Οι Έλληνες προτίμησαν να έχουν δίκιο παρά να έχουν χώρα
Η «Φοιτητική Λίστα», που πέτυχε μια ιστορική νίκη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές της Σερβίας στις 25 Οκτωβρίου 2026, με οδηγεί αναπόφευκτα στη σκέψη του τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει εμείς οι Έλληνες, μετά τη χρεοκοπία της χώρας μας, αν και η Σερβία δεν είναι μια χρεοκοπημένη χώρα.
Η κυριότερη θέση της Φοιτητικής Λίστας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς και της κρατικής αμέλειας, με αίτημα για Δικαιοσύνη, Διαφάνεια και απόδοση ευθυνών, αφού η αφορμή για τη δημιουργία αυτού του φοιτητικού κινήματος ήταν η κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ τον Νοέμβριο του 2024, που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 16 ανθρώπων.
Καθώς η Φοιτητική Λίστα ήταν ένα κίνημα από τα κάτω, αποφάσισαν στις εκλογές να κατεβάσουν ένα ψηφοδέλτιο που δεν περιείχε φοιτητές, αλλά είχε τον αυστηρό κανόνα να αποκλειστούν από τα ψηφοδέλτια πρώην και νυν στελέχη τόσο των κυβερνώντων όσο και των αντιπολιτευόμενων κομμάτων.
Η στρατηγική επιλογή των φοιτητικών συνελεύσεων ήταν να κατεβάσουν ένα ψηφοδέλτιο αποτελούμενο αποκλειστικά από ακαδημαϊκούς, επιστήμονες, καλλιτέχνες, αθλητές και ακτιβιστές, οι οποίοι δεν είχαν πρότερη πολιτική σταδιοδρομία ή κομματική εμπλοκή, οπότε επικεφαλής του ψηφοδελτίου ήταν ο διακεκριμένος καρδιολόγος Ίλια Σρντάνοβιτς.
Γράφω επί χρόνια πως δεν υπάρχει αξιοπρεπής άνθρωπος, που θα αποδεχτεί να είναι μέλος στη Βουλή ενός προτεκτοράτου, όπως είναι η Ελλάδα. Η σύνθεση του ελληνικού κοινοβουλίου με δικαιώνει.
Η κίνηση της Φοιτητικής Λίστας να κατεβάσει ψηφοδέλτιο χωρίς πολιτικούς και κομματόσκυλα αύξησε κατά πολύ τη συμμετοχή στις εκλογές, αφού στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές σχεδόν οι μισοί Σέρβοι με δικαίωμα ψήφου δεν είχαν πάει στις κάλπες, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2020, το ποσοστό αποχής ήταν 51,1%.
Και στην Ελλάδα σχεδόν οι μισοί Έλληνες με δικαίωμα ψήφου δεν ψήφισαν στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οπότε τώρα ξέρουμε -μέσω Σερβίας- ποιος είναι ο τρόπος για να αυξηθεί η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές.
Πολλοί στην Ελλάδα έχουν εντυπωσιαστεί από το γεγονός πως οι Σέρβοι φοιτητές παραμέρισαν -προσωρινά- τις ιδεολογικές διαφορές τους και έβαλαν πάνω απ’ όλα τη χώρα τους και το κοινό καλό.
Δεν ξέρω τι θα πετύχει η Φοιτητική Λίστα -τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για αυτούς και κανείς δεν θέλει να πετύχουν γιατί μπορεί να γίνουν παράδειγμα για πολίτες άλλων χωρών και αυτό δεν συμφέρει τα κομματικά μαγαζιά- αλλά ξέρω πως σκέφτηκαν ότι ζουν όλοι στην ίδια χώρα και πρέπει να σκεφτούν το κοινό καλό, γιατί, σε διαφορετική περίπτωση θα είναι όλοι χαμένοι.
Αυτό μου θυμίζει πολύ αυτό που έγραφα διαρκώς μετά τη χρεοκοπία της Ελλάδας το 2010:
Ας πάρουμε τη χώρα μας πίσω και μετά σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για τα κόμματα και τις …τεράστιες ιδεολογικές διαφορές μας. Γιατί με την Ελλάδα χρεοκοπημένη, υποθηκευμένη και ξεπουλημένη, δεν έχουν καμία σημασία ούτε τα κόμματα, ούτε οι ιδέες μας.
