Αναποτελεσματικότητα, βλακεία και μοναξιά

Γεια σου Πιτσιρίκο μου.
Διάβασα το κείμενο του Άρη χθες και μου ήρθαν κάποιοι συνειρμοί. Ο αέρας του βουνού του έκανε πολύ καλό. Οι ατάκες του ήταν όλες μία και μία.

Μου έμεινε ιδιαίτερα αυτή: “Ίσως ποτέ άλλοτε στην Ιστορία τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν έκαναν τόσα λίγα”.

Και σκεφτόμουν πόσο μεγάλη αλήθεια είναι.

Η προσφορά των ανθρώπων αναλογικά με τον πληθυσμό, ίσως είναι στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας.

Φυσικά, δεν έχουμε γενικευμένους πολέμους και γενικά η ποιότητα ζωής στο μεγαλύτερο μέρος της Γης είναι κάπως καλύτερη, τουλάχιστον σε σχέση με το πώς ήταν στην ίδια περιοχή πριν 100-500-1000 χρόνια.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ζουν περισσότερο.

Όμως, παρόλο που έχουμε περισσότερο χρόνο σε αυτή τη ζωή, τελικά πως τον ξοδεύουμε;

Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν είμαστε αποτελεσματικοί.

Ενώ η ζωή μας δεν είναι πραγματικά σύνθετη και οι περισσότερες διαδικασίες είναι επαναλαμβανόμενες, δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αφαιρέσουμε την πολυπλοκότητα.

Μάλιστα, πολλές φορές -από τα πιο τρανά παραδείγματα η Ελλάδα- η πολυπλοκότητα και η αναποτελεσματικότητα είναι σε βαθμό παραλογισμού.

Για παράδειγμα, ας πούμε ότι εσύ που χειρίζεσαι συνέχεια τον υπολογιστή, αντί να χρησιμοποιείς τα shortcuts για να κάνεις copy paste τα κείμενα, κάνεις δεξί κλικ αντίγραφο και μετά δεξί κλικ επικόλληση.

Ή, ακόμα χειρότερα, τα ξαναγράφεις από το email στο blog.

Παρόλο που το τελευταίο ακούγεται να είναι τέρμα ηλίθιο, είναι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα στις περισσότερες περιπτώσεις γύρω μας.

Η Ελλάδα είναι τσακωμένη με την αποτελεσματικότητα, σε όλα τα επίπεδα.

Μοιάζει σαν σκοπός να είναι οι διαδικασίες να γίνονται όλο και λιγότερο αποδοτικές.

Το πιο τρανό παράδειγμα είναι ο δημόσιος τομέας της χώρας, ο οποίος συγκριτικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων -παντός είδους- σε σχέση με τον πληθυσμό, είναι ρεκόρ μη αποδοτικότητας στην σύγχρονη ιστορία.

Επίσης, άλλο παράδειγμα είναι η διαχείριση του Κορονοϊού στην Ελλάδα.

Ας κοιτάξει κάποιος τα μέτρα που λαμβάνονται. Δεν είναι μόνο ότι είναι αναποτελεσματικά, αλλά τείνουν να γίνουν ο ορισμός της βλακείας και της αναποτελεσματικότητας.

Όχι μόνο αναποτελεσματικότητας όσον αφορά το αποτέλεσμα -που είναι η μείωση των κρουσμάτων-, αλλά και της συνολικής διαχείρισης.

Ο πρώτος κανόνας στη λήψη οποιασδήποτε απόφασης είναι ένας: η υλοποίηση είναι όσο πιο απλή γίνεται.

Αυτό σημαίνει, απλοί κανόνες και οδηγίες που να είναι κατανοητές και να υπάρχει μικρό περιθώριο λάθους.

