Δεν Μου Πέφτει Λόγος

Ειλικρινά, φίλε Πιτσιρίκο, για την τεκνοθεσία των ομοφυλόφιλων δεν μου πέφτει λόγος. Γιος, όμως, έχω υπάρξει και το βυζί της μάνας μου δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Η μάνα μου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα ερωτική μου ζωή. Το πρώτο πράγμα που ερωτεύτηκα στη μάνα μου ήταν τα μικρά της άκρα, στα χέρια της και στις πατούσες της, καθώς, είχα την τύχη, η μάνα μου να ήταν πολύ νέα την περίοδο που με γέννησε, οπότε, μεγαλώνοντας παρατηρούσα, εξεταστικά, όλους τους χυμούς της νιότης της.

Εννοείται, σήμερα θα μπορούσα να ερωτευθώ οποιαδήποτε γυναίκα. Απλώς, σ’ εκείνη την γυναίκα που τυγχάνει να είναι σμιλεμένη με αυτά τα χαρακτηριστικά λειτουργεί μέσα μου η “αιώνια επιστροφή” (Κατά Νίτσε γιατί όχι!) , που όσο κι αν νομίζουμε ότι της ξεφεύγουμε απατώμαστε οικτρά, καθώς ολόκληρο το εσωτερικό μας γίγνεσθαι κινείται σ’ έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο πραγμάτων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εξελισσόμαστε, μόνο που η εξέλιξη οριοθετείται μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο. Εξέλιξη είναι να μεγαλώσεις τον κύκλο. Δεν είναι καθόλου τρομακτικό και καθόλου λίγο.

Ενδεχομένως, να υπάρχουν σοβαρά αντεπιχειρήματα στην δική μου άποψη κι αυτός είναι ο λόγος ότι για ένα τέτοιο ζήτημα καμιά σημασία δεν έχει η θέση της κοινής γνώμης, όπως και η δική μου. Απλώς, προσπαθώ να αποσαφηνίσω τον κόσμο μέσα μου. Χωρίς να σπάσω το κεφάλι μου, πιστεύω ότι μόνο μία σοβαρή επιστήμη θα μπορούσε να αποφανθεί ενός τέτοιου κοινωνικού ζητήματος. Ένα άλλο ζήτημα, όμως, είναι που να βρεθεί, πλέον, εκείνη η επιστήμη που ερευνά έξω από τα όρια του συστήματος.

Όσο για την ελληνική κοινωνία, είναι μάταιο να πιστεύουμε ότι τέτοια θέματα, ακόμα κι αν λυθούν, σηματοδοτούν την πρόοδο. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι μέσω των νόμων έρχεται η παιδεία, τότε θα γινόμασταν όλοι.. δικηγόροι.

Το σύστημα θέτει επί τάπητος την τεκνοθεσία θεωρώντας ότι όλα τα υπόλοιπα τα έχει λύσει κι ότι η Δημοκρατία απαιτεί μερικές νομικές αλλαγές ακόμα, ώστε να φτάσει στην Ιστορική τελεολογική της τελειότητα. Αυτή η πλάνη διασπείρεται στην κοινωνία, όπου φτάνουμε στο σημείο ν’ ασχολούμαστε με ζητήματα μειοψηφίας όταν το σύνολο του πληθυσμού υποφέρει από τα εργασιακά δικαιώματα, την στέγαση ή την ακρίβεια.

Είναι σα να δυσκολευόμαστε στην πρόσθεση (οικονομία), με την εξεταστέα ύλη να περιλαμβάνει και τις διαφορικές εξισώσεις (τεκνοθεσία).

