Pax Euboitica

Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο βαρδάρης, ή κάποιος άλλος αέρας φύσαγε και επιτέλους είχε δροσίσει το ταλαιπωρημένο από την καλοκαιρινή κάψα κορμάκι μας, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, όταν ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς διαβάζατε κόμικς όταν ήσασταν μικροί, αλλά φαντάζομαι πως όσοι από εσάς το έκαναν, φαντάζονταν τον εαυτό τους συχνά στην θέση των ηρώων εκείνων των ιστοριών. Σίγουρα θα είχατε τον αγαπημένο σας χαρακτήρα.

Άλλοι θα ήθελαν να είναι ο Μπλεκ που πολεμάει τους Βρετανούς για την ανεξαρτησία της Αμερικής ή του Καναδά (κάπου στο Οντάριο παιζόταν το παιχνίδι), άλλοι ταυτίζονταν με τον Λούκυ Λουκ (ορθότερα Λάκι, τυχερός) που πυροβολούσε πιο γρήγορα από τον ίσκιο του. Τα κορίτσια δεν ξέρω με ποιους χαρακτήρες μπορεί να ταυτίζονταν, αλλά κάπως έτσι θα λειτουργούσε.

Εγώ, πάντως, ταυτιζόμουν με όλους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ανάλογα τα κέφια και τις περιστάσεις. Βασικά, θα ήθελα ίσως να είμαι ο Αόρατος Άνθρωπος, αλλά τελικά λόγω της απιθανότητας να πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου, κατέληξα εδώ και χρόνια να προσπαθώ να βρω ένα χωριό ανυπότακτων και να πάω να χωθώ εκεί, να κάνω τον ανυπότακτο Γαλάτη των ιστοριών του Αστερίξ.

Το χωριό το βρήκα, αν και οι κάτοικοί του είναι τόσο υποταγμένοι όσο όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επίσης, αντί του πρωταγωνιστικού ρόλου, αν ρωτήσεις αυτούς που με έχουν ακούσει να τραγουδάω, μου έλαχε να κάνω μάλλον τον ατάλαντο Κακοφωνίξ (γεια σου Κωνσταντίνα για την ιδέα, και ας μην με έχεις ακούσει). Κροσόβερ με έναν άλλο χαρακτήρα από κόμιξ στο οποίο συνεργάστηκε ο δημιουργός του Αστερίξ, ο σκύλος που με συντροφεύει δεν έχει τίποτα από τον Ιντεφίξ, τον Γαλάτη σκύλο με την απέραντη αγάπη για τα δέντρα και το αδυσωπητο μίσος για τους Ρωμαίους, αλλά πολλές ομοιότητες με τον Ραντανπλάν: τον φιλικό και συνάμα φοβιτσιάρη σκύλο του Λούκι Λουκ με την αβυσσαλέα ηλιθιότητα (γεια σου Βαγγέλη για την ιδέα).

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Πριν λίγες ημέρες, περνούσα από το καφενείο του χωριού, και ένας μπάρμπας που καθόταν εκεί με προειδοποίησε: έχε το νου σου, πιο πάνω έχει κατέβει ένα γουρούνι. Δεν θα πάω μακριά, απάντησα. Δεν χρειάζεται λέει ο μπάρμπας, όταν λέω πιο πάνω εννοώ εδώ δίπλα. Γυρνάω και βλέπω λίγα μέτρα πιο πέρα, μέσα στον δρόμο, ένα τεράστιο κτήνος. Το οποίο τι έκανε; Έπαιζε με μία γάτα!

Ζωολογικός κήπος λέω, παίζει με τη γάτα το αγριογούρουνο, εξημερώθηκε.

Εχθές βράδυ λοιπόν, όταν ανηφορίζοντας με τον σκύλο είδα δύο τεράστια αγριογούρουνα να διασχίζουν τον δρόμο και να μπαίνουν σε ένα οικόπεδο καμιά εικοσαριά μέτρα στα δεξιά μου, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα. Γύρισα μάλιστα στον σκύλο και του είπα γελώντας (γιατί τελευταία γελάω πολύ και μιλάω στον σκύλο ακόμα περισσότερο) “Βέλλιο, μόνο για λαγούς σε βλέπω, για γουρούνια δεν δίνεις δεκάρα φίλε”. Ο Βέλλιος έδωσε στα λεγόμενά μου όση σημασία έδωσε και στα γουρούνια. Ίσως ακόμα λιγότερη, κάτι ενδιαφέρον είχε κατουρήσει στον θάμνο που μύριζε και δεν είχε καμία διάθεση να αντικρούσει την κριτική που του ασκούσα.

