Το νόημα της ζωής
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Διαβάζω ότι το Ισραήλ ετοιμάζεται να επιτεθεί σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, αν οι διαπραγματεύσεις της Τεχεράνης με την Ουάσινγκτον δεν πάνε όπως επιθυμεί.
Κάτι πρέπει να γίνει με αυτό το ψυχοπαθές σιωνιστικό καθεστώς.
Ε;
Μήπως; Δεν ξέρω, λέω. Μια χώρα με πυρηνικά, στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, εντελώς εκτός ελέγχου, με γενοκτονικές προθέσεις απέναντι σε μια εθνοτική μειονότητα που βρίσκεται υπό την κατοχή της, και η οποία χώρα επιτίθεται στρατιωτικά σε όλα τα γειτονικά της κράτη, ενώ παράλληλα έχει εισβάλει, κατέχει παράνομα εδάφη, ή έχει βομβαρδίσει, έξι από αυτά.
Μάλλον καλό είναι να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Καλά, άραξε πρώτα. Μετά.
Που λες, κάπου διάβασα ότι ο Μπάιντεν έχει καρκίνο. Ωραία. Λίγο αργά, θα έλεγα.
Το ξέρω, είναι πολύ σκληρό και ανάγωγο να πεις κάτι τέτοιο, αλλά θαρρώ πως έχω το δικαίωμα να είμαι σκληρός και αγενής απέναντι στους άκαρδους γενοκτόνους. Αυτό που δεν έχω, είναι το δικαίωμα να είμαι άδικος.
Στην δική μου περίπτωση, όμως, βλέπεις, ενώ εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να επιχειρηματολογήσω και να διαφωνήσω αναφορικά με το αν είναι δίκαια ή όχι η κρίση μου στο συγκεκριμένο ζήτημα, στην περίπτωση της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, όμως, η εγκληματική βία, η βαναυσότητα και η καταστροφή για την οποία είναι υπεύθυνος, είναι αδιαμφισβήτητα. Είναι καταγεγραμμένα.
Αν υπήρχε ένα δικαστήριο στο τέλος της ζωής μας, ένα Δικαστήριο του Ανθρώπου, όπου πριν πεθάνει κανείς θα έπρεπε να υπερασπιστεί τις πράξεις και τις παραλείψεις του για να ισορροπήσει στη ζυγαριά που θα κρίνει την κόλαση ή τον παράδεισο, τότε ο Τζο Μπάιντεν θα τιμωρούταν με την αυστηρότερη των ποινών σε κάποιο υπόγειο μπουντρούμι της κολάσεως, υπό οποιονδήποτε ηθικό κώδικα κι αν κρινόταν, υπό οποιονδήποτε πήχη ανθρώπινης δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Ένας πολιτισμός που θέλει να διατηρεί τον χαρακτηρισμό αυτό, δεν μπορεί να ανέχεται να βρίσκεται ένα τέτοιο ανθρωπόμορφο περίττωμα κοντά σε θέση πραγματικής εξουσίας. Μόνο σε μια κατάσταση απόλυτης πολιτισμικής παρακμής, σήψης και ηθικής χρεοκοπίας, μπορεί το ηθικό αντίστοιχο ενός Τζο Μπάιντεν να τοποθετηθεί στο υψηλότερο κρατικό αξίωμα μιας υπερδύναμης.
