Έλα, αγάπη μου, να πάμε στις όμορφες ακρογιαλιές

Κάθομαι σε ένα καφενείο σε μια ερημική -και πανέμορφη- περιοχή ενός νησιού του Αιγαίου, και κοιτάω τη θάλασσα στο βάθος. Σήμερα τελειώνει το καλοκαίρι, είναι η πρώτη μέρα του φθινοπώρου και θα βρέξει σε όλη τη χώρα. Εκτός από εδώ.

Στο διπλανό τραπέζι κάθεται ένας ηλικιωμένος κύριος.

Συζητάμε για τον καιρό, για την κακοκαιρία που έρχεται και το πόσο τυχεροί είμαστε που εδώ θα έχει λιακάδα και καλοσύνη.

“Πριν να έρθει ο χειμώνας και αρχίσουν οι βροχές, έλα αγάπη μου να πάμε στις όμορφες ακρογιαλιές” λέει ο ηλικιωμένος κύριος στην νεαρή γυναίκα που σερβίρει στο καφενείο. .

Το σημειώνω και του λέω “ναι, αλλά εσείς δεν πάτε για μπάνιο”. Κουνάει το κεφάλι του. Είμαι με το κοντομάνικο, φοράει μπουφάν. Οι παλαιοί σέβονται τις εποχές. Πάνε με το ημερολόγιο.

Αγαπάω πολύ τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου και τις πρώτες μέρες του Οκτωβρίου.

Είναι αυτή η αίσθηση πως κλέβεις λίγο από το καλοκαίρι.

Και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, σκέφτομαι αν θα είναι το τελευταίο καλοκαίρι. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου γράφει η ζωή. Επισκέπτες είμαστε. Αλλά το ξεχνάμε.

Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη προς το σύμπαν -Θεό το λένε κάποιοι- για όλη αυτήν την ομορφιά και τη γαλήνη γύρω μου.

Χτες το μεσημέρι, σε μια μαγευτική παραλία στην ερημιά του κόσμου, χωρίς ομπρέλες, ξαπλώστρες και τουριστικές επιχειρήσεις, αισθάνθηκα πως οι λιγοστοί άνθρωποι που ήταν εκεί ένιωθαν κι αυτοί ευγνωμοσύνη.

Κολύμπησα αρκετή ώρα, χάζεψα κάτι τύπους που έκαναν kite surf -εντυπωσιακό θέαμα- και το απόγευμα πήγα σε μια περιοχή πίσω από την παραλία που έχει πουλιά. Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, τα πουλιά πιάνουν τρελή πάρλα μεταξύ τους. Είναι το αρσενικό, ή το θηλυκό -ή non binary, δεν ξέρω- και φωνάζει το ταίρι του. Το ταίρι έρχεται και μετά από λίγο πετάνε παρέα.

Ύστερα πήγα στα πρόβατα, που με έχουν μάθει πια και έρχονται. Στο δωμάτιό μου τα κουδουνάκια τους ακούγονται και μετά τα μεσάνυχτα. Κάποια πρόβατα ξενυχτάνε. Τα μαύρα μάλλον.

Από το καφενείο περνούν κάποιοι ντόπιοι. Χαμογελαστοί όλοι. Συζητάνε για χταπόδια, καλαμάρια, σουπιές και άλλα πλάσματα που δεν τρώω, λένε ιστορίες και περιμένουν την πρώτη βροχή για να πάνε για ψάρεμα.

Αυτές τις μέρες εδώ στο νησί, δεν έχω ακούσει ούτε μια συζήτηση για τα θέματα που είναι στην επικαιρότητα, για τα θέματα με τα οποία λυσσάνε οι άνθρωποι στα social media. Ένας άλλος κόσμος.

Πού τελειώνει αυτό το κείμενο; Πώς τελειώνει; Ποιο είναι το νόημα;

Δεν ξέρω. Και αυτό είναι ανακουφιστικό.

Αυτό που ξέρω είναι πως η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν.

Πάω στην θάλασσα. Πριν να έρθει ο χειμώνας και αρχίσουν οι βροχές.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.