Η Νεράιδα που Έραβε Αστέρια

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μέρος που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, υπήρχε ένα δάσος όπου φύτρωναν αστέρια αντί για λουλούδια.
Την ημέρα ήταν κλειστά σαν μπουμπούκια. Το βράδυ άνοιγαν και φώτιζαν τον κόσμο.

Στην άκρη αυτού του δάσους ζούσε μια πολύ ηλικιωμένη νεράιδα.

Τα μαλλιά της είχαν το χρώμα του φεγγαριού και τα χέρια της ήταν γεμάτα μικροσκοπικές χρυσές κλωστές. Η δουλειά της ήταν παράξενη.

Όταν γεννιόταν ένα παιδί στη Γη, εκείνη έραβε για λογαριασμό του έναν μανδύα φτιαγμένο από αστέρια. Όχι για να το ζεσταίνει. Αλλά για να το προστατεύει από τη λησμονιά. Για να μη χαθούν ποτέ οι στιγμές που θα το έκαναν ευτυχισμένο.

Ένα βράδυ, καθώς κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά, είδε ένα καινούργιο φως να ανάβει. Μια μικρή ψυχή είχε μόλις φτάσει στη Γη.

Η νεράιδα χαμογέλασε.

“Αχ”, είπε. “Άλλη μια καρδιά που πρέπει να μάθει τι θα πει αγάπη.”

Κοίταξε καλύτερα. Και τότε είδε κάτι σπάνιο.

Δύο φωτεινά πουλιά πετούσαν ήδη γύρω από το μωρό. Το ένα είχε φτερά χρυσά σαν τον ήλιο. Το άλλο ασημένια σαν το φεγγάρι.

Δεν απομακρύνονταν στιγμή.

“Μάλιστα…” ψιθύρισε η νεράιδα. “Αυτό το παιδί είναι πολύ τυχερό.”

Κάθισε λοιπόν στον αργαλειό της και άρχισε να υφαίνει.

Για κάθε φιλί που θα δεχόταν το κοριτσάκι, έραβε ένα μικρό αστέρι. Για κάθε γέλιο του, άλλο ένα. Για κάθε αγκαλιά, άλλο ένα.

Οι μέρες περνούσαν και ο μανδύας γινόταν ολοένα μεγαλύτερος.

Τότε η νεράιδα παρατήρησε κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Κάθε βράδυ τα δύο πουλιά έφταναν κουβαλώντας μικρά φωτάκια. Τα άφηναν δίπλα στον αργαλειό της.

“Τι είναι αυτά;” ρώτησε.

Το χρυσό πουλί απάντησε: “Είναι οι στιγμές που πέρασα σήμερα με τη μικρή.”

Το ασημένιο είπε: “Και αυτές είναι οι στιγμές που πέρασα εγώ.”

Η νεράιδα κοίταξε προσεκτικά. Μέσα στα φωτάκια υπήρχαν εικόνες. Ένα γέλιο. Μια βόλτα. Ένα πρώτο βήμα. Ένα βλέμμα. Μια σκανταλιά. Ένα χεράκι που έψαχνε ένα μεγαλύτερο χέρι για να το κρατήσει.

Η νεράιδα άρχισε να δακρύζει. Γιατί κατάλαβε πως δεν της έφερναν απλές αναμνήσεις. Της έφερναν αγάπη. Και η αγάπη είναι το πιο σπάνιο υλικό του κόσμου.

Έτσι ύφανε όλες αυτές τις στιγμές μέσα στον μανδύα. Χρόνο με τον χρόνο, ο μανδύας έγινε τεράστιος. Τόσο τεράστιος που θα μπορούσε να σκεπάσει ολόκληρο ουρανό.

Τα χρόνια πέρασαν. Το μικρό κορίτσι μεγάλωσε.

Έμαθε να τρέχει. Έμαθε να πέφτει. Έμαθε να ξανασηκώνεται. Έμαθε να ονειρεύεται. Κι όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, άρχισε κάποτε να βιάζεται. Να τρέχει από εδώ κι από εκεί. Να κυνηγά τις μέρες της. Και σιγά σιγά ξέχασε να κοιτάζει πίσω.

Μια νύχτα, όμως, είδε ένα παράξενο όνειρο. Βρισκόταν στο δάσος με τα αστέρια.

Η ηλικιωμένη νεράιδα την περίμενε. “Άργησες”, της είπε χαμογελώντας. “Σε περίμενα χρόνια.”

“Ποια είσαι;” ρώτησε η κοπέλα.

“Εγώ είμαι εκείνη που φύλαγε όσα δεν θυμόσουν.”

Και τότε της έδειξε έναν τεράστιο μανδύα από αστέρια.

Η κοπέλα τον άγγιξε. Αμέσως ένας χείμαρρος από εικόνες ξύπνησε μέσα της.

Ένα γέλιο μωρού. Ένα νανούρισμα. Ένα χεράκι μέσα σε άλλο χέρι. Κυριακές. Γιορτές. Καλοκαίρια. Αγκαλιές. Άπειρες αγκαλιές. Τόσες πολλές αγκαλιές.

“Μα… ποιος τα κράτησε όλα αυτά;” ψιθύρισε.

Η νεράιδα χαμογέλασε. Και έδειξε τα δύο πουλιά.

