Η γεωπολιτική ενός σφαγείου
Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Για ανθρώπους που δεν ξέρουν πια τι γίνεται με όλο αυτό το χάος και την παράνοια εκεί έξω, εσύ και ο Βασίλης κάνετε πολύ ωραίες συζητήσεις. Εύγε! Είστε μια δροσερή ανάσα ειλικρινούς προβληματισμού μέσα σε αυτή την ιντερνετική έρημο της ασχετοσύνης και της υποκρισίας πάνω στην οποία πλέουμε ατάραχοι καθημερινά.
Μας εκπαιδεύουν το μυαλό στην παράνοια. Είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο μια ασταμάτητη ροή αποπροσανατολισμού χύνεται από εκατομμύρια οθόνες κατευθείαν στο νευρικό μας σύστημα. Είναι σχεδιασμένο για να γεννά σύγχυση, πανικό και αγανάκτηση. Να σε παραλύει. Κανείς δεν είναι άτρωτος απέναντί του. Όσο περισσότερο κοιτάς, τόσο νιώθεις ανήμπορος. Αυτός είναι ο σκοπός του καταιγισμού της επικαιρότητας: η απόλυτη υποταγή μέσω της εξάντλησης.
Αλλά η επικαιρότητα δεν είναι η πραγματικότητα. Αυτό που μας πουλάνε για «επικαιρότητα» είναι μια κατασκευασμένη παραπλάνηση. Μόνο όταν καθαρίσει το μυαλό από τον θόρυβο των μέσων και τη θεατρική υστερία του τραμπικού τσίρκου, μπορείς να δεις την πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Με απλά λόγια: ότι διανύουμε μια βίαιη μεταβίβαση της παγκόσμιας ισχύος μέσα σε ένα γενικευμένο τοπίο πολιτισμικής σήψης του ύστερου νεοφιλελευθερισμού.
Η καρδιά της τελικής μάχης για αυτή τη μεταβίβαση ισχύος χτυπά στη Δυτική Ασία—εκεί όπου βρίσκονται οι τελευταίες μεγάλες αρτηρίες του καπιταλισμού: το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Οι δυτικές δημοκρατίες έχουν σαπίσει στέκοντας λαίμαργα πάνω από τις τελευταίες δεξαμενές της Μέσης Ανατολής, και τις πολύτιμες γαίες της Ουκρανίας. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα της δομικής κρίσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας εντός του καπιταλισμού. Πεθαίνει εκεί που γεννήθηκε. Πεθαίνει για να δώσει τη θέση της σε μια ψηφιακή τεχνοφεουδαρχία, μια τυραννία γεννημένη από την πιο ακραία ανισότητα που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ανθρωπότητας.
Κι όλα αυτά, την ώρα που ο πλανήτης βράζει υπό καθεστώς πλήρους κλιματικής κατάρρευσης. Υπέροχα.
Η Cerulli Associates υπολογίζει πως μέχρι το 2048 θα μεταφερθούν 124 τρισεκατομμύρια δολάρια πλούτου μέσω κληρονομιών. Εκατόν-εικοσιτέσσερις χιλιάδες δισεκατομμύρια, από γόνους σε απογόνους. Το ονόμασαν «The Great Wealth Transfer».
Όλος αυτός ο πλούτος που συσσωρεύτηκε από τη δική μας δουλειά, θα περάσει στα θρεφτάρια των ολιγαρχών τα επόμενα 20 χρόνια. Μετά σου λέει δούλευε, γιατί δεν έχει «λεφτόδεντρα». Κι αυτόν τον πλούτο, φυσικά, πρέπει να τον φυλάξουν από εσένα. Από εμένα, από τον δίπλα, από όλους μας. Όπως έγραψε η Ούρσουλα Λε Γκεν: «Ο Νόμος είναι τάξη — ναι, αλλά ποιος φτιάχνει την τάξη; Οι έχοντες. Πίσω από τον νόμο βρίσκεται η αστυνομία, με τα γκλομπ και τα όπλα της επιβάλλοντας τα δικαιώματα ιδιοκτησίας.»