Οι Άγγλοι είναι μανούλες σε αυτό -ή μάλλον ήταν κάποτε μιας και αυτοί στην διαχείριση της πανδημίας απέτυχαν περισσότερο απ’ όλους-, και γι’ αυτό θέσπισαν και πρώτοι τα BS (British Standards) τα οποία έγιναν και τα Ευρωπαϊκά ΕΝ standards.

Οι κανόνες στην διαχείριση του Κορονοϊού στην Ελλάδα, τείνουν να γίνουν το ίδιο πολύπλοκοι με τους νόμους του κράτους, αφού τα τελευταία 50 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα τέρας.

Ενώ η Ελλάδα έχει Σύνταγμα το οποίο κατά βάση είναι πολύ απλό, όλοι οι νόμοι από πάνω του είναι σαν να έχουν χέσει ελέφαντες από πάνω. Ένας τόνος σκατά.

Συνεχίζοντας την παράδοση αυτή, τα μέτρα για τον Κορονοϊό είναι ακριβώς στο ίδιο μοτίβο.

Ενώ η διαχείριση είναι σχετικά απλή, τα μέτρα είναι ένα σύνθετο παζλ, το οποίο όλο και μεγαλώνει.

Δείτε απλά την πολυπλοκότητα των μέτρων. Μην τα γράφω ένα-ένα, όσοι ζείτε εκεί τα ξέρετε.

Άλλοι κανόνες σήμερα, άλλοι αύριο. Άλλοι για τον ένα, άλλοι για τον άλλο. Τι μήνυμα να στείλετε, τι ώρα. Ποιο μαγαζί ανοίγει, ποιο κλείνει. Lockdown και πρόστιμα ακόμα και στο τελευταίο κωλοχώρι στην κορυφή του βουνού.

Η εκκλησία σήμερα έτσι, αύριο αλλιώς, ανάλογα με το τι θα συζητήσει ο Κούλης με τον Έλληνα Πάπα.

Είναι τόσο ηλίθιο και γελοίο όλο αυτό, που σε μια κανονική επιχείρηση όλοι αυτοί θα είχαν απολυθεί την πρώτη εβδομάδα.

Η πολυπλοκότητα το μόνο που καταφέρνει είναι να σαμποτάρει τον σκοπό για τον οποίο γίνονται όλα.

Τώρα τελευταία μαθαίνουμε βέβαια -όχι που δεν το ξέραμε εδώ στο blog, γιατί γράφονται από την άνοιξη αυτά εδώ- ότι τελικά όλα είναι αποφάσεις ενός και μόνο ανθρώπου.

Ο ένας και μοναδικός πρωθυπουργός και πανεπιστήμονας της χώρας αποφασίζει για όλα.

Με απόφαση Μητσοτάκη™.

Αυτός θα πει ποιος θα ανοίξει, ποιος θα κλείσει και τι θα κάνει. Αυτός αποφασίζει, χωρίς να έχει σημασία καμιά επιστημονική έρευνα ή κοινότητα ή τι γίνεται αλλού στον κόσμο.

Φυσικά, οι κομματικοί επιστήμονες -όπως ο κυρ Σωτηράκης- που ανέλαβαν να γνωμοδοτούν τον έναν και μοναδικό ηγέτη, δεν έχουν καμία αίγλη και καμιά υπόσταση σαν επιστήμονες γιατί στην Ελλάδα -ως γνωστόν- ο επιστήμονας ορίζεται βάση της κομματικής ταυτότητας και μόνον.

Όπως ακριβώς και στην Κομμουνιστική Σοβιετία, την οποία όμως όλοι αυτοί οι δεξιοί φωνάζουν ότι σιχαίνονται.

Πάμε τώρα στον υπόλοιπο πληθυσμό. Θα βασιστώ στην αρχική ατάκα του Άρη.

Σχεδόν 8 δισεκατομμύρια έχουμε γίνει και τα μόνα που έχουν αυξηθεί με ανάλογο ποσοστό είναι η βλακεία, ο ρατσισμός και η αμορφωσιά.