Σε αντίθεση με τους Σέρβους, οι Έλληνες, μετά τη χρεοκοπία της χώρας μας, σκοτώθηκαν μεταξύ τους.
Εγώ είμαι αντιφασίστας, εσύ είσαι φασίστας. Εγώ είμαι δημοκράτης, εσύ είσαι αναρχικός. Εγώ είμαι κομμουνιστής, εσύ είσαι ξεπουλημένος φιλελές. Εσύ είσαι ρατσιστής, εσύ είσαι ομοφοβικός, εσύ είσαι τρανσφοβικός. Εγώ είμαι υπέρ του ευρώ, εσύ είσαι υπέρ της δραχμής. Εγώ είμαι φεμινιστής, εσύ είσαι υπέρ της πατριαρχίας, φαλλοκρατικό γουρούνι.
Εγώ είμαι με τον Τσίπρα, εσύ είσαι με τον Μητσοτάκη. Εγώ είμαι με τον Βαρουφάκη, εσύ είσαι με τον Σαμαρά. Εγώ είμαι με το «Μένουμε Ευρώπη», εσύ είσαι με το «Go back, κυρία Μέρκελ». Εγώ ψήφισα «Ναι», εσύ ψήφισες «Όχι». Εγώ είμαι μνημονιακός, εσύ είσαι αντιμνημονιακός. Εγώ είμαι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, εσύ είσαι με την έξοδο από το ευρώ. Εγώ είμαι με τις αγορές, εσύ είσαι με τον λαό. Εγώ είμαι με τον λαό, αλλά όχι με αυτόν τον λαό, γιατί ο λαός είναι πάντα ηλίθιος όταν δεν ψηφίζει αυτό που θέλω εγώ.
Εγώ είμαι υπέρ των Πρεσπών, εσύ είσαι προδότης. Εγώ είμαι κατά των Πρεσπών, εσύ είσαι εθνικιστής. Εγώ είμαι υπέρ των εμβολίων, εσύ είσαι ψεκασμένος. Εγώ είμαι κατά των lockdown, εσύ είσαι υπέρ της δικτατορίας της δημόσιας υγείας. Εγώ είμαι υπέρ της αστυνομίας στα πανεπιστήμια, εσύ είσαι υπέρ της ανομίας. Εγώ είμαι κατά της αστυνομίας στα πανεπιστήμια, εσύ είσαι υπέρ της βίας. Εγώ είμαι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, εσύ είσαι κρατιστής. Εγώ είμαι υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών, εσύ είσαι νεοφιλελεύθερος.
Εγώ είμαι υπέρ των μεταναστών, εσύ είσαι ρατσιστής. Εγώ είμαι κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, εσύ είσαι φασίστας. Εγώ είμαι υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, εσύ είσαι οπισθοδρομικός. Εγώ είμαι υπέρ της Εκκλησίας, εσύ είσαι άθεος. Εγώ είμαι άθεος, εσύ είσαι σκοταδιστής. Εγώ είμαι υπέρ των καταλήψεων, εσύ είσαι υπέρ της καταστολής. Εγώ είμαι υπέρ των διαδηλώσεων, εσύ είσαι υπέρ της τάξης και της ασφάλειας. Εγώ είμαι υπέρ της τάξης και της ασφάλειας, εσύ είσαι αναρχικός που θέλει να κάψει την Αθήνα.
Εγώ είμαι με τον Παναθηναϊκό, εσύ είσαι με τον Ολυμπιακό. Εγώ είμαι με την ΑΕΚ, εσύ είσαι με τους άλλους. Εγώ είμαι με τον έναν πρόεδρο, εσύ είσαι με τον άλλον. Εγώ είμαι με την ομάδα μου ακόμη κι αν τη διοικεί ένας μαφιόζος ολιγάρχης, γιατί η ομάδα μου είναι ιδέα και η ιδέα δεν φορολογείται.
