Ο «μπαμπούλας» της Ακροδεξιάς και το μεγάλο ξέπλυμα
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινδυνεύει στις εκλογές του προτεκτοράτου, οπότε είναι η ώρα να εμφανιστεί ξανά ο βολικός μπαμπούλας της Ακροδεξιάς για να σώσει την κλυδωνιζόμενη Δεξιά. Έρχεται, λοιπόν, ο Ηλίας Κασιδιάρης —άλλοτε ως σκιά και άλλοτε ως «απειλή»— για να σας θυμίσει πως η Ελλάδα κινδυνεύει από τον εκφασισμό και πρέπει εσπευσμένα να ψηφίσετε τη Νέα Δημοκρατία του Άδωνη Γεωργιάδη, του Μάκη Βορίδη και του Θάνου Πλεύρη. Αυτών των αυθεντικών «στυλοβατών της Δημοκρατίας» που μεταπήδησαν από τα ακροδεξιά στασίδια του ΛΑΟΣ στο πυρήνα της εξουσίας.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί μετά τη χρεοκοπία του 2010. Τότε, με κάποιο …θαύμα, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή πήρε το πράσινο φως από τον Άρειο Πάγο, γιγαντώθηκε από τα συστημικά ΜΜΕ των ολιγαρχών, εργαλειοποιήθηκε και προσφέρθηκε ως το τέλειο σκηνικό τρόμου: το εκλογικό σώμα έπρεπε να πειστεί ότι η καμένη χώρα κινδυνεύει από τα τάγματα εφόδου και τους τραμπούκους, και όχι από τους «σοβαρούς» πολιτικούς και τους τραπεζίτες που την ξέσκισαν και την οδήγησαν στα Μνημόνια.
Αφού οι χρυσαυγίτες είναι φασίστες, αυτομάτως όλοι οι υπόλοιποι χρίζονται δημοκράτες. Άψογο, συστημικό ξέπλυμα.
Ξαφνικά, η Ελλάδα γέμισε επαγγελματίες αντιφασίστες και τηλεοπτικούς αυτόκλητους προστάτες της δημοκρατίας. Όταν μάλιστα τoλμούσες να επισημάνεις ότι το δομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι η περιθωριακή βία αλλά η οικονομική κατάρρευση, η απώλεια εθνικής κυριαρχίας και η ανάγκη απόδοσης Δικαιοσύνης για τα εγκλήματα της χρεοκοπίας, σε κοιτούσαν με καχυποψία. Αν δεν συμφωνούσες με το δικό τους αφήγημα, ήσουν «ύποπτος» ή «βοηθός των φασιστών».
Η πιο εμβληματική επιστράτευση της Ακροδεξιάς για τη σωτηρία του δεξιού καθεστώτος παραμένει η χούντα των συνταγματαρχών το 1967. Η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου είχε θριαμβεύσει στις εκλογές του ’64 και σάρωνε λαϊκά.
Πριν προλάβουν οι κάλπες να επιβεβαιώσουν ξανά τη συντριβή της συντηρητικής παράταξης, ήρθε το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Ο στόχος επετεύχθη: η επταετία διέλυσε τον προοδευτικό χώρο, ομαλοποίησε τον αυταρχισμό και προετοίμασε το έδαφος ώστε η Δεξιά να επιστρέψει ως «ελευθερωτής» με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και το θριαμβευτικό 54,37% στις εκλογές του 1974. Για όποιον εθελοτυφλεί ακόμα, η χούντα δεν ήταν ένα «ατύχημα»· ήταν η σκληρή, αυταρχική εφεδρεία της ίδιας της Δεξιάς.
Αυτός ο εκβιασμός με τον μπαμπούλα της Ακροδεξιάς δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Γαλλία, όπου για δεκαετίες παίζεται το ίδιο κουραστικό θέατρο: στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών επιστρατεύεται το «δημοκρατικό μέτωπο» (Front Républicain) — ψηφίστε όλοι ενωμένοι τον νεοφιλελεύθερο ή δεξιό υποψήφιο (από τον Σιράκ μέχρι τον Μακρόν), για να φράξετε το δρόμο στον ακροδεξιό Λεπέν ή την κόρη του.
Μόνο που το παραμύθι παλιωσε. Οι πολίτες κουράστηκαν να βλέπουν τις κυβερνήσεις του «δημοκρατικού τόξου» να εφαρμόζουν στην πράξη τις πιο ακραίες δεξιές, αντικοινωνικές και κατασταλτικές πολιτικές. Έτσι, προσπερνούν τους ενδιάμεσους και στρέφονται πλέον απευθείας στην αυθεντική Ακροδεξιά — στη Γαλλία, στη Γερμανία με το AfD, στην Ιταλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Και η Αριστερά —ανανεωτική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική— πού βρίσκεται σε όλο αυτό το σκηνικό;
Στον κόσμο της. Εγκλωβισμένη σε μια βολική ακινησία, παρακολουθεί τις εξελίξεις σαν θεατής.
Αρνείται να αναλάβει την οποιαδήποτε ευθύνη για την κατάρρευση των κοινωνικών δομών που τροφοδοτεί την ακροδεξιά οργή και αποφεύγει να κάνει την αυτοκριτική της για το πώς έχασε την επαφή με τα λαϊκά στρώματα.
Προφανώς, η ηγεσία της προτιμά την εύκολη ερμηνεία: ότι οι πολίτες της Ευρώπης πέφτουν το βράδυ στο κρεβάτι τους δημοκράτες και ξυπνούν ξαφνικά, από κάποια ακατανόητη επιφοίτηση, φασίστες.
(Όταν, μετά από όλα αυτά, ακούω το 2026 ανθρώπους να μου λένε πόσο αντιφασίστες και πόσο αντιρατσιστές είναι, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως είναι θεόχαζοι. Και απομακρύνομαι ταχύτατα. Είχα γράψει πριν από δέκα χρόνια για το “Αντι-“.)
(Τους όρους “Δεξιά”, “Αριστερά” κλπ τους χρησιμοποιώ στο κείμενο επειδή τους χρησιμοποιούμε ακόμα. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι ξεπερασμένα. Όπως κι εμείς.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.