Ενώ σήμερα έχουμε περισσότερη γνώση και πιο εύκολα προσβάσιμη από ποτέ, ο κόσμος είναι πιο χαζός. Αυτό και αν είναι ιστορικό ρεκόρ.

Ένα άλλο ρεκόρ είναι ότι ποτέ στην ιστορία τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν ήταν τόσο μόνοι.

Το να νιώθεις μοναξιά με 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους γύρω σου είναι σημάδι της εποχής.

Μοναξιά μέσα σε έναν ωκεανό ανθρώπων.

Αυτό θα έπρεπε να μας συνταράσσει και να είναι αντικείμενο μελέτης.

Η μοναξιά αυτή, σε συνάρτηση με την βλακεία και την αμορφωσιά, είναι -κατά τη γνώμη μου- η αιτία για πολλά κακά που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή.

Κάπου μέσα μας όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου, είναι στην φύση μας να είμαστε κομμάτι από ένα σύνολο.

Αυτή η ανάγκη του να ανήκουμε κάπου σε συνδυασμό με την βλακεία μας, είναι εύκολο να μας οδηγήσει να μπούμε σε γκρουπ που ίσως αρχικά να μη μας εκφράζει απόλυτα. Αλλά μετά, λόγω της μοναξιάς μας και το ότι δεν μπορούμε να αντισταθούμε γιατί δεν έχουμε τα πνευματικά εφόδια, τελικά γινόμαστε μέρος αυτού.

Δείτε ας πούμε τις περισσότερες ρατσιστικές ομάδες, π.χ. τους Proud Boys στο Αμέρικα. Τα περήφανα αγόρια.

Αυτοί είναι μια ακροδεξιά νεοφασιστική οργάνωση η οποία είναι τρανσφοβική, μισογυνική, αντι-αντιφασιστική, ισλαμοφοβική, ενάντια στους πρόσφυγες, τους μαύρους κ.λ.π.

Ας ξεπεράσουμε το γεγονός ότι τους λένε Proud Boys και είναι κλαμπ μόνο ανδρών και τρανσφοβικοί…

Ας δούμε τώρα ποιοι είναι τα ηγετικά τους στελέχη.

Ο ιδρυτής είναι ο Gavin McInnes, ο οποίος είναι Σκοτσέζος και είναι παντρεμένος. Ο παντρεμένος μισογύνης -που φωτογραφίζεται ευτυχισμένος δίπλα στην γυναίκα του- έχει και 3 παιδιά.

Α, ξέχασα να αναφέρω πως η γυναίκα του είναι Αμερικάνα ιθαγενής, δηλαδή Ινδιάνα.

Ο ρατσιστής έχει παντρευτεί μια μη λευκή και είναι ο ιδρυτής της οργάνωσης.

Ο τωρινός αρχηγός της οργάνωσης είναι ο Enrique Tarrio. Ο οποίος είναι Αφροκουβανός.

Δηλαδή, ο αρχηγός της ρατσιστικής οργάνωσης που είναι ουσιαστικά παρακλάδι των white-supremacists, είναι μαύρος.

Και κάπως έτσι, τερματίζει το κοντέρ της βλακείας του ανθρώπινου είδους.

Ας δει κάποιος και τους Έλληνες ρατσιστές, τους οποίους, αν δεν τους ξέραμε ποιοι είναι, θα νόμιζε κανείς ότι κάποιοι από αυτούς είναι οι ίδιοι πρόσφυγες από κάποια αραβική χώρα.

Και επίσης, είναι και αυτοί παντρεμένοι με αλλοδαπές.

Επομένως, αυτό που συμπεραίνω είναι ότι ο συνδυασμός της βλακείας με την μοναξιά είναι η αιτία που έχουμε αυτά τα ηλίθια και τραγικά φαινόμενα, τα οποία -απ’ όπου και να τα δεις- καταρρίπτουν την λογική.

