Τελικό συμπέρασμα

Γύρισα σπίτι, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, χθες βράδυ, πάνω στο ημίχρονο του τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου. Αυτής της γιορτής της ντόπας, της προπαγάνδας, του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, του σπόνσορα και της ευγενούς άμιλλας που συνιστούν τον μοντέρνο αθλητισμό γενικότερα αλλά και το ποδόσφαιρο ειδικότερα.

Δε γ*μείς που δε γ*μείς, δεν βλέπεις λίγη μπαλίτσα, σκέφτηκα. Δεν βλέπω μπάλα, με κοιμίζει σε πέντε λεπτά από τη σέντρα της έναρξης. Είκοσι χρόνια πριν, ενθυμούμαι, ξύπνησα πάνω στην ώρα που έριξε την κεφαλιά ο Ζιντάν στον Ματεράτσι. Το φχαριστήθηκε η ψυχή μου και ξανάπεσα για ύπνο. Ήταν μία αυθεντική στιγμή αθλητικού πνεύματος και μεγαλείου, που όμοιά της μόνο την κλωτσιά α λα Μπρους Λι του Καντονά στο μαλ*κιστήρι στις κερκίδες μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή. Από τότε είχα να δω ποδόσφαιρο.

Μάθετε μπαλίτσα ρε από τους άρχοντες!

Τέλος πάντων, ανοίγω την τηλεόραση, βρίσκω με μεγάλη δυσκολία πού είναι τα κανάλια – γιατί εκτός του ποδοσφαίρου απέχω και από την τηλεόραση. Τι βλέπω; Κάτι χορευτικά, κάτι τραγούδια, κάτι Μαντόνες – τρόμαξα να την αναγνωρίσω από τις επεμβάσεις, αν δεν το έλεγε ο σπίκερ – τον Ρονάλντο να κοντεύει να κάνει τραυματικό πνευμοθώρακα από τον κορσέ που του είχαν φορέσει μέσα από την φόρμα για να μην φαίνονται τα κιλά του…

Σημείωση αρχισυντάκτη εδώ: Δεν κάνω αρνητικά σχόλια για την ηλικία της μίας και για τα κιλά του άλλου. Αυτοί ντρέπονται και προσπαθούν (ανεπιτυχώς) να τα κρύψουν. Οπότε μην ακούσω μαλ*κίες. Εγώ γουστάρω να βλέπω τον κόσμο όπως είναι, αυτοί δεν γουστάρουν τους εαυτούς τους.

Σκάει ο Τζάστιν Μπίμπερ, τραγουδάει με μία κιθάρα με πάθος το παλικάρι. Τι πάθος να έχει, αν έχει περάσει -όπως φημολογείται- από τα όργια και τις σεξoi
υαλικές κακοποιήσεις του Παφ ΝτιΝτι. Μικρά παιδιά των οποίων την δίψα για φήμη εκμεταλλεύονται με τους χειρότερους για την ψυχή τους τρόπους. Αλλά μετά βγαίνει η Σακίρα με τα μπαλέτα της, οπότε εκεί αλλάζει το πράγμα.

Κουνιούνται όλες μαζί ρυθμικά, με κάτι χαμογελαστά παιδάκια μπροστά, κάνουν καρδούλες και αγκαλιές, γράφουν κάτι τεράστια LOVE στο έδαφος του γηπέδου και δεν ξέρω τι άλλο.

