Για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Καλησπέρα πιτσιρίκο,
Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια της κρίσης στη Ελλάδα για το αν αξίζει κανείς να μεταναστεύσει η όχι, για το ποιος θα είναι τελικά ο πολυπόθητος προορισμός και ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος προσαρμογής στη νέα κοινωνία.
Θα έλεγα μάλιστα πως είναι η πιο hot συζήτηση των Ελλήνων -και για τους μέσα και για τους έξω- μετά τον κορονοϊό, το εμβόλιο και το Big Brother.
Όλα αυτά, φυσικά, είναι γνωστά σε όλους, οπότε θα το κάνω λίγο πιο προσωπικό το θέμα για να στηρίξω και τη δική μου επιλογή/απόφαση επί αυτού.
Στη ηλικία των 30 που βρίσκομαι, δεν είσαι ούτε πολύ νέος -που είναι ίσως το καλύτερο για να μεταναστεύσεις-, ούτε αρκετά μεγάλος για να νιώθεις κουρασμένος για τέτοια. Τα 30 θεωρούνται φουλ παραγωγική ηλικία και το σύστημα θα σε απορροφήσει αργά η γρήγορα όπου και να βρεθείς.
Παρ’ όλ’ αυτά -και ενώ λόγω κλάδου (ΙΤ) θα μπορούσα θεωρητικά να βρω μια καλή δουλειά στο εξωτερικό- προτιμώ να μένω στη Ελλάδα γιατί:
– χαίρομαι να περπατάω και να ακούω γύρω μου τη μητρική μου ελληνική γλώσσα, να μυρίζω στις γειτονιές και να γεύομαι την ελληνική κουζίνα και να κοιτάω κατάματα τον ελληνικό ήλιο και ουρανό
– γουστάρω κατά βάθος να βρίζω τον μ@λάκα που πέρασε με κόκκινο, τον Ελληνάρα που δεν περιμένει στην ουρά και αυτόν που πετάει τα σκουπίδια του στη παραλία (νιώθω μια ανωτερότητα/εξέλιξη, ίσως είναι απλά εγωιστικό)
– περιμένω πώς και πώς να τελειώσω τη δουλειά/σκλαβιά της μέρας και να πιω τσίπουρα με τους άλλους δούλους φίλους μου -φίλους, όμως, όχι το Γερμανό συνάδελφο από τη δουλειά- σε ένα ταβερνάκι με το στριφτό τσιγαράκι μου και μετά το τρίτο τσίπουρο, ε δε γ@μιούνται όλοι και όλα
Θα μπορούσα να γράψω άπειρους μικρούς και μεγάλους λόγους σαν τους από πάνω αλλά νομίζω δεν χρειάζεται να μακρηγορώ.
Δυστυχώς, δεν γεννήθηκα Σουηδός αλλά Έλληνας. Και ξέρω πως δεν θα ήμουν ευτυχισμένος ζώντας σαν Σουηδός για όλη μου τη υπόλοιπη ζωή, επομένως προσπαθώ να τη φτιάξω τη ζωή μου εδώ με τις υπάρχουσες συνθήκες.
Ξέρω πως κάποιος μπορεί να μου πει: ρε μεγάλε και πώς να ζήσεις στη Ελλάδα με 600 ευρώ;
Προσωπικά, μου φαίνεται πιο δύσκολο να ζήσω στη Σουηδία με 4 χιλιάρικα. Επίσης, όσο γυαλιστερά και όμορφα αν είναι/φαίνεται σε κάποιες βορειοευρωπαϊκές χώρες, παντού η μιζέρια του καπιταλισμού και των αγορών επικρατεί και παντού δυστυχισμένοι είναι όλοι.
Εντέλει, Ελλάδα και πάλι Ελλάδα για μένα με τη προϋπόθεση να μπορείς να προστατευτείς από τοξικούς ανθρώπους (είτε στο οικογενειακό αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον).
Όπως λες κι εσύ, η ομορφιά είναι παντού γύρω μας αρκεί να μπορέσεις να τη δεις.