Σχεδόν ολόκληρο το ΑΕΠ του πλανήτη για το 2025, θα πάει σε κληρονομιές. Αυτή είναι η ουσία του «τάξη και ασφάλεια», του «νόμος και τάξη»: η δική τους προστασία από τη δική σου οργή. Η θεσμοθετημένη βία για την περιφρούρηση της κληρονομημένης τους ιδιοκτησίας.
Η αμερικανική αυτοκρατορία το ξέρει το παιχνίδι. Πλούτος, όπλα, νόμοι—εθνικοί και διεθνής—και περισσότερος πλούτος. Αλλά δεν κρατάει τους ανθρώπους μόνο με τις σφαίρες και τις κυρώσεις. Κρατάει το μυαλό τους. Αυτό που δεν είδε τότε η αγαπημένη μου Ούρσουλα, η Λε Γκεν, ήταν οι στρατοί κατασκευής αφηγήματος. Η αμερικανική αυτοκρατορία, βλέπεις, σε κρατά αιχμάλωτο όχι μόνο με στρατούς και αστυνομία, σφαίρες, βόμβες και γκλομπ, αλλά κυρίως, ελέγχοντας το τι σκέφτεσαι και τις ιστορίες που καταναλώνεις καθημερινά για το τι συμβαίνει γύρω σου, και στον κόσμο. Είναι μια αυτοκρατορία που επιβάλλει ασφυκτικές κυρώσεις στο ένα τρίτο των κρατών του κόσμου επηρρεάζοντας πάνω από τον μισό πληθυσμό του πλανήτη, και επομένως είναι εκείνη που ορίζει την αφετηρία κάθε σύγκρουσης, και επομένως το κυρίαρχο αφήγημα που την ξεπλένει. Η δική της βία είναι πάντοτε αναγκαία και βαφτίζεται «πρόοδος», ενώ κάθε πράξη αντίστασης «τρομοκρατία«.
Μόνο το ένα σε βάζει στη φυλακή.
Το αρρωστημένο άκρο αυτής της «προόδου» το βλέπουμε σήμερα στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Το σενάριο τελειώνει. Αυτό που συμβαίνει εκεί δεν είναι «διαμάχη», ούτε κάποιος «πόλεμος», όπως συνεχίζουν να το αποκαλούν στα νέα των μπουκομένων δημοσιογράφων. Είναι μια γενοκτονία χωρίς άλλο προηγούμενο στην ιστορία. Ο δράστης δεν είναι ένας. Είναι πολλοί. Θυμάμαι που παλιά έλεγες “γενοκτονία” και σε κοιτούσαν θυμωμένα, ή θιγμένοι, λες και είσαι τρελός. Σήμερα η Γάζα και η Δυτική Όχθη βιώνουν το τελικό στάδιο ενός απαρτχάιντ που χρειάστηκε 78 χρόνια για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Το τελευταίο στάδιο της εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων. Ο μόνος σκοπός των Οι στρατιωτικών επιχειρήσεων του IOF είναι ο μόνιμος εκτοπισμός 2,1 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στην έρημο του Σινά.
Πριν τρία χρόνια ο πληθυσμός της Γάζας ήταν 2,3 εκατομμύρια. Σήμερα μας λένε 2,1. Με 73.000 καταγεγραμμένους νεκρούς, αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι λείπουν από τα επίσημα μαθηματικά του θανάτου.
Αλλά ποιος μετράει τώρα;
Σκάβουν «ζώνες ασφαλείας» στη Ράφα. Ασφάλεια για ποιον; Η δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» δώδεκα χιλιομέτρων στη Ράφα υποδηλώνει αναμφίβολα την αιγυπτιακή συνενοχή στο έγκλημα. Μόλις ολοκληρωθεί και οι τα συρματοπλέγματα κλείσουν από πίσω, η ισραηλινή παρουσία στη Γάζα θα αντικατασταθεί από διεθνείς «δυνάμεις ασφάλειας» και οι στρατοί θα φορέσουν τη στολή της «διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης» για θα βαφτίσουν τη σφαγή σταθερότητα, νομιμοποιώντας το έγκλημα του αιώνα.
