Η απόλυτη πρόκληση

Αγαπητέ μας blogger,
Πάει καιρός που έχω αποσυρθεί διακριτικά γιατί τα λίγα χρόνια που μου έχουν απομείνει δεν θέλω να τα φορτώσω με περισσότερη ασχήμια. Φτάνει όση μάζεψα μέχρις εδώ, I am fed up που λένε και οι Άγγλοι. Εξ ’άλλου και οι συναναγνώστες του blog δεν νομίζω πώς έχουν τη διάθεση να διαβάζουν τίς γκρίνιες του γηραιότερου αναγνώστη του, ανθρώπου άλλης εποχής που νοιώθει κιόλας ξένος κι αποκομμένος απ’όσα βλέπει να συμβαίνουν γύρω του. Ωστόσο δεν άντεξα την απόλυτη πρόκληση με αφορμή το κείμενο για τα ‘’Λευκά Μπαστούνια’’ του Γ.Κ.

Η χυδαιότητα που πλημμυρίζει τις ζωές μας, θα βρει κι άλλες ‘’παγκόσμιες μέρες’’ για να μας βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Εκτός από την τυφλότητα που βαφτίστηκε ‘’οπτική αναπηρία’’, ακούσαμε ήδη για ‘’απασχολησιμότητα’’ των ανέργων, ‘’εξορθολογισμό’’ της δημόσιας υγείας και πολλούς άλλους νεολογισμούς αντίστοιχου φυράματος.

Εμπρός, λοιπόν, να καθιερώσουμε κι άλλες παγκόσμιες μέρες σαν κι αυτή, με ευρηματικά και πιασάρικα ονόματα. Να γιορτάσουμε την ημέρα της ‘’στεγαστικής ανατροπής’’ τιμώντας όσους χάνουν τα σπίτια τους από πλειστηριασμούς, ή τη μέρα της ‘’ενεργειακής μετάβασης’’ για όσους φτωχοποιούνται από τους λογαριασμούς ρεύματος. Καλή ιδέα θα ήταν και μια ημέρα ‘’προστασίας του πολίτη’’, για τα θύματα της αστυνομικής βίας.

Να ορίσουμε και μια παγκόσμια μέρα για την ‘’αγοραστική προσαρμογή’’ όσων θα ψάχνουν απεγνωσμένα για να προμηθευτούν τα εντελώς απαραίτητα προϊόντα διατροφής που θα έχουν μαυραγορίτικες τιμές, καθώς και για την ‘’διατροφική αναβάθμιση’’ που θα περιλαμβάνει ένα καλό ψάξιμο για αποφάγια στους κάδους των σκουπιδιών και μια σταδιακή μετάβαση στη διατροφή με έντομα, ερπετά κι ότι άλλο σκεφτούν οι φωστήρες του WEF.

Να μην ξεχάσουμε επίσης και εκδηλώσεις ακτιβισμού όπως το ‘’σβήνουμε τα φώτα’’ ή ‘’χειροκροτάμε στα μπαλκόνια’’. Επειδή οι παγκόσμιες μέρες προβλέπεται να γεμίσουν γρήγορα το διαθέσιμο περιθώριο των 365 που έχει ο χρόνος, μια χαρά θα βολευτούμε με ακόμα 365 βράδια για να σβήνουμε τα φώτα, κι άλλα 365 πρωϊνά ή απογεύματα για να χειροκροτάμε σα μαλάκες ό,τι μας υποδείξουν.

Φυσικά, κάθε τέτοιο εφεύρημα ακτιβισμού θα υποστηριχτεί επικοινωνιακά από τους αντίστοιχους ‘’αρίστους’’. Μια στρατιά από τα απόλυτα τίποτε που έχουν κάνει κανονικό ρεσάλτο σε θέσεις εξουσίας, θα βγουν για να κάνουν το προσωπικό τους show, προϊόν της πνευματικής τους αναπηρίας.

