Ο κουμπαράς και τα βραχιόλια

Έχετε μικρής ηλικίας ανήλικα παιδιά; Να σας ζήσουν και να τα χαιρόσαστε, σαν γονείς που είσαστε.
Και αν ενδιαφέρεστε για το μέλλον των παιδιών σας, με την ευκαιρία της εξαγγελίας από τον Πρωθυπουργό των νέων μέτρων, που ανακοινώνονται κάθε χρόνο στο πανηγύρι της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, να λάβετε σοβαρά υπόψη σας το νέο μέτρο της θεσμοθέτησης του κουμπαρά.

Σας φαίνεται παράξενο, που μια πολιτεία η οποία κλείνει παιδικούς σταθμούς για να εξοικονομήσει μισθούς νηπιαγωγών, συγχωνεύει δημοτικά σχολεία επαρχιακών πόλεων για να εξοικονομήσει το κόστος από το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο, βάζοντας σε ημερήσια πεζοπορία μαθητές και αφήνει χωρίς παιδίατρο νησιά
ολόκληρα, την έπιασε, έτσι στα ξαφνικά, ο πόνος για τις μελλοντικές σπουδές της νέας γενιάς;

Μην βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι η προταθείσα αποταμίευση ουσιαστικά είναι μια υπόσχεση εξασφάλισης εσόδων για την απόσβεση επενδύσεων στο χώρο της ιδιωτικής παιδείας και άτοκης ενίσχυσης τραπεζικών ιδρυμάτων, που θα αξιοποιούν επι μακρόν τις καταθέσεις σας είτε για χρηματοδότηση ιδιωτών
είτε για συμμετοχή σε αγορές κρατικών ομολόγων.

Το μέτρο της αποταμίευσης που προτάθηκε από άγνωστο ποιόν οικονομικό φωστήρα της Κυβέρνησης, πρέπει να αξιολογηθεί με την δέουσα σοβαρότητα και να αποφευχθεί ο ανάλογος χαβαλές για να μην υποβαθμισθεί η αξία της σκοπούμενης ανάλυσης.

Στον κουμπαρά, λοιπόν, που δεν θα έχει την μορφή του παλαιού πήλινου, θα μπορείτε μεταφορικά να ρίχνετε μέσα κάθε μήνα ότι έχετε ευχαρίστηση, αλλά όχι παραπάνω από ένα κατοστάρικο για κάθε παιδί που έχετε.

Στο τέλος κάθε χρόνου στον κουμπαρά θα έρχεται το κράτος και θα καταθέτει το ισόποσο που έχετε καταθέσει.

Όταν με το καλό το κάθε παιδί σας ενηλικιωθεί, θα έρθει η πολυπόθητη ώρα να σπάσετε τον κουμπαρά και να πάρετε στο χέρι ότι έχει μέσα ο κουμπαράς.

Για να μη νομίσει ο ψαγμένος αναγνώστης ότι τα χρήματα του κουμπαρά του θα κάθονται κλειδωμένα και θα λιμνάζουν, ο Πρωθυπουργός και οι οικονομικοί εγκέφαλοι της Κυβέρνησης μας διαβεβαίωσαν ότι τα χρήματα θα επενδύονται και η απόδοση της επένδυσης θα προστίθεται στο ποσό που θα αποδοθεί στους δικαιούχους γονείς.

Με το ποσόν που θα έχει συγκεντρωθεί, οι τυχεροί γονείς θα μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές των παιδιών τους σε ένα Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο, από αυτά που θα έχουν υποκαταστήσει τα δημόσια στην πατρίδα μας και δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, εάν θα έχουν την δυνατότητα οι γονείς, για κάποιο παιδί που δεν παίρνει τα γράμματα, να τραβήξουν τα χρήματα από τον κουμπαρά για να μετατρέψουν ένα στάβλο σε ξενώνα για τουρίστες που θα διαχειρίζεται ο γόνος η να ανοίξουν ένα coffee shop για να γίνει το παιδί επιχειρηματίας και να μην τρέχει για σεζόν στα νησιά.