Η «λύση δύο κρατών» αποτελεί πια παραμύθι για ευρωπαϊκά κοινοβούλια και για ευρωπαϊκό κοινό, κενό γράμμα όσο η Ουάσινγκτον χρηματοδοτεί το Ισραήλ και τις μοναρχίες του Κόλπου, αφού τα «Συμβόλαια του Αβραάμ» τορπιλίζουν κάθε ενδεχόμενο παλαιστινιακής εθνικής κυριαρχίας.
Η ολοκλήρωση του εκτοπισμού των ταλαιπωρημένων αυτών ψυχών από τη γη τους, και τη γη των προγόνων τους, θα προκαλέσει τριγμούς στον αραβικό κόσμο. Το Παλαιστινιακό είναι κομβικό θέμα στον αραβικό ψυχισμό. Ο Σίσι, ο Αούν και ο Αμπντουλάχ Β΄ θα αντιμετωπίσουν άμεσο κίνδυνο και το ξέρουν. Φοβούνται. Τρέμουν την κοινωνική οργή. Γι’ αυτό ο Σίσι κατασκεύασε Οκτάγωνο, και όχι απλώς Πεντάγωνο. Δεν φοβάται το Ισραήλ. Φοβάται την εσωτερική εξέγερση. Φοβάται τους Αιγύπτιους.
Οι γεωπολιτικές ισορροπίες καθορίζονται πλέον από τη σύγκρουση μεταξύ του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, και του Άξονα της Αντίστασης (Ιράν-Λίβανο-Υεμένη), με το Ιράν να αναλαμβάνει πλέον ρυθμιστικό ρόλο στη Δυτική Ασία, αλλά και στο Παλαιστινιακό ζήτημα. Προχθές, ο Γκαλιμπάφ, o πρόεδρος της ιρανικής Βουλής, πόσταρε μια μαθηματική εξίσωση για τα επιτόκια της FED, τρολάροντας την αμερικανική κεντρική τράπεζα. Πες ό,τι θες για τους Ιρανούς, αλλά κανείς άλλος δεν τρολάρει μια πυρηνική υπερδύναμη με μαθηματικές εξισώσεις στο X.
Η ανάρτηση του Γκαλιμπάφ αποτυπώνει περίτρανα την πλήρη απομυθοποίηση της αμερικανικής ισχύος, και την αποσύνθεση της αμερικανικής νομισματικής παντοδυναμίας. Μαύρο χιούμορ πάνω από την πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής.
Ίσως, το Ιράν να είναι η τελευταία ελπίδα των Παλαιστινίων.
Μια αποφασιστική υποχώρηση του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, αποτελεί τη μόνη συνθήκη για τη διάλυση του Ισραηλινού κλοιού στην Παλαιστίνη, την κατάρρευση του κράτους απαρτχάιντ στο Ισραήλ, και την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, υπό μια πολυπολική διαιτησία με τη συμμετοχή της Ρωσίας και της Κίνας ως εγγυήτριες δυνάμεις. Μόνο έτσι θα διαλυθούν οι οποιεσδήποτε Τραμπικές κτηματομεσιτικές φαντασιώσεις που χειροκροτούν οι εγχώριοι σατράπες στην Ευρωπαϊκή μας Εκκένωση.
