δεν έχω συνειδητοποιήσει πως είμαι και εγώ μπάρμπας) με το στέισον βάγκον, χειρονομεί έξαλλος και βρίζει. Τραβάει τα μαλλιά του, αναρωτιέται γιατί δεν πήρε τανκ να μου ρίξει μία οβίδα και να με πατήσει για να περάσει από πάνω μου, ή ένα μαχητικό ελικόπτερο Απάτσι, να μου καρφώσει και δύο πυραύλους αέρος-εδάφους, καθώς πετά πάνω από το αυτοκίνητό μου και το κόκκινο πλέον φανάρι.

Είμαστε σταματημένοι λοιπόν στο φανάρι και ο τύπος συνεχίζει να χειρονομεί, λες και κάνει ό,τι μπορεί για να προκαλέσει την τύχη του. Σκέφτομαι πόσο τυχερός είναι και δεν το ξέρει, γιατί θα μπορούσε να έχει πετύχει έναν τραμπούκο που θα κατέβαινε και θα τον έλιωνε στο ξύλο, μόνο και μόνο για να κάνει το κομμάτι του στην γκόμενα που έχει δίπλα. Ή σε κάποιον που απολύθηκε το πρωί, σε κάποιον που έμαθε ότι η γυναίκα του τον απατά με τον καλύτερό του φίλο. Ή σε κάποιον που συνδυάζει όλα τα παραπάνω. Τυχερός άνθρωπος. Ανάβει πράσινο, στρίβω, ακολουθεί, πέφτω δεξιά και τον αφήνω να περάσει. Αφού βιάζεται ο άνθρωπος, να του χαλάσω κι άλλο την ημέρα; Κρίμα.

Fast forward δύο ημέρες αργότερα, είμαι σε μία ξαπλώστρα μπροστά στην θάλασσα με την γυναίκα μου. Εξαιτίας του προβλήματος με τις μέδουσες στον Ευβοϊκό κόλπο, ο κόσμος είναι μαζεμένος στα σημεία που έχουν ποντιστεί δίχτυα για την προστασία των λουομένων. Κυριακή πρωί, ζέστη, οικογένειες με τα παιδάκια τους. Πολλές οικογένειες και πολλά παιδάκια, η ακτή είναι σαν παιδικός σταθμός από τα τρισχαριτωμένα σποράκια που τσαλαβουτάνε με τα μπρατσάκια και τα σωσίβιά τους.

Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει πάντα, γιατί έχω την αίσθηση -και δεν είναι τελείως παράλογη- πως πολλοί γονείς δεν ρίχνουν ούτε μία ματιά για να δουν αν τα παιδιά τους ζουν ή πνίγονται. Αυτή τη φορά πάντως, γονείς μπαίνουν και βγαίνουν, τα παιδιά είναι αρκετά μαζεμένα, οπότε όλα καλά. Τρώω τις τελευταίες μπουκιές από το κλαμπ σάντουιτς που πήρα, γιατί με έχει κόψει η πείνα τόση ώρα εκεί πέρα, όταν βλέπω δύο έφηβους να κατηφορίζουν προς το νερό με τις μάσκες τους στα χέρια. Ο ένας όμως, εκτός από την μάσκα του έχει στο ένα χέρι και μία τρίαινα.

Λέω στην δικιά μου, δεν πιστεύω να έχει ψαροντούφεκο ο μικρός και να πάει να μπει μέσα στα μωρά, μάλλον απλή τρίαινα είναι. Μέχρι να καταπιώ την μπουκιά και τελειώσω την φράση, διακρίνω την λεγόμενη “πιστολοειδή λαβή” του ψαροντούφεκου. Ο μικρός είναι μέχρι το γόνατο, ανάμεσα στα μωρά, έχει φορέσει την μάσκα. Δίπλα κόσμος, άντε βαριά στα 3 μέτρα κάποιος γονιός, ένας άσχετος ψιλογόμαρος στην ηλικία μου είναι ούτε στο μισό μέτρο από τον πιτσιρικά με το όπλο.

Τον κοιτούν σαν ηλίθιοι και δεν λένε τίποτα, ο τύπος οπλίζει το ψαροντούφεκο και βυθίζεται μαζί με τον φίλο ή αδερφό του, ενώ τα μωράκια πλατσουρίζουν ανέμελα χωρίς να ανησυχούν – μάλλον γιατί είναι μωράκια, ποιος ξέρει – για το ότι σε απόσταση αναπνοής, από στιγμή σε στιγμή μία τρίαινα μπορεί να φύγει και να τα κόψει στα δύο.

Εγώ, την στιγμή που βυθίζεται ο μικρός, έχω ήδη μπροστά στα μάτια μου την εικόνα ενός παιδιού που σπαρταράει χτυπημένο. Η τελευταία μπουκιά παίρνει μία μικρή παράταση ζωής και μέχρι να το συνειδητοποιήσω είμαι δίπλα στον ψαροντουφεκά, το χέρι μου μπροστά στην μάσκα του, νόημα “αναδύσου”. Ο μικρός σηκώνεται με το όπλο στο χέρι, είναι πιο ψηλός από εμένα, γύρω στα δεκαπέντε.

