Στη χώρα του μετά

Αγαπημένε μου αδερφέ Πιτσιρίκο και αγαπητοί αναγνώστες, βολτάροντας λίγο στο διαδίκτυο στάθηκα σε κάτι που διάβασα:

«ΜΕΤΑ το θάνατο του μικρού, θα ελεγχθούν τα γήπεδα.

ΜΕΤΑ το θάνατο του Μαζωνάκη, θα ελεγχθούν τα ιδιωτικά ιατρεία.

ΜΕΤΑ την τραγωδία στα Τέμπη, θα μπει η τηλεδιοίκηση (όταν θα μπει).

ΜΕΤΑ την έκρηξη στην Πλάκα, θα ελεγχθεί το φυσικό αέριο.

ΜΕΤΑ τη μασαμπούκα στις δηλώσεις, θα ελεγχθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ.

ΜΕΤΑ τις πλημμύρες, θα γίνουν τα αντιπλημμυρικά έργα.

Στη Χώρα του ΜΕΤΑ φαίνεται ότι ζούμε κατά τύχη. Όσοι ζούμε.»

Όσοι λοιπόν ζούμε ακόμα φίλοι μου, ζούμε στη χώρα του μετά.

Και σκέφτηκα ότι αυτή ίσως είναι η πιο ακριβής περιγραφή της Ελλάδας.

Η Ελλάδα δεν είναι η χώρα του φωτός, δεν είναι η χώρα της δημοκρατίας, δεν είναι η χώρα της αξιοκρατίας, δεν είναι η χώρα της λογικής· βασικά, δεν είναι χώρα αλλά ένα κακό ανέκδοτο. Είναι η χώρα του μετά.

Εδώ, δεν διορθώνουμε τίποτα πριν σπάσει. Δεν ελέγχουμε τίποτα πριν καταρρεύσει. Δεν προστατεύουμε τίποτα πριν χαθεί.

Τα πάντα γίνονται μετά. Κι αν γίνουν. Μετά τον νεκρό, μετά το δυστύχημα, μετά την καταστροφή, μετά το σκάνδαλο. Μετά την ντροπή.

Σαν να απαιτείται πάντα το κακό για να ξεκινήσει η συζήτηση. Λόγια, λόγια, λόγια, μια ακατάπαυστη λογοδιάρροια, μια οκά μ@λακίες.

Και το πιο εξοργιστικό απ’ όλα είναι η κανονικοποίηση.

Ότι έχουμε μάθει να ζούμε έτσι. Να βλέπουμε τη σαπίλα και να την αποκαλούμε κανονικότητα. Να βλέπουμε την εγκατάλειψη και να την αποκαλούμε κράτος. Να βλέπουμε την ανευθυνότητα και να την αποκαλούμε σύστημα.

Να ακούμε για παραλείψεις, προειδοποιήσεις, εκθέσεις, καταγγελίες που έμειναν στα συρτάρια και να σηκώνουμε τους ώμους.

Σαν να πρόκειται για φυσικά φαινόμενα. Λες και τα τρένα συγκρούονται μόνα τους. Λες και οι πόλεις πνίγονται μόνες τους. Λες και οι φωτιές θεριεύουν μόνες τους. Λες και οι ευθύνες εξατμίζονται μόνες τους.

Κάθε φορά η ίδια παράσταση. Οι ίδιες δηλώσεις, οι ίδιες υποσχέσεις, οι ίδιες κάμερες, τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια μεγάλα λόγια.

Και στο τέλος, το ίδιο τίποτα. Μόνο μια πικρίλα από τον εμετό.

Γιατί στη χώρα του μετά δεν υπάρχει λογοδοσία. Υπάρχει χρόνος. Χρόνος να ξεχαστεί η υπόθεση, να αλλάξει η επικαιρότητα, να βρεθεί το επόμενο θέμα, να κουραστεί ο κόσμος.

Και ο Έλληνας “κουράζεται” εύκολα. Εξοργίζεται για λίγο, συγκινείται για λίγο, θρηνεί για λίγο. Ξεδίνει στα σόσιαλ και τούμπαλιν. Τραβάει και κάνα βίντεο την κάσα να ανεβάσει story να πάρει τα likes και όλα καλά.

Και μετά; Μετά επιστρέφει στην καθημερινότητά του, περιμένοντας το επόμενο χτύπημα να βρει κάποιον άλλον.

Πάντα κάποιον άλλον. Το άλλο παιδί. Την άλλη οικογένεια. Τον άλλο εργαζόμενο. Τον άλλο επιβάτη.

Μέχρι να έρθει κι η σειρά του και να τραβάει άλλος βίντεο την κάσα του. Χαχαχα!

Μέχρι το “κάποιος άλλος” να αποκτήσει το δικό του επίθετο.

Τότε καταλαβαίνει. Αλλά τότε είναι αργά.

Γιατί, στη χώρα του μετά, η πρόληψη θεωρείται υπερβολή, η ευθύνη ενόχληση και η μνήμη προσωρινή κατάσταση. Είναι μια χώρα που δεν μαθαίνει. Μόνο μετράει απώλειες. Μια χώρα που δεν χτίζει πάνω στη γνώση των λαθών της, αλλά πάνω στη λήθη τους. Μια χώρα που θάβει τις αιτίες μαζί με τα θύματα και περιμένει υπομονετικά τους επόμενους νεκρούς· οι οποίοι νεκροί μην το ξεχνάμε θυσιάζονται για το καλό της χώρας, για να ξανακάνει τις ίδιες συζητήσεις.

Γιατί στο τέλος το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι ότι κάνει λάθη.

Το πρόβλημα είναι ότι εδώ το μάθημα έρχεται πάντα με φέρετρο.

Αυτό δεν είναι κράτος.

Είναι ένα διαρκές μνημόσυνο που παριστάνει τη χώρα. Τη χώρα του μετά.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Δημήτρης Βαλαβάνης

(Αγαπητέ Δημήτρη, η Ελλάδα δεν είναι μόνο η χώρα του μετά αλλά και η χώρα του “Δεν είναι τώρα η ώρα να αποδοθούν ευθύνες”. Ακόμα και όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010, δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποδοθούν ευθύνες για τη χρεοκοπία. Επίσης, θα θυμάσαι το “Θα λογαριαστούμε μετά”, που είχε κάνει σημαία ο ΣΥΡΙΖΑ, στην πρώτη φάση της πανδημίας την άνοιξη του 2020, γιατί τότε προείχε η …εθνική ομοψυχία. Επίσης, η Ελλάδα είναι η χώρα του μετά αλλά είναι και η χώρα του πριν, γιατί πάντα επικαλούμαστε το ένδοξο και ηρωικό παρελθόν των Ελλήνων. Η Ελλάδα είναι η χώρα του μετά και του πριν, αλλά δεν είναι ποτέ η χώρα του τώρα. Σε ό,τι αφορά το “μετά”, είναι λογικό η Ελλάδα να είναι η χώρα του μετά, αφού, σύμφωνα με το Άρθρο 3 του Συντάγματος της Ελλάδος, επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, η οποία πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή. Οπότε, θα ζήσουμε μετά τον θάνατό μας. Η τωρινή ζωή δεν έχει καμία σημασία, θα ζήσουμε μετά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.