Η δυτική αβεβαιότητα που θα δημιουργηθεί μετά από μια τέτοια γεωπολιτική ανακατάταξη ισχύος στην σκακιέρα της Δυτικής Ασίας θα εκτίνασσε το πετρέλαιο στα 120+ δολάρια το βαρέλι, προκαλώντας στην ουσία τον κατακερματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ακροδεξιά τρίβει ήδη τα χέρια της. Οι μεταναστευτικές ροές που θα δημιουργηθούν από την Δυτική Ασία προς την Ευρώπη, ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής ισχύος και του κλεισίματος των αμερικανικών βάσεων, είναι βούτυρο στο ψωμί της. Με το αντι-μεταναστευτικό σημαία, θα εδραιωθεί στην εξουσία των εδράνων των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων στο όνομα της «προστασίας των δυτικών αξιών» από τους «εισβολείς» σκουρόχρωμους μουσουλμάνους. Η Ευρώπη θα καταρρεύσει και η ακροδεξιά θα μας πουλήσει ξανά τον φόβο του «ξένου» για να μας φορέσει τις νέες μας αλυσίδες, του εθνικού μας ψηφιακού κρυπτονομίσματος.
Αυτή είναι η πραγματικότητα στην «Ευρώπη Φρούριο».
Η Δύση σαπίζει από μέσα. Πλούτος, τεχνολογία και κρατικός αυταρχισμός, έγιναν ένα, παραδίδοντας τις κοινωνίες στην τεχνοφεουδαρχία του Τιλ, του Μασκ, του Μπέζος, του Έλισον, του Γκέιτς, και του Ζούκερμπεργκ. Όλοι τους καλά σιωνιστάκια. Αυτοί δεν είναι επιχειρηματίες. Είναι ψηφιακοί δικτάτορες, διαχειριστές μιας ψηφιακής τυραννίας που απορρίπτει κάθε δημοκρατική λογοδοσία. Μάνατζερ σε εταιρικά υπερεθνικά κονκλάβια που καταργούν κάθε δημοκρατικό έλεγχο στο όνομα της αλγοριθμικής αποτελεσματικότητας, και της παραγωγικότητας της εργασίας. Δηλαδή στο όνομα των κερδών τους.
Το αντάλλαγμα προς τα κράτη είναι ο έλεγχος των οργισμένων μαζών, και της ηλεκτρονικής επιτηρητής των ατάκτων.
Και η Αριστερά; Ποια Αριστερά; Ένα απολίθωμα. Την ίδια στιγμή που συμβαίνουν σημεία και τέρατα, η σύγχρονη Αριστερά αδυνατεί να αρθρώσει ένα νέο όραμα για τον κόσμο. Μπαρμπάδες με προγούλια που έχουν να λυγίσουν τη μέση τους και να σκύψουν να πιάσουν χώμα ή εργαλείο εδώ και καμιά εικοσαετία, τσακώνονται για λέξεις όσο ο κόσμος φτωχαίνει.
Εκπροσωπούμενη από μια γραφειοκρατία αποκομμένη πλήρως από την υλική πραγματικότητα της σύγχρονης εργασίας, έχει καταλήξει μια θλιβερή καρικατούρα με πατσοκοίλια ορθόδοξης εκκλησιαστικής συνόδου να φωνάζει συνθήματα για γρανάζια εργοστασίου και εργάτες, την ώρα που παρελαύνουν τα ρομπότ.
Αντί για το «Ενωθείτε!» του Μαρξ, επέλεξαν τον ναρκισσισμό των ταυτοτήτων και την κουλτούρα της ακύρωσης. Και έτσι η Αριστερά βρίσκεται σήμερα σε μια τόσο κρίσιμη ιστορικά στιγμή, εγκλωβισμένη, να ανακυκλώνει διαρκώς τα δικαιωματικά αδιέξοδα, απαξιώνοντας την εργατική τάξη και παραδίδοντας τα εργαλεία της πολιτικής αλλαγής στην ακροδεξιά.