Εγώ στο μεταξύ προσπαθώ να σκεφτώ τι δουλειά έχει όλο αυτό στον τελικό του παγκοσμίου και, κάποια στιγμή, μου έρχεται σαν επιφοίτηση: Έχουν μαζέψει τόσα παιδιά, θες γυρεύεις από κεκτημένη ταχύτητα να τους ρίξουν τίποτα πυραύλους, όπως σε εκείνο το σχολείο στο Ιράν ή στην Γάζα;

Καλό είναι σε τέτοιες περιπτώσεις να βάζεις ένα τεράστιο “αγάπη” στο έδαφος, μήπως προλάβει να το δει από τον δορυφόρο ο χειριστής των όπλων και το ξανασκεφτεί. Βέβαια, διατρέχουν τον άλλο κίνδυνο, αν δεν τα βομβαρδίσουν δηλαδή: να στείλουν τίποτα φίλους τους νταβαντζήδες να τα μαζέψουν για τα πάρτι στα ιδιωτικά νησιά τους.

Γενικά, δεν υπάρχει σωτηρία, σκεφτόμουν καθώς έβλεπα την Ισπανία να σφυροκοπεί την Αργεντινή, σε ένα παιχνίδι – όχι την συγκεκριμένη αναμέτρηση, το ποδόσφαιρο εννοώ – το οποίο δεν έχει σχέση με αυτό που θυμάμαι. Όχι πολιτικά, αυτά πάντα μέσα ήταν και όποιος έχει διαβάσει για παλιότερα Μουντιάλ σε δικτατορίες ή είναι αρκετά μεγάλος ώστε να θυμάται την αναμέτρηση Βέλγιο – ΕΣΣΔ, ξέρει πως η πολιτική παίζει καλύτερη μπάλα από τους καλύτερους μπαλαδόρους του πλανήτη. Το ίδιο το παιχνίδι όμως έχει μεταλλαχτεί και, τουλάχιστον στα μάτια μου, έχει χάσει εκείνη την ομορφιά που είχε. Παλιά θυμάμαι ότι μπορούσε ένα παιδί να φανταστεί ότι χορεύει με την μπάλα, τώρα μου φαίνεται πως απλά τρέχουν και όποιος αντέχει περισσότερο ή τρέχει πιο γρήγορα κερδίζει.

Προσωπικές απόψεις, το σημαντικό είναι να πήγαν τα παιδιά σπίτι τους χθες βράδυ και όχι σπίτι κανενός άλλου. Σημαντικό είναι τα παιδιά να πάνε κάθε βράδυ σπίτι τους, όχι σε ερείπια, όχι σε φόβο και πείνα, όχι σε εξαθλίωση, όχι σε πολλά.

Αλλά, δυστυχώς, όλοι υπηρετούμε την αυτοκρατορία έμμεσα ή άμεσα. Η αυτοκρατορία δεν σκέφτεται τα παιδιά των άλλων παρά μόνο τα δικά της και, όταν αλλάξει αυτή η αυτοκρατορία, θα έρθει μία άλλη που δεν θα σκέφτεται τα παιδιά των άλλων.

Δεν έχουμε αυτό που μας αξίζει, έχουμε αυτό που μας έτυχε. Αν και θα έπρεπε να λέμε πως έχουμε αυτό που μας δύστυχε. Μέσα σε αυτή την δυστυχία, κάποιοι λίγοι είμαστε πιο τυχεροί από την πλειοψηφία, οπότε ας κάνουμε κάτι όμορφο γιατί, όπως λέει και ένας φίλος, “η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να την δουν”

Την αγάπη μου

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, πολύ ωραίος ήταν ο τελικός του Μουντιάλ ανάμεσα στη Θύελλα Κατσικά και στην Θύελλα Ελεούσας. Υπερθέαμα. Εντάξει, ήταν λίγο κατάντια για τον Ρονάλντο και τον Ροναλντίνιο να κάνουν τα κομοδίνα της ταριχευμένης Μαντόνας αλλά η καλλίπυγος Σακίρα μας αποζημίωσε. Βασίλη, αυτό ήταν το ταιριαστό Μουντιάλ για έναν κόσμο που σαπίζει, γεμάτος υποκρισία, realpolitik, και «φιλανθρωπία» της δεκάρας με φωτεινά Love στο χορτάρι, την ώρα που πιο πέρα πέφτουν βόμβες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.