Το μέτρο, άσχετα εάν ο απλοϊκός τρόπος εξαγγελίας του στους ιθαγενείς θυμίζει τους παλιούς παπατζήδες της Ομόνοιας, γιατί και αυτοί διπλασίαζαν τα χρήματα που βάζεις για να βρεις τον κρυμμένο παπά, στους σώφρονες γονείς είναι πιθανόν να γεννήσει αμφιβολίες τόσο η σκοπιμότητα του μέτρου όσο και η πολιτική
διαχείρισης του αποταμιευμένου ποσού.

Για την σκοπιμότητα του μέτρου, εάν ευθύς εξαρχής είχατε υποψιαστεί ότι οι άμεσα ευνοημένοι μακροπρόθεσμα θα είναι οι ιδιώτες έμποροι της παιδείας και φυσικά οι τράπεζες, πέσατε μέσα.

Για τα οφέλη που θα προσπορίσει η ιδιωτική παιδεία δεν απαιτείται ιδιαίτερη ανάλυση, καθώς ό,τι λεφτά έχει μέσα ο κουμπαράς θα πάνε κατευθείαν στους λογαριασμούς των ιδιωτικών Κολλεγίων.

Σοβαρά Πανεπιστήμια δεν ανοίγουν παραρτήματα της πλάκας σε βαλκανική χώρα.

Για τις τράπεζες απαιτείται μια πιο επισταμένη ανάλυση, αφού στο μέτρο της αποταμίευσης πέραν της σκοπιμότητας της εξυπηρέτησής τους με κάθε τρόπο, εμπλέκεται και η επενδυτική πολιτική διαχείρισης του συγκεντρωμένου κεφαλαίου.

Η λογική ενός κουμπαρά υβριδικής μορφής (ιδιώτης και κράτος) υλοποιείται μέσω της τήρησης ενός τύπου δεσμευμένου λογαριασμού καταθέσεων.

Κάθε δεσμευμένος λογαριασμός καταθέσεων βελτιώνει σε πρώτη φάση τον συντελεστή καταθέσεων προς χρηματοδοτήσεις (έμμεση μακροπρόθεσμη κεφαλαιακή ενίσχυση), ώστε να ικανοποιείται και ο ΗΡΑΚΛΗΣ που βάζει τα κριτήρια βιωσιμότητας των τραπεζών, και σε δεύτερη φάση αποδίδει στην τράπεζα μια σημαντική πρόσθετη κερδοφορία, αφού η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου δανειοδότησης και καταθέσεων
είναι στα ύψη.

Έπειτα από πρόχειρη οικονομική ανάλυση, σε 18 χρόνια μια τράπεζα, από την κατάθεση του κατοστάρικου από τον ιδιώτη και το κράτος, θα αποκομίσει τόκους από το κεφάλαιο κάθε συνεπή καταθέτη 29.129 € και φυσικά άλλα τόσα από το κράτος. (Αν έχετε excel δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε και μόνοι σας)

Δηλαδή χωρίς καμία συνεισφορά των μετόχων από κάθε λογαριασμό δεκαοκταετούς διάρκειας, η τράπεζα θα έχει όφελος περίπου εξήντα χιλιάρικα σε ευρώ, η σε ετήσια βάση περίπου πέντε παρά κάτι ψιλά χιλιάρικα.

Ευνόητο τυγχάνει ότι οι Τράπεζες δεν θα παραλείψουν να χρεώνουν τον καταθέτη με 3-4 Ευρώ τον μήνα για την τήρηση του λογαριασμού, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την κερδοφορία τους- κυριολεκτικά από το πουθενά- και δικαιολογώντας ανάλογα bonus σε Managers, οι οποίοι -κατά το λαϊκό γνωμικό- κάνουν τον πούστη με ξένο κώλο.

Δεν θα δώσουμε ιδιαίτερη βαρύτητα σε μορφή μπίζνας η οποία προσομοιάστηκε κατά τα ανωτέρω με «ομοφυλόφιλο χρήσης αλλότριου πρωκτoύ» και στην οικονομική ορολογία με σκεπαστή πυραμίδα Ponzi.

Γιατί το δεύτερο και σοβαρότερο θέμα της λειτουργίας ενός κουμπαρά, αφορά την πολιτική διαχείρισης του λογαριασμού.

Με απλά λόγια, το κουμάντο για τα χρήματα του κουμπαρά, από την έναρξη της εφαρμογής του μέτρου μέχρι την ώρα που θα σπάσει.