Μεταξύ άλλων, αυτός ο κατακερματισμός επιτρέπει σήμερα την ταύτιση του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό, ποινικοποιώντας την διεθνή αλληλεγγύη και σιωπώντας κάθε αμφισβήτηση απέναντι στις κυβερνήσεις. Κάθε φωνή ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων βαφτίζεται ως ρατσισμός κατά των Εβραίων. Λες και νοιάζεται κανείς αν οι γενοκτόνοι Ισραηλινοί προσεύχονται στον Βούδα, στον Γιαχβέ, ή στον Χριστούλη. Την ώρα που βρισκόμαστε μάρτυρες σε μια ζωντανά-μεταδιδόμενη γενοκτονία που διαπράττεται επί τρία συνεχόμενα χρόνια και με την αμέριστη στήριξη των κυβερνήσεων μας, η απουσία της Αριστεράς επιτρέπει στο να βαφτίζεται «τρομοκρατία» κάθε αντίδραση.
Και η Αριστερά ακόμα ψάχνει για σύνθημα.
Τώρα η μετάλλαξη έχει ολοκληρωθεί. Οι δυτικές δημοκρατίες έχουν μετατραπεί πλήρως σε αυταρχικές ολιγαρχίες. Η ψήφος υποβιβάστηκε σε ψευδο-επιλογή μεταξύ δύο πλευρών του ίδιου νομίσματος. Η προσοχή, που καθορίζει το πώς βιώνουμε την πραγματικότητα, σήμερα χειραγωγείται πλήρως από αλγόριθμους σχεδιασμένους να παράγουν ντοπαμίνη μέσω της πόλωσης. Την εκχωρήσαμε σε ιδιωτικές πλατφόρμες που κερδοσκοπούν πάνω στον ψηφιακό μας εθισμό. Τη πουλήσαμε στο Πανοπτικόν της ντοπαμίνης και του αλγοριθμικού μίσους. Ο δημόσιος διάλογος νεκρώθηκε με ορμονική διαχείριση, και καταλήξαμε να ζούμε σε έναν κοινωνικό καταψύχτη που τίποτα δεν αλλάζει. Εκεί που ο δημόσιος διάλογος πάει για να πεθαίνει.
Το παρελθόν μας ξανασερβίρεται αλγοριθμικά, και η ψηφιακή μας απομόνωσή εγγυάται την αδυναμία μας να δράσουμε ως πολίτες. Μας θέλουν απομονωμένους στο σαλόνι μας, ανίκανους και μουδιασμένους από τη κούραση. Το είπε και η Χάνα Άρεντ, η ισχύς γεννιέται όταν οι άνθρωποι αναπνέουν τον ίδιο αέρα, στον ίδιο δρόμο, όταν δρουν μαζί στον ίδιο κοινωνικό χώρο. Στον ψηφιακό καταψύκτη της απομόνωσης είμαστε ανίσχυροι. Ένα πολιτικό τίποτα. Η ντεμπορική “κοινωνία του θεάματος” έχει μετατρέψει την ταξική πάλη σε ανώδυνα κλικ ηλεκτρονικών αιτήσεων διαμαρτυρίας, σε κυριακάτικες διαδηλώσεις που δεν ενοχλούν κανέναν, και σε επιτυχημένα τραγούδια που γίνονται βάιραλ για να ταΐζουν τις πολυεθνικές κάθε φορά που κάνουμε like, γινόμαστε followers, φτιάχνουμε memes, και κάνουμε share, επιτρέποντας στο σύστημα να συνεχίζει τη γενοκτονική του πορεία χωρίς πραγματική αντίσταση. Γινόμαστε followers, συνδρομητές σε κανάλια, και κάνουμε share. Το θέαμα κατάπιε την οργή και εκτόνωσε την αγανάκτηση μας ονλάιν, στις ψηφιακές πλατφόρμες των πολυεθνικών που μας κρατούν ναρκωμένους να παράγουμε περιεχόμενο.