Εγώ είμαι με τους αγανακτισμένους, εσύ είσαι με τους νοικοκυραίους. Εγώ είμαι με τους νέους, εσύ είσαι με τους συνταξιούχους. Εγώ είμαι με τους εργαζόμενους, εσύ είσαι με τους ελεύθερους επαγγελματίες. Εγώ είμαι με τους δημόσιους υπαλλήλους, εσύ είσαι με τους ιδιώτες. Εγώ είμαι με τους φτωχούς, εσύ είσαι με τους πλούσιους. Εγώ είμαι με τους φτωχούς, αλλά δεν θέλω να κάθονται δίπλα μου στο καφέ.
Και, φυσικά, υπήρχαν πάντα οι μεγάλες εθνικές μας διαφωνίες: ποιος φταίει για τη χρεοκοπία, ποιος πρόδωσε τον λαό, ποιος πούλησε τη χώρα, ποιος είναι περισσότερο πατριώτης, ποιος είναι περισσότερο αριστερός, ποιος είναι περισσότερο δημοκράτης, ποιος είναι περισσότερο προοδευτικός και ποιος έχει το ηθικό πλεονέκτημα.
Γιατί στην Ελλάδα μπορεί να μην έχουμε λεφτά, δουλειές, δημόσια νοσοκομεία που να λειτουργούν όπως πρέπει, αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτά σπίτια και ένα κράτος που να σέβεται τον πολίτη, έχουμε όμως ηθικό πλεονέκτημα. Και το ηθικό πλεονέκτημα είναι πολύ χρήσιμο όταν δεν έχεις τίποτε άλλο να επιδείξεις.
Οι Έλληνες βρήκαν, γενικά, τον τρόπο να διαιρεθούν μεταξύ τους με κάθε δυνατό τρόπο. Και όταν τελείωναν οι πραγματικές διαφορές, έβρισκαν καινούργιες. Αν δεν υπήρχε λόγος να τσακωθούν, τον εφεύρισκαν. Αν δεν υπήρχε εχθρός, τον κατασκεύαζαν. Αν δεν υπήρχε προδότης, τον ανακάλυπταν.
Το αστείο είναι ότι “προοδευτικά” κόμματα που ενθάρρυναν αυτές τις διαιρέσεις των πολιτών, τους έλεγαν μετά “Μα γιατί δεν ενώνεστε;”.
Είναι σαν να βάζεις φωτιά στο σπίτι, να κλειδώνεις τις πόρτες, να πετάς τα κλειδιά στον υπόνομο και μετά να απορείς γιατί δεν βγαίνουν οι ένοικοι έξω να σβήσουν τη φωτιά.
Κανείς δεν σκέφτηκε πως, αν η Ελλάδα χαθεί, είμαστε χαμένοι όλοι μας. Κανείς δεν σκέφτηκε πως μπορεί να διαφωνούμε για τα πάντα, αλλά έχουμε ένα κοινό σπίτι και, αν αυτό καεί, δεν θα μας σώσει το γεγονός ότι είχαμε δίκιο στις ιδεολογικές μας διαφωνίες.
Ε, η Ελλάδα χάθηκε.
Και δεν χάθηκε επειδή δεν συμφωνήσαμε όλοι σε όλα. Χάθηκε επειδή δεν καταφέραμε να συμφωνήσουμε ούτε στα στοιχειώδη, επειδή επιτρέψαμε στα κόμματα να μας μετατρέψουν σε στρατούς οπαδών και επειδή μπερδέψαμε την πολιτική με το ποδόσφαιρο, τη δημοκρατία με την κομματική πειθαρχία και την πολιτική συνείδηση με την ανάγκη να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας.
Γιατί, αν υπάρχει κάτι που δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει ποτέ στην Ελλάδα, αυτό είναι η βεβαιότητα του Έλληνα πως όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι και πως ο ίδιος έχει πάντα δίκιο.
Ακόμη κι όταν δεν έχει πια χώρα.
Πάρτε λοιπόν τώρα και μια τρίτη τετραετία Μητσοτάκη και τη χώρα στα χέρια της Μαφίας των ολιγαρχών.
Και μην ξεχνάτε να κάνετε κριτική στους Σέρβους και στους …Βραζιλιάνους, για να φανεί η ιδεολογική σας υπεροχή και ανωτερότητα.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.