Για να δει ο γονιός αν θα πάρει τουλάχιστον αυτά που έχει δώσει η θα πάρει κατά το σύνηθες τα αρxίδια του, όπως τα πήραν οι συνταξιούχοι, που εμπιστεύτηκαν την διαχείριση των ταμείων τους σε αποτυχόντες πολιτευτές.

Η εύλογη ανησυχία εντάθηκε καθώς ο Πρωθυπουργός, που αδυνατεί να διαχειριστεί τα οικονομικά του κόμματ;oς του, διαβεβαίωσε ότι ο λογαριασμός θα αυγατίσει χάρη στην απόδοση από τις τοποθετήσεις που θα κάνουν κάποιοι σοφοί του οικονομικού του επιτελείου.

Στην ελεύθερη χρηματοπιστωτική αγορά για την επενδυτική απόδοση του κεφαλαίου υπάρχουν τρείς νόμιμες επιλογές των καταθετών: οι τράπεζες, το χρηματιστήριο και οι ασφαλιστικές εταιρείες. (Σημείωση κειμενογράφου: Θεωρώντας ότι το κράτος είναι σοβαρός επενδυτής- αν και δεν είναι- δεν εξετάζονται στο
παρόν κείμενο επενδύσεις υψηλής απόδοσης όπως η τοκογλυφία, η εμπορία ναρκωτικών ή λευκής σαρκός, και η προστασία νυκτερινών κέντρων. Ακόμη και αν δικαστικά χρήζουν σχετικής ασυλίας).

Αν οι καταθέτες επιλέξουν να τα βάλουν στις τράπεζες και οι τράπεζες δεν πτωχεύσουν- πράγμα όχι απίθανο– με το επιτόκιο καταθέσεων σε κάτι υποδιαιρέσεις του μηδενός ο μεν καταθέτης θα πάρει πίσω το κεφάλαιό του και τα λεφτά του Κράτους, με την προϋπόθεση ότι το Κράτος στα επόμενα δεκαοκτώ χρόνια
δεν θα έχει πτωχεύσει με τη σειρά του η δεν θα έχει εμπλακεί σε κανένα πόλεμο, οπότε θα δεσμεύσει όχι μόνο το κεφάλαιό του αλλά και τα χρήματα του καταθέτη.

Μικροοικονομικά, τον καταθέτη θα τον συνέφερε να αποπληρώσει κάποιο στεγαστικό δάνειο ή να τακτοποιήσει κάποια άλλη έντοκη υποχρέωση του (πχ αποπληρωμή πιστωτικής κάρτας στην οποία χρεώνεται επιτόκιο 18-20%) και να μην γίνει οικονομικό πειραματόζωο αφερέγγυων πολιτικών.

Στη δεύτερη περίπτωση, της επιλογής του τζόγου στο χρηματιστήριο, ασφαλώς η διαχείριση θα γίνεται από κάποιο αμοιβαίο κεφάλαιο, το οποίο στις ίδιες του διαφημίσεις προειδοποιεί ότι οι προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν τις μελλοντικές, αν και το ορθό θα ήταν να ενημέρωνε τους επενδυτές ότι οι
απώλειες που είχαν από το 1999 (εποχή Σημίτη-Παπαντωνίου-Στουρνάρα) μέχρι σήμερα δεν εγγυώνται ανάλογες απώλειες και στο μέλλον.

Η τελευταία επιλογή είναι η τοποθέτηση των χρημάτων σε ασφαλιστική εταιρεία, η οποία θα κάνει για λογαριασμό των καταθετών του κατοστάρικου επενδύσεις σε ομόλογα η άλλες αξίες.

Για την αξιοπιστία των ασφαλιστικών δεν έχετε παρά να θυμηθείτε την ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ τα ομόλογα της οποίας είχαν αξία μικρότερη της αξίας του χαρτιού εκτύπωσης του τίτλου, εάν αυτά πήγαιναν κατευθείαν σε εργοστάσιο ανακύκλωσης
χαρτιού.

Δεδομένου ότι οι τίτλοι είναι πλέον αύλοι σε περίπτωση πτώχευσης, εξαγοράς η συγχώνευσης των ασφαλιστικών όχι μόνο θα χάσετε ότι βάλατε, αλλά δεν θα μπορείτε να πουλήσετε και τα χαρτιά σε γύφτο (Roma) για να πάρετε τίποτα ψιλά.