Προχώρησα προσεκτικά και φτάνοντας δίπλα στον φράχτη είδα το ένα ζώο κολλημένο από πίσω. Αυτό που με πονήρεψε είναι ότι το γουρούνι ούτε είχε απομακρυνθεί μέχρι να φτάσουμε εκεί, αλλά ούτε και γρύλισε, κάτι που κάνουν συστηματικά -έναν ολόκληρο χρόνο εμπειρίας πλέον με κρυμμένα γουρούνια, ξέρω τι λέω- για να σε προειδοποιήσουν να μην πλησιάσεις. Το δεύτερο δεν φαινόταν καν.

Όπλισα το χέρι στο οποίο κρατάω το μπαστούνι της βόλτας, κάτι που μοιάζει με καλάμι εκ πρώτης όψεως αλλά είναι από συμπαγές ρατάν και βαράει σαν τον διάολο. Μέχρι να καταλάβω όμως τι γίνεται, ο σκύλος είναι ακριβώς μπροστά στο γουρούνι που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του φράχτη και σηκώνεται στα δύο πόδια γαβγίζοντας. Το μόνο που πρόλαβα να πω είναι “πάμε μ@λάκα γιατί θα βρούμε κανέναν μπελά” και τραβώντας τον βρεθήκαμε και οι δύο λίγο πιο πέρα, μπροστά στο άνοιγμα του φράχτη.

Εκεί όπου είχαν μπει πριν δύο γουρούνια, όπου το ένα είχε εξαφανιστεί για λίγο και, από όπου τώρα για κάποιο λόγο που δεν βγάζει νόημα μαθηματικά, μας κάνουν ντου καλπάζοντας τρία τεράστια ζώα!

Παιδιά, ντου κανονικό. Όχι να πλησιάσουν αργά, με περιέργεια και δεν ξέρω τι, αλλά ντου με τα κεφάλια κάτω και προσω ολοταχώς να ποδοπατήσουμε τον δίποδο τριμάλακα και τον τετράποδο συνοδό του (πανέξυπνο λογοπαίγνιο αριθμητικής προόδου, ζωγραφίζω σήμερα, κρίμα που δεν ήταν πέντε τα γουρούνια γιατί το είχα στην τσέπη το Νόμπελ λογοτεχνίας).

Αν αναρωτηθήκατε ποτέ στη ζωή σας τι ήχο έβγαζαν από τα λαρύγγια τους οι άνθρωποι των σπηλαίων, πριν η ομιλία μπει στη ζωή του ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου, θα μπορούσα ίσως να πω ότι μοιάζει με ένα μίγμα γορίλα/αρκούδας σε αναλογία 90/10. Δεν μπορώ να μιλήσω φυσικά για κάθε άνθρωπο, αλλά σίγουρα οι δικοί μου πρόγονοι μου θα ακούγονταν κάπως έτσι αν κρίνω από αυτό που βγήκε από το λαρύγγι μου την στιγμή που έκανα ντου στα αγριογούρουνα, που έκαναν ντου σε εμένα και τον σκύλο μου.

Εδώ, ίσως, θα ήταν καλό να διευκρινίσω κάποια πράγματα. Το πρώτο είναι πως, παρά το χρώμα που προσθέτω στην ιστορία, δεν είμαι μυθομανής. Είναι ένα από αυτά τα περιστατικά που βλέπετε κάθε τόσο στα σόσιαλ με τους τύπους που ουρλιάζουν στις αρκούδες που τους επιτίθενται, απλά εγώ δεν έχω κάμερα να το τραβήξω. Δεύτερον, όπου έβλεπα αγριογούρουνα έκανα μεταβολή από μακριά. Ούτε μ@λάκας είμαι. Ούτε εκείνο που έπαιζε με το γατί δεν πλησίασα, γιατί δεν είμαι γάτα. Απλά, αρχικά πίστευα πως είχαν φύγει και, όταν είδα το ένα πίσω από τον φράχτη, δεν φαντάστηκα ότι μας έστησε καρτέρι.

Συνήθως, οι άνθρωποι στήνουν καρτέρι στα αγριογούρουνα, όχι το αντίθετο.

Επίσης, όπως διευκρίνισα λίγο πιο πάνω, μ@λάκας δεν είμαι, τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να κάνω ντου στα καλά καθούμενα σε ένα αγριογούρουνο που κοιτάει τη δουλειά του· όποια δουλειά και αν είναι αυτή που κάνει ένα αγριογούρουνο. Πόσω μάλλον σε τρία.