Όση ομορφιά έχω δει στη Ελλάδα δεν την έχω δει πουθενά στο κόσμο (και δε μιλάω μόνο για τη φύση της αλλά και για τους ανθρώπους της, όσο τρελό και αν μας ακούγεται αυτό).
Με πολλή αγάπη και εκτίμηση για τον μπλόγκερ της καρδιάς μας
Κωστής
(Αγαπητέ Κωστή, ο καθένας όπου αγαπάει. Καταλαβαίνω αυτά που γράφεις. Στην Ελλάδα ζω. Πάντως, αν και παντού υπάρχει ο καπιταλισμός, δεν είναι όλες οι χώρες προτεκτοράτα, όπως είναι η Ελλάδα. Επίσης, αν και παντού υπάρχει καπιταλισμός, οι περισσότεροι συνταξιούχοι από τις βορειοευρωπαϊκές χώρες μπορούν να κάνουν τρεις μήνες διακοπές στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα στη Μεσόγειο, ενώ πάρα πολλοί έχουν αγοράσει σπίτια στα νησιά μας. Οι περισσότεροι Έλληνες συνταξιούχοι παλεύουν να βγάλουν τον μήνα. Είναι αλλιώς να είσαι δυστυχισμένος με το μαγιό στην παραλία για τρεις μήνες από το να είσαι στο διαμέρισμα στην Κυψέλη και να μετράς τα ευρώ κάθε μέρα. Όσο για τους Σουηδούς και τους άλλους λαούς, αφενός κανείς δεν σε υποχρεώνει να γίνεις Σουηδός και αφετέρου μη μένεις στα στερεότυπα που υπάρχουν για τον κάθε λαό. Το στερεότυπο θέλει τους Έλληνες Ζορμπάδες, ενώ έχει γεμίσει η Ελλάδα καταθλιπτικούς. Κάποιοι από τους καλύτερους φίλους μου -μάλλον οι περισσότεροι- είναι ξένοι. Και κάποιοι από αυτούς είναι πιο Έλληνες από τους Έλληνες. Κωστή, στα τριάντα είσαι πολύ νέος. Δεν είσαι σε φάσμα θανάτου στα 30. Αλλά στα 45 αρχίζεις να είσαι. Και στα 45 μπορεί να έχεις παιδιά και να μην βρίσκεις και τόσο ελκυστικά αυτά που βρίσκεις χαιτωμένα στην Ελλάδα σήμερα. Να είμαστε καλά και να μου γράψεις ξανά τότε, για να μου πεις τι σκέφτεσαι. Να μη μου γράψεις, όμως, “έπρεπε να έχω φύγει από την Ελλάδα στα 30”. Μια και είσαι IT guy, αφού σκοπεύεις να μείνεις στην Ελλάδα, προσπάθησε να δουλέψεις για τον εαυτό σου και να μην έχεις αφεντικό. Γίνεται. Και το ξέρεις. Η Ελλάδα είναι πολύ όμορφη χώρα να ζεις, αν μπορείς να αποφύγεις τις μεγάλες πόλεις -ή έστω αν μπορείς να μην περνάς όλο τον χρόνο σου εκεί- και αν δεν έχεις αφεντικό. Δεν ξέρω πού ζεις, αλλά σου προτείνω την Κρήτη. Ειδικά, την νότια Κρήτη. Ούτως ή άλλως, αν ζεις σε μεγάλη πόλη, σύντομα θα κουραστείς. Αν ζεις στην Αθήνα, δεν θα αργήσεις να διαπιστώσεις πόσο θλιβερή είναι. Οι μεγάλες πόλεις είναι για φρέσκο κρέας και για ανθρώπους που δεν επιλέγουν. Όσο για τον τίτλο του κειμένου σου, εγώ θα έλεγα “Για ποια Ελλάδα, ρε γαμώτο;”. Αν και στην ηλικία σου, το ίδιο με εσένα έλεγα. Λάθος μου. Να είσαι καλά. Καλές γιορτές. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.