Στην Ελλαδίτσα μας, η ψευδαίσθηση είναι απόλυτη. Έπεισαν τον κόσμο πως η φτώχεια είναι δικό του ελάττωμα. «Μαζί τα φάγαμε», τώρα τα κεφάλια μέσα και όπου βγάλει. Το «μαζί τα φάγαμε», βέβαια, εφευρέθηκε από τον Θόδωρα Πάγκαλο για να κρύψει την πικρή αλήθεια: ότι το 0,7% των Ελλήνων καταθετών σήμερα κατέχει 77 δισεκατομμύρια ευρώ —πάνω από το ένα τρίτο του συνολικού ΑΕΠ της χώρας— ενώ το 73% των Ελλήνων καταθετών διατηρεί κάτω από 1.000 ευρώ στη τράπεζα. Κι όμως, ο μέσος Έλληνας επιμένει να δηλώνει πως είναι «μεσαία τάξη». Όποιον και να ρωτήσεις, «μεσαία τάξη» θα σου πει.
Ο μέσος Έλληνας πολίτης είναι τόσο αποκομμένος από την πραγματικότητα, που μάλλον θεωρεί ότι κάποιος με 3.000 ευρώ στην τράπεζα, δηλαδή την τριπλάσσια περιουσία από τον ίδιο, είναι και αυτός μεσαία-τάξη, ή ότι κάποιος με 10.000 ευρώ στην τράπεζα, την δεκαπλάσια περιουσία από τον ίδιο, είναι πλούσιος. Αυτή η κοινωνική ψευδαίσθηση είναι το θεμέλιο της υποταγής του, αφού ο νεοφιλελευθερισμός του επέβαλε την ιδέα ότι η φτώχεια είναι προσωπική αποτυχία και ο πλούτος απόδειξη αξίας. Εγκλωβισμένοι στην ψευδαίσθηση της ανέλιξης, έχεις φτωχούς ανθρώπους να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ολιγαρχών, ελπίζοντας πως μια μέρα θα γίνουν και αυτοί πλούσιοι και αξιοσέβαστοι, την ώρα που πραγματική κοινωνική κινητικότητα στην Ελλάδα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ δείχνει ότι χρειάζεται κανείς τέσσερις γενεές για να φτάσει τον μέσο όρο εισοδήματος.
Η υποταγή μας μεταμφιέστηκε σε καταναλωτικό κύρος. Προσκυνάμε τον πλούτο των άλλων για να μπορούμε να ξοδεύουμε και να ξοδευόμαστε, νομίζοντας πως μια Mercedes με δόσεις μας κάνει ελεύθερους. Έχουμε ξεχάσει ότι η μόνη πραγματική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα μας είναι το αν ανήκεις στους εξουσιαστές, ή τους εξουσιαζόμενους.
Αλλά δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το αμάρτημα. Οι δυτικές κοινωνίες γενικότερα πλέουν σε αυτόν τον ωκεανό της κοινωνικής σήψης, παρασύροντας και όλους τους άλλους λαούς μαζί τους. Γι’ αυτό και έχουμε μια ολόκληρη εργατική τάξη να στέλνει τα παιδιά της στο σφαγείο για τις πετρελαϊκές, με την πεποίθηση μάλιστα ότι εκπληρώνουν κάποιο ιερό καθήκον. Στο τέλος θα τα δουν να επιστρέφουν σαν «ήρωες», τυλιγμένα με μεταξωτές σημαίες, ή μόνα σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα από το βάρος του μετατραυματικού στρες.
Οι κοινωνίες μας παραδόθηκαν στα κοράκια του πολέμου. Ξεχάσαμε ότι στον καπιταλισμό ο πόλεμος αποτελεί κερδοσκοπική επιχείρηση. Δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Δεν εμπεριέχει τίποτα το «φυσικό» ή το αναπόφευκτο. Από την εποχή της Πολιτείας του Πλάτωνα γνωρίζουμε πως ο πόλεμος γίνεται για να πλουτίζουν οι λίγοι. Και η αμερικανική πολεμική μηχανή δεν είναι εξαίρεση. Χρειάζεται διαρκές αίμα για να τρέφει τις μετοχές της. Οι σημερινοί ηγέτες μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι διάφοροι διαχειριστές, οι μάνατζερ του σφαγείου που εναλλάσσονται όπως εναλλάσσονται τα στελέχη επιχειρήσεων όταν το διοικητικό συμβούλιο αποφασίσει ότι θέλει μια αλλαγή, ή μια ανανέωση. Αναλώσιμοι CEO μιας κρεατομηχανής όπλων και χρήματος. Δεν έχει σημασία ποιος κυβερνάει. Απλώς χρειάζεται διαρκές μακελειό για να αναπαραχθεί η πολεμική βιομηχανία, αυτό είναι όλο.