Οι άνθρωποι νιώθουν τεράστια μοναξιά σήμερα και η μοναξιά αυτή τους οδηγεί σε οργανώσεις και τους κάνει τέρατα.

Αλλά δεν έχουν καμία δικαιολογία.

Δεν έχουν γιατί θα μπορούσαν να κάνουν οργανώσεις που να βοηθούν τους ανθρώπους και τους ίδιους τους εαυτούς τους, αλλά, όπως έχω ξαναγράψει, η καταστροφή είναι πιο εύκολη από την δημιουργία.

Όταν δολοφονείς για να ανήκεις κάπου, όταν προκαλείς πόνο στον συνάνθρωπό σου για να ανήκεις σε μια ομάδα, τότε αυτό είναι επιλογή.

Επιλέγουν να είναι δολοφόνοι και σκατάνθρωποι, και ούτε η βλακεία τους αλλά ούτε η μοναξιά τους είναι δικαιολογία.

Επομένως, Πιτσιρίκο μου, κρατώντας αυτούσιο το κείμενό σου “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό”, προσωπικά βάζω άλλη μια σημαντική αιτία που είναι η μοναξιά.

Η μοναξιά του ανθρώπου που ζει ανάμεσα σε άλλα σχεδόν 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους και, σε συνδυασμό με την αμορφωσιά και την βλακεία, τον οδηγεί να γίνεται μέρος σε ό,τι ομάδα βρει διαθέσιμη μπροστά του.

Και οι ομάδες πια που είναι διαθέσιμες είναι οι ρατσιστές και αυτές που φέρνουν την καταστροφή.

Γιατί η καταστροφή είναι εύκολη, δεν θέλει παίδεμα του μυαλού, δεν θέλει γνώση, δεν θέλει πνευματική προσπάθεια.

Το μίσος θέλει οπαδούς που να είναι χαζοί, τυφλοί και κουφοί και πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν τόσοι πολλοί με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Φιλιά πολλά από το Βερολίνο.

Δ.

Υ.Γ. Το κείμενο είναι λίγο παρφέ σοκολάτα και θα μπορούσε να είναι 2 διαφορετικά κείμενα, αλλά το έστειλα όπως μου βγήκε.

(Φίλε Δημήτρη, μου αρέσει πολύ το παρφέ· ειδικά, το παλιακό παρφέ που δεν το βρίσκεις εύκολα πια. Δημήτρη, αφού σου άρεσε η ατάκα του Άρη, μια παρόμοια δικιά μου, που αφορά μόνο τους Έλληνες, και την επαναλαμβάνω πάνω από είκοσι χρόνια: “Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί τόσο γαμάτοι μαζεμένοι δεν πέτυχαν ένα τόσο άθλιο αποτέλεσμα”. Δημήτρη, αν έχεις δει τις εικόνες από τις εκκλησίες στην Ελλάδα σήμερα, ανήμερα των Φώτων, όπως η φωτογραφία που έβαλα στο κείμενό σου, καταλαβαίνεις πως οι Έλληνες έχουν τερματίσει την ηλιθιότητα. Σήμερα δικαιώνονται για μια ακόμα φορά οι Έλληνες που έφυγαν από την Ελλάδα. Και σήμερα, είμαι βέβαιος πως πολλοί νέοι Έλληνες πήραν την οριστική απόφαση να φύγουν από την Ελλάδα. Δεν έχει νόημα πια, η Ελλάδα είναι μια χαμένη υπόθεση. Όσο για τη μοναξιά, είναι μια καλή επιλογή γιατί ο πραγματικός ιός είναι η ηλιθιότητα που έχει τεράστια μεταδοτικότητα. Και επειδή εγώ είμαι πολύ υπέρ της απλοποίησης -φαίνεται από τον τρόπο που γράφω- θα πάω για μπάνιο στην θάλασσα. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.