Για να μη νομίζετε ότι κινδυνολογώ, το ΑΙ αναφέρει ότι δεκάδες ασφαλιστικές εταιρείες (συνολικά πάνω από 40) έχουν βάλει λουκέτο τις τελευταίες δεκαετίες λόγω οικονομικών προβλημάτων και ανεπαρκούς φερεγγυότητας.
Και το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, καθώς στο εξωτερικό, που υπάρχουν σοβαροί ελεγκτικοί μηχανισμοί , σύμφωνα με έκθεση της PACICC από το 2000 έως το 2024 καταγράφηκαν σχεδόν 1.000 πτωχεύσεις ασφαλιστικών, με ένα πολύ σημαντικό μέρος αυτών να αφορά τις ΗΠΑ.

Αν ο «Κουμπαράς» λοιπόν, όπως αναλύθηκε παραπάνω, ήταν μορφή θεατρικού έργου με δραματική εξέλιξη για τους καταθέτες-θεατές συνέπεια απρόβλεπτων εγχώριων οικονομικών γεγονότων, όπως η κατάρρευση του Χρηματιστηρίου ή η χρεωκοπία του 2012 με την κατάρρευση των τραπεζών, ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να την μετατρέψει σε μαύρη κωμωδία η ανατρεπτική τραγικοκωμωδία, αρκεί στο κείμενο του μέσα να προσέθετε και τις προηγηθείσες από το νεοσύστατο κόμμα Τσίπρα εξαγγελίες περί φορολόγησης του πλούτου.

Το νέο κόμμα στην προσπάθειά του να φανεί σοβαρό, προχώρησε σε κοστολόγηση των μέτρων- λες και δεν καταλαβαίνει κανείς ότι όλα αυτά υπολογίζονται στο πόδι- και με την αναγγελία της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου επιχείρησε να εξειδικεύσει, χωρίς να του ζητηθεί, μέχρι και τον τρόπο που θα αναζητήσει
τους κρυμμένους θησαυρούς του 1% των πλουσίων , με αποτέλεσμα μετά τις πρώτες αντιδράσεις να αρχίσει τα γνωστά από το παρελθόν πισωγυρίσματά του.

Η πολιτική αυτή οπισθοχώρηση δεν πρέπει να ξένισε κανένα νοήμονα πολίτη, αφού ο αρχηγός του νέου κόμματος με την ιδιότητα του τότε Πρωθυπουργού είχε ανατρέψει το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος.

Σιγά μη και δεν έπαιρνε πίσω αχρείαστες λεπτομέρειες για την αναζήτηση του πλούτου.

Για την ιστορία, οι Ελασίτες στον ενθουσιασμό τους πάνω για την φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αναφέρθηκαν μέχρι και σε άνοιγμα τραπεζικών θυρίδων για την καταγραφή κινητών αξιών.

Προκαλεί πάντως εντύπωση η αφέλεια ανθρώπων που ανακοινώνουν οικονομικά μέτρα για την ενεργοποίηση των οποίων, όπως αυτή του ανοίγματος τραπεζικών θυρίδων απαιτούν την συνδρομή της Δικαιοσύνης, αγνοώντας γεγονότα του παρελθόντος σε μια διεφθαρμένη χώρα.

Για τους επιλήσμονες, να υπενθυμίσουμε ότι η Δικαιοσύνη της χώρας αυτής είναι εκείνη που είχε στα χέρια της μια λίστα Lagard με δύο χιλιάδες φοροφυγάδες και κανείς από αυτούς δεν καταδικάστηκε λόγω παραγραφής του αδικήματος στην πενταετία.

Είναι η χώρα, που σε λογαριασμούς κυβερνητικών υπουργών στην εποχή της Novartis πραγματοποιούντο καθημερινές καταθέσεις πεντακοσάευρων από συνταξιούχες πεθερές και τα ευρεθέντα στους λογαριασμούς ποσά αξιολογήθηκαν δικαστικά ως αδιευκρίνιστα.

Είναι τέλος η χώρα, η Δικαιοσύνη της οποίας, ενώ διώκει αυτεπάγγελτα μια καθαρίστρια για αδίκημα που τελέστηκε πριν από τριάντα χρόνια και αφορούσε τη νόθευση του δημοσίου εγγράφου ενός απολυτήριου Δημοτικού, επιβάλλοντας στην καθαρίστρια ποινή δεκαετούς κάθειρξης, αφήνει να σέρνεται επί χρόνια υπόθεση εμπορίας ναρκωτικών, με δέκα εξαφανισμένους μάρτυρες και δύο παραιτηθέντες δικαστές, εκ των οποίων ό ένας εγκατέλειψε την χώρα.