Αφόπλισέ το αμέσως, τι κάνεις ανάμεσα στα μωρά με το ψαροντούφεκο;

Ο τύπος με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω, δεν μιλάει. Επαναλαμβάνω την εντολή αυστηρά, σκεπτόμενος πως ο μικρός μπορεί να είναι κανένα αντικοινωνικό καθικάκι που εξετάζει την προοπτική να σηκώσει το ψαροντούφεκο και να με σημαδέψει. Τίποτα. Αγριεύω τον τόνο της φωνής και είμαι έτοιμος στην παραμικρή κίνηση του οπλισμένου χεριού να κάνω αυτό που πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις. Χρήση απάνθρωπης και συστηματικής βίας είναι αυτό που πρέπει, ας μην μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες.

English, λέει ο μικρός

Μάλιστα λέω, μάλλον από την αγαπημένη όλων γενοκτόνο χώρα μας ήρθες και εσύ. Όχι πως έπαιζε κανέναν ρόλο στην προκειμένη φάση η καταγωγή. Η στιχομυθία επαναλαμβάνεται σε μεγάλη ένταση φωνής και τραμπουκοαγγλικά, με πολλά “f*cking” “what the f*ck” “this f*cking shit”, πάλι με τρεις-τέσσερις προτροπές για να αφοπλιστεί το ψαροντούφεκο. Το παιδί είναι προφανώς παγωμένο από τον φόβο του, μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα δεκαπεντάχρονο, και τελικά αφού βλέπει πως κάνω μία κίνηση και τον πλησιάζω πλέον στα δέκα εκατοστά, αφοπλίζει την τρίαινα.

Του ρίχνω ακόμα μερικά μπινελίκια εξηγώντας του παράλληλα τι ισχύει για το ψαροντούφεκο και κλείνω με ένα “now get the fuck out of here”. Ο μικρός τα μαζεύει και φεύγει σοκαρισμένος, πάει μαζί με το άλλο παιδί στους γονείς του που κάθονται στις πίσω ξαπλώστρες. Λέω, τώρα να πάω εκεί να βάλω τον μπαμπά του να φάει την γαμωτρίαινα; Άσε, καλύτερα να έρθει αυτός να μου ζητήσει τον λόγο. Αν η πρώτη του λέξη δεν είναι “συγγνώμη”, φεύγω με κροσέ-άπερκατ και γονατιά με στόχο το κάταγμα-εξάρθρημα γνάθου, γιατί ο έλεγχος του θυμού μου εξαντλήθηκε στο να μην πιάσω από τον λαιμό ένα μικρό και άμυαλο δεκαπεντάχρονο, που, αν το καλοσκεφτείς, δεν έφταιγε σε τίποτα επειδή ο πατέρας του είναι μ@λάκας και δεν βλέπει τι κάνει.

Αλλά γιατί ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτά τα περιστατικά, για να πω τι ατρόμητος είμαι; Όχι φυσικά, αυτό είναι γνωστό σε όλους. Ένιωσα την ανάγκη να γράψω γι αυτό, γιατί η καθημερινότητα μιλάει και λέει ξεκάθαρα όλα αυτά που πρέπει να ξέρει κανείς. Ο Έλλην μπορεί να γίνει θηρίο αν του στερήσεις την ευκαιρία να περάσει οριακά το φανάρι. Μπορεί να σε γαμωσταυρίζει μέχρι να τελειώσει το ορθόδοξο εορτολόγιο και να μην έχει αφήσει αγάμητο ούτε τον τελευταίο άγιο που υπάρχει, σε αυτή την περίπτωση. Αν όμως μπεις με ένα όπλο ανάμεσα στα παιδιά του δεν θα βγάλει άχνα, πού να μπλέκεις τώρα ρε φίλε, κάνε τον μ@λάκα μπας και βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα.

Και αν δεν βρεθεί άλλος;

“Ανείπωτη τραγωδία εκτυλίχθηκε σε παραλία της Εύβοιας μπροστά στα έκπληκτα μάτια των λουόμενων, όταν τρίαινα από ψαροντούφεκο έφηβου αλλοδαπού (αν δεν ήταν Ισραηλινός θα σας λέγαμε και από πού ήταν) τραυμάτισε θανάσιμα τετράχρονο κοριτσάκι. Σοκάρουν οι περιγραφές των παρευρισκόμενων,

-Πείτε μας τι ακριβώς συνέβη κύριε Μάκη;

-Εγώ, κοπελιά, έδωσα να πούμε δέκα ευρώ για μία μπύρα άνευ και ένα τοστάκι, βάλε και τις βενζίνες να έρθω από Αθήνα, και να φοβάμαι τις μέδουσες να πούμε;

-Σχετικά με το περιστατικό εννοώ…

-Βγαίνει άμα θέλει μια οικογένεια ένα κατοστάρικο να ξεμυτίσει μια Κυριακή να πούμε; Βγαίνει; Καλά που δεν χρεώνουν τις ξαπλώστρες εδώ να πούμε.

