Οι αγωνιστές του ’21 και του ’40 θα ντρέπονταν για τη σημερινή Ελλάδα
Η Ελλάδα επικαλείται διαρκώς το Διεθνές Δίκαιο όταν μιλάει για την Κύπρο, για τις ελληνοτουρκικές διαφορές και για την ανάγκη διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Και πολύ σωστά κάνει. Το ερώτημα, όμως, είναι αν το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί σταθερή αρχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ή αν το θυμόμαστε μόνο όταν εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα.
Γιατί, όταν έρχεται η ώρα της Κούβας, η Ελλάδα επιλέγει να μη στηρίξει το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την άρση του αμερικανικού εμπάργκο, σπάζοντας μια παράδοση 33 ετών.
Και όταν έρχεται η ώρα του Ισραήλ, η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί και ενισχύει τη στρατηγική της συνεργασία με μια χώρα που κατηγορείται διεθνώς για σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου στη Γάζα, ενώ το Διεθνές Δικαστήριο έχει διατάξει προσωρινά μέτρα στην υπόθεση που αφορά τις καταγγελίες για γενοκτονία.
Δεν λέω, είναι πολύ λογικό η Ελλάδα να ζητάει τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων και, παράλληλα, να στηρίζει το Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων.
Δηλαδή, το Διεθνές Δίκαιο είναι ιερό όταν αφορά την Ελλάδα, αλλά γίνεται …σχετικό όταν αφορά άλλους λαούς;
Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να επιδιώκει συμμαχίες και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της. Έχει, όμως, και την υποχρέωση να εξηγεί με ποια κριτήρια επιλέγει πότε θα υπερασπιστεί τις αρχές που επικαλείται.
Γιατί δεν γίνεται να ζητάς από τον κόσμο να αναγνωρίσει τις δικές σου ιστορικές τραγωδίες, να απαιτείς σεβασμό στην κυριαρχία της Κύπρου και να καταγγέλλεις την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία -και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο-, αλλά να αντιμετωπίζεις διαφορετικά τις παραβιάσεις όταν τις διαπράττουν σύμμαχοι ή όταν διαφωνείς με την πολιτική τους.
Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι σουβενίρ που βγάζουμε από το συρτάρι όταν μας συμφέρει και το ξανακρύβουμε όταν ενοχλεί τους συμμάχους μας. Ή ισχύει για όλους ή δεν μπορείς να απαιτείς από τους άλλους να το σεβαστούν.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κανείς δεν μας παίρνει στα σοβαρά. Θέλουμε να αναγνωριστεί η Γενοκτονία των Ποντίων, να καταδικαστεί η εισβολή στην Κύπρο, να σεβαστεί η Τουρκία το Διεθνές Δίκαιο, αλλά όταν οι “σύμμαχοι” παραβιάζουν τις αρχές που επικαλούμαστε, εμείς κάνουμε την πάπια.
Περιμένουμε από τους άλλους να έχουν ηθική, ενώ εμείς έχουμε στρατηγικούς συμμάχους.
Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να χάσει το ηθικό της ανάστημα επειδή είναι μικρή χώρα. Το χάνει κάθε φορά που γονατίζει μπροστά στους ισχυρούς και μετά ανεβαίνει στο σκαμνί για να κάνει μάθημα διεθνούς δικαίου στους υπόλοιπους.
Και το πιο εξευτελιστικό δεν είναι ότι οι ισχυροί κάνουν ό,τι θέλουν. Είναι ότι εμείς, που ξέρουμε τι σημαίνει να σου αρνούνται τη δικαιοσύνη, προσφέρουμε τη σιωπή μας ως αντάλλαγμα για μια θέση στο τραπέζι τους.
Μόνο που, όταν δεν έχεις αρχές, δεν κάθεσαι στο τραπέζι των ισχυρών. Είσαι το τραπέζι τους.
Καταλαβαίνω τους ξεπουλημένους και σάπιους Έλληνες πολιτικούς που ταΐζονται με εκατομμύρια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, και στηρίζουν το Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων και το εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα που έχει σοβαρές οικονομικές και ανθρωπιστικές συνέπειες για τον κουβανικό λαό.
Οι Έλληνες πολίτες, όμως; Συνεχίζετε να πιστεύετε πως οι Έλληνες είμαστε πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας;
Δηλαδή, οι αγωνιστές του ’21 και οι πολεμιστές του ’40 -για τους οποίους λέτε πως είστε περήφανοι- θα στήριζαν μια γενοκτονία και το απάνθρωπο εμπάργκο σε μια μικρή χώρα σαν τη δική μας;
Δεν καταλαβαίνουν οι σημερινοί Έλληνες πως η στήριξη της Ελλάδας στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ και στο εμπάργκο της Κούβας γίνονται στο όνομά τους;
Ντροπή. Ντροπή που θα πληρωθεί με πολύ άσχημο τρόπο.
Θα είναι αργά όταν ανακαλύψουμε πως, όταν συνηθίζεις να ανέχεσαι την αδικία σε βάρος των άλλων, δεν εξασφαλίζεις την ασφάλειά σου.
Εκπαιδεύεις τον κόσμο να αδιαφορεί, όταν έρθει η σειρά σου.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.