Όλα εξαρτώνται από το στάδιο του business plan της αυτοκρατορίας. Δεν υπάρχει κανένας ευγενής σκοπός ή κάποιο ιερό καθήκον στο θανατικό του πολέμου. Γι’ αυτό και το να επικροτεί κανείς έναν αμερικανό Πρόεδρο για την απόφασή του να παύσει έναν πόλεμο από το ίδιο το κράτος που τον προκάλεσε, τον χρηματοδότησε, και τον εξόπλισε, ισοδυναμεί με το να επικροτείς έναν βιαστή που σταμάτησε να βιάζει επειδή το θύμα του έχασε τις αισθήσεις του.
Βέβαια, υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Νομίζουν ότι θα κυβερνούν για πάντα. Αλλά τα όρια του πλανήτη στενεύουν και το ξέρουν. Μέσα στην επόμενη δεκαετία θα ξεπεραστούν και θα μας φέρουν απέναντι στη γυμνή αλήθεια: ότι στεκόμαστε σε ένα εξελικτικό σταυροδρόμι. Ή θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι την ολοκληρωτική οικολογική, πυρηνική, ή τεχνολογική καταστροφή—διάλεξε και πάρε—ή θα αλλάξουμε πορεία.
Υλικά, δεν υπάρχει τίποτα που να μας σταματάει από το να το κάνουμε αυτό. Η εμμονή στην ανάπτυξη, στον ανταγωνισμό, και η απάθεια της καταναλωτικής μας ύπαρξης, απλώς επιταχύνουν την κοινωνική εντροπία και την ολοκληρωτική πολιτική και κοινωνική παρακμή. Χρειάζεται να ξεριζώσουμε το σύστημα από μέσα μας, δεν γίνεται διαφορετικά. Αν δεν το κάνουμε, η μια θηριωδία θα διέρχεται την επόμενη.
Όσο πηγαίνουμε στις δουλειές μας σαν να μην τρέχει τίποτα, η παράνοια θα ενισχύεται. Η μόνη ελπίδα, είναι ότι είμαστε εδώ επειδή είμαστε οι απόγονοι εξελικτικών μεταλλάξεων που επιβίωσαν επειδή προσαρμόστηκαν. Είμαστε οι απόγονοι εκατομμυρίων εξελικτικών φρικιών που αντέγραψαν το DNA τους λάθος, και αλλάζοντας μερικούς χαρακτήρες στον έλικα κατέληξαν να γράψουν ένα νέο αφήγημα. Κατάφεραν να προσαρμοστούν και να αλλάξουν στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον τους, αλλάζοντας οι ίδιοι. Το ερώτημα είναι αν έχουμε το κουράγιο να αλλάξουμε πριν μας καταπιεί η κοινωνική εντροπία.
Τα όρια του πλανήτη θα ξεπεραστούν μέσα στην επόμενη δεκαετία με απρόβλεπτα καταστροφικές συνέπειες για όλους μας, όσο κι αν σας φαίνεται υπερβολικό όταν κοιτάμε έξω από το παράθυρο και είναι απλά Πέμπτη. Να κάτι που αποφεύγει να μας πει η επικαιρότητα. Δεν μας ενημερώνει, ούτε μας βοηθά σε τίποτα. Στέκεται εμπόδιο στην πραγματική χειραφέτηση η οποία ξεκινά μέσω της άρνησης να συνεχίσουμε να είμαστε πειθήνιοι καταναλωτές, υποταγμένοι υπάλληλοι και παθητικοί ψηφοφόροι. Στέκεται εμπόδιο στο να αντικαταστήσουμε την ησυχία της οθόνης με την ανασφάλεια της ενότητας και να επιλέξουμε την αλληλεγγύη του δρόμου έναντι της ψηφιακής νάρκωσης που μας πλασάρουν.