Την ευκαιρία από την ασυναρτησία για το άνοιγμα τραπεζικών θυρίδων άδραξαν δεξιοί και διάφορα παρτσακλά από άλλα κόμματα για να ενσπείρουν τον φόβο στους νοικοκυραίους.

Για τα χρυσαφικά της γιαγιάς της ανησύχησε μέχρι και βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ, κάποια Βάσια Αναστασίου, της οποία το όνομα είχε γίνει γνωστό στο κοινό για πρώτη φορά από την απίθανη δήλωσή της, ότι η είσοδος της στη Βουλή απείχε μόνο ένα θάνατο βουλευτή εν ενεργεία.

Κακώς, βέβαια, η δήλωση της περί αναμονής θανάτου είχε παρεξηγηθεί ως δείγμα πολιτικού αμοραλισμού ή αμετροέπειας.

Είναι πιθανόν κληρονομικό σύμπτωμα επικοινωνίας της γλώσσας με τον εγκέφαλο, αν κρίνει κάνεις και από την εκφρασθείσα δια λόγου αγωνία της γιαγιάς της κοπέλας περί αρπαγής των χρυσαφικών της από τον Τσίπρα μέσα από την θυρίδα της.

.

Η έκφραση της αγωνίας με την απλοϊκότητα μιας ανησυχούσης γηραιάς Κυρίας, μεταδόθηκε «έργω και διανοία» από την εγγονή της σε μια πρωινή εκπομπή του γνωστού στο πανελλήνιο για την αντικειμενικότητα δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ, Οικονόμου, και παρουσία του Αυτιά, ο οποίος τυγχάνει μύστης της συμπεριφοράς γερόντων συνταξιούχων , τους οποίους εργολαβικά επί χρόνια από το ίδιο κανάλι
κατεύναζε με την αναγκαιότητα της περικοπής συντάξεων στα δύο πρώτα μνημόνια και τους τρομοκρατούσε με τις περικοπές Κατρούγκαλου στο τρίτο μνημόνιο, που ήταν- για να λέμε και την αλήθεια- πολύ μικρότερες από τις προηγούμενες.

Η περιγραφή από την εγγονή Αναστασίου του φόβου της υπερήλικος γιαγιάς της, περί αρπαγής των χρυσαφικών, δεν στερείτο του δραματικού ύφους που είχε ανάλογη εξομολόγηση μιας υπόδικης σήμερα πρώην κομματικής συντρόφισσας της από το ΠΑΣΟΚ, κατηγορούμενης για δωροδοκία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Της Εύα Καϊλή.

Αυτή η Καϊλή, πριν μετακομίσει στην Ευρωβουλή και ενταχθεί στη συμμορία ενός Ιταλού capo μιας ΜΚΟ, βροντοφώναζε σαν υστερική στον Κοντονή ότι τον παππού της, που δεν είχε γεννηθεί στον εμφύλιο, τον έσφαξαν οι κουμουνιστές στον εμφύλιο.

Η σοβαρότητα της εξομολόγησης, αυτής της Βάσιας Αναστασίου, δεν αξιολογήθηκε ορθώς από τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΙ, οι οποίοι έσκασαν στα γέλια, αν και συνήθως αποφεύγουν να γελούν στις συνήθεις βλακείες γελοίων προσώπων τα οποία εμφανίζονται καθημερινά στα panel μιας εκπομπής προπαγανδιστικού για την κυβέρνηση χαρακτήρα.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που πήραν στα σοβαρά τα όσα η κοπέλα είπε στον προεκλογικό της οίστρο, χωρίς τίποτα να μπορεί να αποκλεισθεί, αφού την ανησυχία τους για την προστασία των χρυσαφικών ανέλαβε να οξύνει έτι περαιτέρω παραγωγός ραδιοφωνικού σταθμού με χρέη του ιδιοκτήτη της στις τράπεζες κοντά στα τριάντα εκατομμύρια ευρώ, βγάζοντας στον αέρα ηλικιωμένα άτομα που, τραυλίζοντας από αγανάκτηση για την πιθανότητα απώλειας του χρυσού ιδιοκτησίας τους, ρωτούσαν τον παρουσιαστή, εάν με το προτεινόμενο μέτρο της φορολόγησης του κατεχόμενου πλούτου κινδύνευαν να απωλέσουν ακόμη και τα χρυσά δόντια τους.