-Σας ευχαριστώ πολύ, Καλή Παναγία.

-Καλή Παναγία να πούμε. Βγαίνει; Δεν βγαίνει να πούμε. Με τα αίματα τώρα θα μαζευτούν και καρχαρίες να πούμε, και πάλι δέκα ευρώ θα μας χρεώνουν ένα τοστάκι και μία άνευ να πούμε, βγαίνει; Δεν βγαίνει να πούμε…

Δείτε αποκλειστικά το βίντεο από κινητό αυτόπτη μάρτυρα, με το άτυχο παιδί να σπαρταράει μέσα στο αίμα, δευτερόλεπτα αφού η τρίαινα έχει διαπεράσει ζωτικά του όργανα. Μάταιες οι προσπάθειες των λουόμενων να τραβήξουν καλύτερα πλάνα και να μεταδώσουν ζωντανά το τραγικό περιστατικό στο TikTok, εξαιτίας της παρεμβολής των πανικόβλητων γονιών του παιδιού και ενός ιατρού που τυχαία βρέθηκε στην παραλία και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να σταματήσει την αιμορραγία, παρά την συνεχή όχληση πολλών εκ των παρευρισκόμενων, οι οποίοι επέμεναν πως έχουν δει στο Instagram πώς σταματάνε τις αιμορραγίες και δεν γίνεται έτσι όπως το κάνει ο ιατρός. Είναι στιγμές που πρέπει να ευαισθητοποιούν όλους μας και να μας θυμίζουν πως πρέπει να έχουμε πάντα τα κινητά μας σε ετοιμότητα για την αποτελεσματική και σκηνοθετικά άρτια καταγραφή τέτοιων περιστατικών, ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού όπου οι ειδήσεις λιγοστεύουν και δεν έχουμε τι άλλο σκουπίδι να πετάξουμε στο κανιβαλιστικό κοινό μας.”

Ωραία πράγματα, Πιτσιρίκο μου, υπέροχα. Τα παιδιά και τα ζώα τι φταίνε, πάντα αυτό θα με βασανίζει, τίποτα άλλο. Στέλνω την αγάπη μου, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τα παιδιά, και ας μην είναι δικά σας.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, πολλοί άνθρωποι νομίζουν πως, όταν κάνουν διακοπές, πρέπει να διακόψουν και τη λειτουργία του εγκεφάλου τους. Καλά έκανες και αντέδρασες. Και δεν χρειάζονται ευγένειες σε τέτοιες περιπτώσεις, γιατί η ευγένεια εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Βασίλη, μόνο ο Δημητριάδης έδινε το καλό παράδειγμα στο παιδί του -όπως μας ενημέρωσε- όταν πλακώθηκε με τον Μαρινάκη, όλοι οι άλλοι γονείς αδιαφορούν. Είναι εντυπωσιακό πόσα παιδάκια πνίγονται σε πισίνες ή τα ξεχνάνε οι γονείς μέσα στο αυτοκίνητο με καύσωνα και τα τινάζουν από τη ζέστη. Γενικά, τα ξεχνούν πολλοί γονείς τα παιδιά τους. Πέρσι, στο ξενοδοχείο που δούλευε ένας φίλος μου, εμφανίστηκε στη ρεσεψιόν στις 4 το πρωί, ένα μωρό με πάνες. Οι γονείς ξεροί ντίρλα από το αλκοόλ στο δωμάτιο και η πόρτα ανοιχτή, οπότε βγήκε ο μπόμπιρας βόλτα με την πιπίλα να εξερευνήσει τον κόσμο. Βασίλη, πολλοί ξένοι τουρίστες δεν ξέρουν σε ποια χώρα βρίσκονται. Στα νησιά, πάρα πολλές φορές, έχω ενημερώσει τουρίστες πως, ουσιαστικά, δεν υπάρχει νοσοκομείο στο νησί που βρισκόμαστε και πως θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, ιδιαίτερα με τα παιδιά τους, γιατί, αν συμβεί το κακό, το επόμενο βήμα δεν είναι το τοπικό κτίριο που προσποιείται πως είναι νοσοκομείο αλλά τα ελικόπτερα που πετούν από πάνω μας και δεν είναι ελικόπτερα πλουσίων που πάνε από νησί σε νησί -όπως νομίζουν- αλλά ελικόπτερα που μεταφέρουν τραυματίες σε κάποιο νοσοκομείο στην Αθήνα ή αλλού. Και, βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις μαφίες των παραλιών με τζετ σκι και άλλα “παιχνίδια” που καραδοκούν για να σε ξεκάνουν. Βασίλη, είναι δυο πολύ επικίνδυνοι μήνες στην Ελλάδα ο Ιούλιος και ο Αύγουστος -όχι ότι οι άλλοι μήνες πάνε πίσω-, ενώ είναι ανάδρομος και ο …Ερμής. Καλή Παναγιά! Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.