Άλλα, αν θέλετε να δείτε πόσο γρήγορα τρέχουν, βάλτε ένα βίντεο στο youtube. Τώρα βάλτε αυτή την εικόνα με τρία από αυτά να σου ορμάνε. Το ένα από τρία-τέσσερα μέτρα δεξιά, το άλλο από κάπου αριστερά που δεν κατάλαβα, και το τρίτο διαγώνια από την άλλη πλευρά του χωραφιού καμιά εικοσαριά μέτρα μακριά, έχοντας πιάσει τελική μάλλον ταχύτητα σαν ένα μικρό μηχανάκι. Μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια είναι στα δύο μέτρα μακριά σου -ή κοντά σου, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς- και το ντου είναι μονόδρομος γιατί απλά δεν προλαβαίνεις να γυρίσεις. Ή παγώνεις. Εγώ δεν παγώνω, ανακάλυψα χθες βράδυ. Μουγκρίζω και επιτίθεμαι.

Το ανακάλυψαν και τα δύστυχα τα ζωντανά, τα οποία τράπηκαν σε φυγή λίγο πριν πέσουμε ο ένας πάνω στους άλλους. Καθώς απομακρύνονταν, είδα μερικά γουρουνόπουλα να τρέχουν άτσαλα και πανικόβλητα από κοντά τους. Προφανώς, ήταν επιθετικά γιατί φοβήθηκαν πως ο σκύλος θα πείραζε τα μικρά τους.

Τράβηξα τον σκύλο, του είπα με απόλυτη αυστηρότητα “πάμε μ@λάκα γιατί δεν θα σε ξεμπλέκω πάντα εγώ”, πλησιάζοντας τον σκουπιδοντενεκέ λίγο πιο πάνω ίσα που προλάβαμε να δούμε ένα ακόμα αγριογούρουνο που έφυγε τρέχοντας σαν πύραυλος προς τα χωράφια στην άλλη κατεύθυνση. Αυτό δεν ήθελε μανούρες, είχε ακούσει το μουγκρητό μου και δεν ρίσκαρε.

Το θάρρος και η ψυχραιμία δεν είναι παρά η αποσυνδετική αντίδραση του εγκεφάλου από την αντικειμενική πραγματικότητα του επικείμενου θανάτου. Επειδή δεν το σκέφτεσαι πλέον, αντιδράς με έναν τρόπο που κάποιες φορές ανατρέπει τα δεδομένα της κατάστασης και σώζεσαι. Αυτό έζησα εχθές, σύμμαχος η ευνοϊκή συνθήκη του ότι βρισκόμασταν κάτω ακριβώς από στύλο με λάμπα που δούλευε και τουλάχιστον δεν πάγωσα από φόβο λόγω σκοταδιού. Τα γουρούνια το σκέφτηκαν όμως και νόμισαν πως, τρία ζώα το καθένα περίπου στο ίδιο βάρος με εμένα, με 4Χ4 κίνηση και χαυλιόδοντες, είχαν να φοβηθούν κάτι.

Αντικειμενικά πιο έξυπνα από εμένα τα γουρούνια, να λέμε του στραβού το δίκαιο. Ελπίζω να πέρασαν την πληροφορία για τα άγρια ζώα που κυκλοφορούν στο χωριό τους και να αρχίσουν να προσέχουν τα βράδια, αν είναι δυνατόν να αλλάξουν και στέκι γιατί μας κούρασαν.

Όπως μπορεί να σας κούρασα και εγώ, γι αυτό στέλνω την αγάπη μου από το χωριό των υποταγμένων Ευβοιωτών και των τρομοκρατημένων αγριογούρουνων

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, είναι πολύ επικίνδυνα τα αγριογούρουνα, αν βρεθείς στο δρόμο τους, στο πέρασμά τους, και, ειδικά, αν έχουν μικρά. Είναι πολύ επικίνδυνα και για τα σκυλιά. Φυσικά, οι άνθρωποι είναι πιο επικίνδυνοι για τα ζώα, αν κρίνουμε από την τάση που έχουν να εξαφανίζουν και την πανίδα και τη χλωρίδα. Βρίσκω ενδιαφέρον ότι μπορεί οι άνθρωποι να αποφεύγουν όλο και περισσότερο ο ένας τον άλλον, αλλά οι τυχαίες συναντήσεις των ανθρώπων με τα ζώα που, θεωρητικά, δεν ζουν σε αστικό περιβάλλον ή σε κατοικημένες περιοχές, όλο και πληθαίνουν. Εδώ στη γειτονιά μας, στην Ακρόπολη, έχει μια αλεπού. Βέβαια, τι να πουν και οι Αμερικανοί στη Φλόριντα που μπορεί να βρουν στην αυλή τους και στην πισίνα τους αλιγάτορες, ή αυτοί στην Καλιφόρνια που μπορεί να πέσουν πάνω σε κούγκαρ. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.