Κάθε κοινωνική αναγέννηση της ιστορίας προϋπέθετε την καλλιέργεια κριτικής σκέψης. Δεν είναι τυχαίο. Αποτελεί τον προθάλαμο κάθε ουσιαστικής πολιτικής αμφισβήτισης. Σκέψης που μπορεί να οδηγήσει στην αγάπη και την αλληλεγγύη, τις πράξεις που φοβούνται οι εξουσιαστές μας περισσότερο. Τις πιο αντι-παραγωγικές, αντι-αποτελεσματικές, τις πιο αντι-καπιταλιστικές πράξεις που μπορούμε να κάνουμε.
Η αγάπη και η αλληλεγγύη εξακολουθούν να είναι επαναστατικές ιδέες σε μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να ζει μέσα σε ένα χαρούμενο σφαγείο, και ίσως αποτελούν τις μόνες ουσιαστικές πολιτικές πράξεις. Σε όλες τις μορφές τους. Αυτές είναι οι πράξεις που θα καθορίσουν αν θα επιβιώσουμε, όταν η ιστορία απαιτήσει απαντήσεις από εμάς. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, το γυαλί θα σπάσει. Όταν βγεις στο δρόμο και κοιτάξεις τον διπλανό σου, what’s you gonna do?
What’s you gonna do, what’s you gonna do, what’s you gonna do when they come for you?
Από το μακρινό, φθινοπωρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, τα έγραψες όλα. Όλα, όμως. Και είναι πάρα πολλά. Το θέμα είναι πως οι άνθρωποι δεν διαβάζουν πια τίποτα, βιντεάκια και τσιτάτα μόνο. Κώστα, έχω την εντύπωση πως έχω διαβάσει πια όλα τα βιβλία του Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν -τουλάχιστον αυτά που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά- και σκέφτομαι πως καταλαβαίνω πολύ καλά πια τι συμβαίνει γύρω μου, ενώ δεν είναι δύσκολο να φανταστώ και τη συνέχεια. Ο Χαν εξηγεί πολύ καλά γιατί δεν υπάρχει αλληλεγγύη και συλλογικότητα· στην πράξη, όχι στα λόγια. Το πιο αδύναμο βιβλίο του Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν είναι -κατά την ταπεινή μου γνώμη- το “Πνεύμα της Ελπίδας”, και όχι επειδή θεωρώ την ελπίδα αρνητική έννοια , αλλά επειδή ο Χαν καταλαβαίνει πως η ανθρωπότητα έχει μεταλλαχθεί και προσπαθεί -με το ζόρι- να βάλει την ελπίδα μπροστά. Σε μια πολύωρη συζήτηση που είχα με έναν ιερέα που αγαπάω, προσπάθησε να με πείσει πως η ελπίδα είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο και πως δεν υπάρχει ζωή χωρίς ελπίδα. Δεν με έπεισε, ο Καζαντζάκης ήταν πιο πειστικός. Όσο για την αγάπη, έχω γράψει πως ποτέ άλλοτε στην Ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρξε περισσότερη αγάπη –“Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε στον πλανήτη τόση αγάπη όσο σήμερα”– αλλά είναι η αγάπη του καθενός για τον εαυτό του και μόνο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο δυτικός άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό του. Ναρκισσισμός, αυτοβελτίωση, αυτοπραγμάτωση κλπ. Κώστα, τούτων δοθέντων, έχω αποφασίσει, μέχρι το τέλος της ζωής μου, να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ -όσο μου επιτρέπει η οικονομική μου κατάσταση δηλαδή- μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Αυτές τις μέρες συναναστρέφομαι πρόβατα, γαϊδούρια, πουλιά, λαγούς, τα ακούς στα podcast. Από ανθρώπους, βοσκούς, ψαράδες και άλλους του …πρωτογενή τομέα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.