Όσο για την εκκλησία, εδώ κι αν είναι μάταιο το όλο θέμα. Και πιο μάταιοι απ’ όλους, εκείνοι που τα βάζουν με την εκκλησία λόγω των εξολοκλήρου αντιθετικών απόψεων σχετικά, όχι μόνο με την τεκνοθεσία αλλά και στο θέμα του γάμου. Η απάντηση είναι πολύ απλή: είναι ποτέ δυνατόν η επίσημη εκκλησία να έχει άλλη άποψη; Αυτό θα σήμαινε ότι προδίδει το δόγμα της. Είναι σα να σου πει ο Μαρξ ότι κάπου έχει κι ένα δίκιο ο Μίλτον Φρίντμαν.

Τώρα, για εκείνους που σχηματίζουν τόσο εύκολα βεβαιότητες για το τάδε ή το δείνα, μόνο και μόνο επειδή ακολουθούν μια τάση που “απελευθερώνει” να έχουν υπόψιν τους ότι, ακόμα κι αν διακατέχονται από αλληλέγγυα συναισθήματα, έχουν εργαλειοποιηθεί δίχως να το γνωρίζουν. Η εργαλειοποίηση έχει έρθει πρωτού γίνει μόδα. Απλώς με την μόδα φανερώνεται ο βαθμός απόδοσης της μηχανής.

Μη νομίζετε ότι σας γράφει κάποιος ελιτιστής από το όρος Σινά. Κι εγώ εδώ ζω, γαμημένoς από κούνια είμαι.

Μπιλάκος

(Αγαπητέ φίλε, ούτε εμένα μου πέφτει λόγος. Έγραψα πως για αυτό το θέμα καλό είναι να μην αποφασίσουν ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι πολίτες, ούτε βέβαια η Εκκλησία. Υπάρχουν κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι και άλλοι που είναι πιο ειδικοί. Ναι, η επιστήμη μας έχει απατήσει με τον καπιταλισμό αλλά είναι πάντα προτιμότερη. Νομίζω πως αυτός ο χαμός για τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία γίνεται ακριβώς επειδή δεν παράγεται πολιτική πια στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο, οι αποφάσεις για την Ελλάδα έχουν ληφθεί, οπότε, αφού οι πολιτικοί δεν αποφασίζουν για τίποτα πια, ελάτε να κάνουμε πως είναι πολιτική ένα θέμα που είναι κοινωνικό και έχει αντιμετωπιστεί σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να γίνει …πόλεμος. Σε αυτό που λες για τη μητέρα, θα συμφωνήσω πως μάνα ο νιός και μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος, αχ τι όνομα γλυκό. Είμαι κι εγώ μαμάκιας. Παρατηρώντας τη φύση, ξέρουμε πως τα περισσότερα πλάσματα έχουν ανάγκη τη μητέρα τους για να επιβιώσουν στα πρώτα τους βήματα. Είναι η φύση των πραγμάτων αυτή. Τι γίνεται, όμως, με αυτούς που δεν γνώρισαν μητέρα; Είναι πολλοί αυτοί. Παιδιά που τα εγκατέλειψαν οι γονείς τους, παιδιά που έχασαν τους γονείς τους κλπ. Όλοι γνωρίζουμε τέτοιους ανθρώπους. Ξέρω πατέρα που περίμενε το δεύτερο παιδί του, η γυναίκα του πέθανε στην διάρκεια της γέννας, το μωρό έζησε, και αυτός επέστρεψε στο σπίτι του, με ένα παιδί ακόμα και χωρίς γυναίκα. Μεγάλωσε τα παιδιά του μόνος του και δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά. Έγινε και πατέρας και μάνα. Τέλος πάντων, έκανε ό,τι μπορούσε. Υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι. Μάνες και μάνες, πατεράδες και πατεράδες, παιδιά και παιδιά. Κατά την πολύ ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα δεν είναι ούτε οι γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών, ούτε η τεκνοθεσία αλλά ο …καπιταλισμός. Είναι βέβαιο πως θα υπάρξει εμπόριο και οικονομικό συμφέρον και σε αυτά τα θέματα. Θα το διαπιστώσουν όλοι σύντομα γιατί μετά τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών, θα ακολουθήσουν τα διαζύγια των ομόφυλων ζευγαριών. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.