Εκτός από τον Θεοχάρη και την Μιχαηλίδου που ντύθηκαν τυφλοί, μπορεί να δούμε τον Μηταράκη ντυμένο λαθρομετανάστη στη ‘’δομή’’ (=στο στρατόπεδο συγκέντρωσης) της Χίου, τον Θεοδωρικάκο με κλομπ και κράνος να χειροκροτεί τα ΜΑΤ από το μπαλκόνι του, ή τον Γεωργιάδη να σβήνει τα φώτα του σπιτιού του για την ημέρα της αγοραστικής προσαρμογής. Θα μπορούσαν επίσης να συμμετέχουν και συνδικαλιστές αστυνομικοί, που θα περπατάνε αγκαζέ με γκόμενες (κόντρα στη σεξoυαλική παρενόχληση) και παρέα με ασφαλίτες που καθένας θα κρατά από μία ζαρντινιέρα.

Ο καλός μας φίλος Γ.Κ. ενοχλήθηκε που τα δύο τίποτε (Θεοχάρης και Μιχαηλίδου) μασκαρευτήκανε τυφλοί και γελούσαν με τα καμώματα τους. Την ίδια ενόχληση θα έχει αν αύριο δει τον Σταϊκούρα με πλακάτ σε happening για την ημέρα ‘’οικονομικής ανάκαμψης’’, ή τον Πλεύρη με άσπρη μπλούζα και ακουστικά να χειροκροτεί τους υγειονομικούς, με την ευκαιρία της ημέρας για την ‘’εντατική και αυξημένη φροντίδα’’.

Υπάρχουν και χειρότερα αν τύχει και δούμε την Κεραμέως με παγουρίνο την παγκόσμια ημέρα της ‘’πανεπιστημιακής αναβάθμισης’’, τον Χατζηδάκη με μπαστούνι και κύπελο ζητιάνου στο happening για την ‘’συνταξιοδοτική αποκατάσταση’’, ή την Βούλτεψη να μοιράζει κωλόχαρτα σε βάρκες προσφύγων, την ώρα που το Λιμενικό εφαρμόζει ‘’αντίθετη διασωστική ρυμούλκηση’’ (= το γνωστό push-back).

Για ποιο λόγο όλα αυτά τα τίποτε της εξουσίας συμπεριφέρονται τόσο ξεδιάντροπα; Γιατί τα ανθρωπόμορφα τύπου Θεοχάρη ή Μιχαηλίδου βγάζουν τη σιχαμερή τους γλώσσα στην απολυμένη τυφλή φιλόλογο; Κι ακόμα περισσότερο, γιατί κάτι δίποδα τύπου Πέτσα μας κουνάνε το δάχτυλο δηλώνοντας πως ‘’όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει’’;

Επειδή έχουν ανύπαρκτη ενσυναίσθηση, επειδή μπορούν, επειδή είναι ανόητοι, επειδή δεν έχουν ανθρώπινη αγωγή, και για ένα σωρό ακόμα λόγους, λένε πολλοί. Όλα τα παραπάνω, όμως, θα μπορούσαν να είναι απαντήσεις στο ερώτημα ‘’γιατί σκέφτονται μ ‘αυτό τον τρόπο’’, όχι γιατί το κάνουν. Εγώ επιμένω στην αναζήτηση του λόγου που τους επιτρέπει να μετασχηματίσουν την πνευματική τους ανεπάρκεια σε προκλητική συμπεριφορά.

Γιατί δεν φοβούνται! Γι’ αυτό τα κάνουν όλα αυτά τα καμώματα, λέω εγώ ο ηλικιωμένος, που έζησα και γνώρισα κάποιες άλλες εποχές στη νεότερη ιστορία της ελληνίτσας. Γιατί δεν αισθάνονται να απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα από την αιτιολογημένη και απολύτως δικαιολογημένη οργή των αδικουμένων.

Δείτε την άθλια εικόνα του Θεοχάρη και της Μιχαηλίδου που χασκογελάνε. Σε κανέναν από τους δύο δεν περνάει η σκέψη πως μπορεί, εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, να βρεθούν μπουκωμένοι με τη μάσκα στο στόμα και με το άσπρο μπαστούνι φυτεμένο στα τρυφερά τους κωλομέρια. Έστω και φευγαλέα να το σκέφτονταν σαν πιθανότητα, δεν θα έστηναν αυτό το ελεεινό show.