Το χρυσό.

Το ασημένιο.

Πιστά ακόμη.

Μεγαλωμένα λίγο. Μα πιστά.

“Όλα αυτά τα χρόνια”, είπε η νεράιδα, “νόμιζες ότι εσύ μεγάλωνες.”

“Δεν μεγάλωνα;”

“Μεγάλωνες. Αλλά κάθε μέρα δύο άνθρωποι μίκραιναν λίγο τον δικό τους κόσμο για να χωρέσει ο δικός σου.”

Η κοπέλα δεν μίλησε. Μόνο κοίταζε.

“Όταν φοβόσουν, φοβούνταν περισσότερο. Όταν πονούσες, πονούσαν περισσότερο. Όταν γελούσες, ξεχνούσαν τις δικές τους στεναχώριες. Και κάθε βράδυ φύλαγαν μία μέρα σου σαν θησαυρό.”

Η κοπέλα ένιωσε τα μάτια της να βουρκώνουν.

“Γιατί;”

Η νεράιδα γέλασε απαλά.

“Είσαι αστείο πλάσμα, άνθρωπε. Ρωτάς γιατί αγαπούν οι γονείς τα παιδιά τους, όπως τα αστέρια γιατί φωτίζουν.”

Κι εκείνη τη στιγμή όλα τα αστέρια του δάσους άναψαν μαζί. Χιλιάδες. Εκατομμύρια. Ίσως περισσότερα.

Και πάνω σε κάθε αστέρι υπήρχε μια μικρή φράση.

Πρώτη μέρα. Πρώτο γέλιο. Πρώτο βήμα. Πρώτη αγκαλιά. Είμαι περήφανος. Είμαι περήφανη. Σ’ αγαπώ.

Η κοπέλα κοίταξε γύρω της.

Και τότε διάβασε το δικό της όνομα.

Κατάλαβε πως το παραμύθι ήταν δικό της. Πως το δάσος ήταν φτιαγμένο από τις αναμνήσεις της. Πως ο μανδύας ήταν υφασμένος από την αγάπη που είχε λάβει. Και πως τα δύο πουλιά είχαν πάντα τα ίδια ονόματα.

Μαμά!

Μπαμπάς!

Πριν ξυπνήσει, η νεράιδα της έδωσε ένα τελευταίο αστέρι. Το πιο φωτεινό απ’ όλα.

Πάνω του ήταν γραμμένα μόνο λίγα λόγια:

“Αν διαβάζεις αυτό το παραμύθι, σημαίνει ότι μεγάλωσες. Ίσως να μη θυμάσαι τα πρώτα σου βήματα. Ίσως να μη θυμάσαι τις πρώτες σου λέξεις. Ίσως να μη θυμάσαι πόσες φορές σε πήραν αγκαλιά. Όμως κάποιος τα θυμόταν όλα. Κάποιος τα φύλαξε για σένα. Κάποιος σε αγάπησε τόσο πολύ, ώστε φοβήθηκε μήπως μια μέρα ξεχαστούν. Γι’ αυτό τα κράτησε. Γι’ αυτό σου τα άφησε. Και αν υπάρχει ένα μυστικό που πρέπει να πάρεις μαζί σου σε όλη σου τη ζωή, είναι αυτό: Δεν είσαι φτιαγμένη μόνο από όνειρα. Είσαι φτιαγμένη και από την αγάπη δύο ανθρώπων που, από τη μέρα που γεννήθηκες, θεωρούσαν πως το ωραιότερο πράγμα που τους συνέβη ποτέ ήταν ότι έγιναν η μαμά και ο μπαμπάς σου.”

Και τότε η κοπέλα ξύπνησε.

Με ένα χαμόγελο. Και με ένα δάκρυ. Από εκείνα τα δάκρυα που δεν κυλούν από λύπη.

Αλλά από ευγνωμοσύνη.

Με εκτίμηση και αγάπη!

Δημήτρης Βαλαβάνης

Υ.Γ. Φίλε μου Πιτσιρίκο, ένας καλός συνάδελφος στη δουλειά μού είπε, ότι έχει φτιάξει email στην κορούλα του που είναι μόλις δεκαεννέα μηνών και εκεί της στέλνει βίντεο, φωτογραφίες και ό,τι άλλο κρίνει απαραίτητο, ώστε, όταν μεγαλώσει, να τα ανοίξει και να τα δει. Το θεώρησα λοιπόν πολύ τρυφερό και όμορφο και του είπα ότι θα της γράψω ένα παραμύθι να της το στείλει και αυτό, ώστε, όταν έρθει η ώρα να το διαβάσει, να είναι σαν μια μικρή απόδειξη ότι πολύ πριν μεγαλώσει, πολύ πριν αποκτήσει τις δικές της έγνοιες και τα δικά της όνειρα, υπήρχαν άνθρωποι που την αγαπούσαν ήδη απεριόριστα. Ελπίζω να αρέσει το παραμύθι, ασχέτως αφορμής για την γραφή του. Σαν ένα παραμύθι για την αγάπη των γονιών που είναι μοναδική.

(Αγαπητέ Δημήτρη, υπέροχο. Κανείς σε αυτή τη ζωή δεν θα μας αγαπήσει σαν τους γονείς μας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.