Εάν τα παραπάνω περιστατικά καταδεικνύουν τον ενθυλακωμένο φόβο των μικροαστών, ο κειμενογράφος -στο πλαίσιο ανάλογου κατά το παρελθόν διαχυθέντος τρόμου περί αρπαγής σπιτιών από τους κομμουνιστές, τα οποία αντί να τα πάρουν οι κομμουνιστές και να τα κάνουν λαϊκές κατοικίες τα πήραν στο τέλος τα funds για να τα αξιοποιήσουν σαν Airbnb για τουρίστες- τολμάει να στοιχηματίσει ότι τα χρυσαφικά των γιαγιάδων δεν θα προλάβει να τα πάρει ο Τσίπρας, γιατί θα καταλήξουν στον Ριχάρδο, προκειμένου να βρεθούν χρήματα για να πληρωθούν οι λογαριασμοί ρεύματος και να καλυφθούν έξοδα για αγορές από super markets.

Γ.Κ.

Υ.Γ.1 Ο ενεχυροδανειστής Ριχάρδος κατηγορούμενος για λαθρεμπορία χρυσού με Τούρκους έμπορους απαλλάχτηκε με βούλευμα, γιατί οι εξαγωγές χρυσού δεν υπόκεινται σε δασμούς βάσει διακρατικής τελωνειακής συμφωνίας. Στην Τουρκία εξάγονται σήμερα για λιώσιμο χρυσαφικά από ενεχυροδανειστήρια και μέσω της Αρχιεπισκοπής χρυσά τάματα πιστών στη εικόνα της Παναγίας της Τήνου. Ο περιεχόμενος στα αναθήματα χρυσός επιστρέφει σε μορφή πλακών και επιτροπή της Αρχιεπισκοπής ελέγχει εάν το παραλαμβανόμενο βάρος της πλάκας χρυσού ισούται με το γινόμενο του βάρους των ταμάτων επί τον μέσο συντελεστή καθαρότητας σε χρυσό των εξαχθέντων αναθημάτων. Χάλκινα και τσίγκινα αφιερώματα τήκονται
σε εγχώρια χυτήρια.

(Αγαπητέ φίλε, εξαιρετικός όπως πάντα. Πέρα από το πόσο γραφικό είναι ο Μητσοτάκης -που θα έπρεπε να είναι στη φυλακή- να υπόσχεται …κουμπαράδες, και ο Τσίπρας να υπόσχεται πως θα φορολογήσει τον πλούτο -ενώ τον στηρίζουν ο Μαρινάκης, ο Μελισσανίδης, ο Μυτιληναίος και άλλα φτωχαδάκια-, είναι προφανές πως ξέρουν καλά ότι απευθύνονται σε θεόχαζους και ανήθικους. Βέβαια, μόνο οι θεόχαζοι, οι ανήθικοι και οι “υπάλληλοι” κομμάτων και ολιγαρχών έχουν απομείνει να ψηφίζουν στην Ελλάδα. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το έμψυχο δυναμικό της· οι πολίτες δεν είναι καλύτεροι από τους πολιτικούς όπως τους βολεύει να πιστεύουν. Η φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό συνεχίζεται, και αυτά που εξαγγέλλουν ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας θα κάνουν ακόμα περισσότερους να φύγουν, γιατί υπάρχουν και Έλληνες που δεν θέλουν να τους περνάνε τα πολιτικά λαμόγια για ηλίθιους, ενώ ξέρουν πως η Ελλάδα είναι μια πολύ επικίνδυνη χώρα, οπότε τα παιδιά τους μπορεί να μη φτάσουν καν 18 χρονών, για να σπάσουν τον …κουμπαρά. Οπότε, μακριά από εδώ, κι όπου θέλει ας είναι. Η Ελλάδα βαδίζει στην απόλυτη καταστροφή αλλά οι ζητιάνοι πολίτες -beggars can’t be choosers- έχουν απλωμένο το χέρι και αισθάνονται αδικημένοι και θύματα.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.