Είπε κάποτε ένας συμπολίτης μου πως βασίζονται στους μπράβους που σωρηδόν τους συνοδεύουν μέχρι και για κατούρημα. Υπάρχει λοιπόν ένα χαρακτηριστικό video που αν ψάξετε μπορεί να το βρείτε. Είναι τραβηγμένο δευτερόλεπτα μετά τον ξυλοδαρμό του Χατζηδάκη, μέσα Δεκεμβρίου του 2010, από διαδηλωτές. Δείτε το έντρομο βλέμμα του ακόμα κι όταν είναι περιτριγυρισμένος από δεκάδες οπλισμένους ΜΑΤατζήδες, αφού πρώτα έφαγε ξύλο αυτός και οι 2-3 μπράβοι του.

Κι αν ούτε τώρα έπεισα για την επίδραση του φόβου, να θυμίσω την ιστορία της δίκης του Καραϊσκάκη το 1824. Ήταν μια παρωδία δίκης αφού οι ‘’δικαστές’’ είχαν πάρει εντολή από τον Μαυροκορδάτο να βγάλουν καταδικαστική απόφαση με ποινή τον θάνατο (από τότε είχε δείξει το αληθινό της πρόσωπο η ελληνική δικαιοσύνη!). Η απόφαση μπορεί να ήταν καταδικαστική αλλά στην επιβολή της θανατικής ποινής δεν τόλμησαν να προχωρήσουν γιατί, μαζί με τον Καραϊσκάκη, πήγαν στο δικαστήριο και 80 πάνοπλοι συναγωνιστές του.

Επειδή ζούμε σε περίεργους καιρούς και η ελληνίτσα είναι μια χώρα επικίνδυνη, ας μιλήσω για τα Ιουλιανά του 1965. Στις 20 και 21 Ιουλίου του 1965, μπορεί να μην υπήρχαν ΜΑΤ αλλά το ξύλο έπεφτε βροχή. Ωστόσο ήταν πολλοί οι μπάτσοι που έκαναν μεταβολή και το έβαλαν στα πόδια από φόβο, μπροστά σε ομάδες πολυάριθμων άοπλων αλλά αποφασισμένων διαδηλωτών. Και η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε πιο έντονα στις 24 Ιουλίου, μόλις 2-3 μέρες μετά τη δολοφονία Πέτρουλα.

Ας μην γελιόμαστε, λοιπόν, κι ας αφήσουμε στην άκρη τα ευχολόγια. Αυτά που συμβαίνουν πλέον στην θλιβερή ελληνίτσα, παραπέμπουν στο καθεστώς Τσαουσέσκου της περιόδου 1985-89, κι όλοι ξέρουμε πως έφυγε από την ταράτσα ο Τσαουσέσκου και ποια κατάληξη είχε λίγες μέρες αργότερα.

Κωνσταντίνος – Scotland

(Αγαπητέ φίλε, κατ’ αρχάς χαίρομαι που είστε καλά. Επειδή ζείτε στη Σκοτία, να σας θυμίσω πως αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους γράφετε, είναι εκλεγμένοι από τους Έλληνες. Και μάλλον θα εκλεγούν ξανά. Οπότε, γιατί να φοβούνται; Ειδικά, από τη στιγμή που οι Έλληνες δεν αντιδρούν σε τίποτα. Πραγματικά, δεν υπάρχει καμία αντίδραση στην ελληνική κοινωνία. Ό,τι και να γίνει, ό,τι και να μας ζητήσουν να κάνουμε ή να πληρώσουμε, εμείς το κάνουμε. Βέβαια, η Ελλάδα είναι και επίσημα ένα προτεκτοράτο, οπότε κι εγώ δεν ψηφίζω πια και συμπεριφέρομαι σαν να ζω στη …Σκοτία. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας -πέρα από την παντελή απουσία της Δικαιοσύνης- είναι το ανθρώπινο δυναμικό της· ό,τι έχει απομείνει, μετά τη μετανάστευση. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του προτεκτοράτου. Να είστε πάντα καλά. Την αγάπη μου. Και στη Φιόνα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.