Πιθανότατα, ο καρκινοπαθής ανοϊκός Τζο Μπαίντεν θα νιώθει πολύ άνετα τις τελευταίες του μέρες. Όσο άνετα μπορεί να είναι κανείς σε αυτή τη κατάσταση. Θα λάβει την καλύτερη ιατρική φροντίδα από τους καλύτερους γιατρούς και ειδικούς, και θα ξαπλώνει άνετα σε καθαρά ανατομικά κρεβάτια στα ευρύχωρα ιδιωτικά δωμάτια πολυτελών νοσοκομείων, ή με ειδική ιατρική μονάδα στο σπίτι. Για να μην ξεβολεύεται με όλα αυτά τα πήγαινε-έλα πάνω κάτω, και τις μετακινήσεις. Θα τον φροντίζουν, θα τον ταΐζουν, θα τον ντύνουν, θα τον καθαρίζουν και θα του παρέχουν την καλύτερη ιατροφαρμακευτική φροντίδα. Μια ολόκληρη ομάδα γιατρών και νοσηλευτών θα φροντίζει για την κατάσταση της υγείας του και την προσαρμογή της δοσολογίας των φαρμάκων του. Θα τον στηρίζουν συναισθηματικά και θα τον παρηγορούν στις λίγες και δύσκολες στιγμές πνευματικής διαύγειας που του έχουν απομείνει.
Το μόνο σίγουρο για τον Τζο Μπάιντεν είναι, ότι η μοίρα του δεν θα είναι ίδια με τη μοίρα που ο ίδιος υπαγόρευσε στα 2,3 εκατομμύρια Παλαιστινίων της Γάζας. Τα δικά τους νοσοκομεία, βλέπεις, έχουν βομβαρδιστεί όλα με αμερικανικές οβίδες, όλμους και βόμβες των δύο τόνων εκρηκτικής ύλης η καθεμία και με ακτίνα έκρηξης και θανάτου 300 μέτρων, τα οποία πούλησε ο ίδιος στον Νετανιάχου και την εξτρεμιστική οργάνωση που έχει για κυβέρνηση. Στη Γάζα, ο Τζο Μπάιντεν επέτρεψε το ισοδύναμο έξι ατομικών βομβών επιπέδου Χιροσίμας να εκραγούν πάνω στα κεφάλια των 2,3 εκατομμύρια αμάχων Παλαιστίνιων που βρίσκονται εκεί, με την προσωπική υπογραφή της Νίκι Χέιλι πάνω στις κεφαλές τους.
Θα μπορούσε να τα σταματήσει όλα με ένα τηλεφώνημα. “Μπίμπι, τελείωσε. Απόσυρε τα στρατεύματα και υπόγραψε την εκεχειρία, τώρα. Δεν θα στο ξαναπώ.”
Ίσως δεν θα έπρεπε να νιώθει τόσο άνετα ο Τζο Μπάιντεν. Ίσως θα έπρεπε να πονάει. Πολύ.
Αυτή είναι απλώς η ειλικρινής προσωπική μου άποψη. Ίσως κάνω λάθος να σκέφτομαι έτσι. Ίσως εγώ είμαι ο κακός, που είμαι τόσο άδικος με τον Τζο, την στιγμή που ο Τζο είναι απλώς ένας υπέροχος τύπος ο οποίος έκανε το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε να κάνει, και άσκησε την απόλυτη εκτελεστική του εξουσία για να αυξήσει την ευημερία, την ασφάλεια και την ευδαιμονία των ανθρώπων αυτού του κόσμου, των οποίων οι μοίρες κρέμονταν από τις αποφάσεις του.
Δεν είμαι δικαστής, για να τον δικάσω και να τον καταδικάσω. Εγώ την άποψή μου λέω. Ας κριθεί από τις ζυγαριές του Δικαστηρίου του Ανθρώπου, όπου η καταδίκη του στα πιο σκοτεινά μπουντρούμια της ανθρωπότητας είναι εγγυημένη. Και καλό ψόφο!
Που λες, σε άλλα νέα, η Times του Ισραήλ αναφέρει ότι: “Απαντώντας σε όσους πιέζουν για τερματισμό του πολέμου στη Γάζα, ο Νετανιάχου λέει ότι είναι έτοιμος να τερματίσει τον πόλεμο, υπό σαφείς προϋποθέσεις που θα διασφαλίσουν την ασφάλεια του Ισραήλ —όλοι οι όμηροι να απελευθερωθούν, η Χαμάς να παραδώσει τα όπλα, να αποχωρήσει από την διακυβέρνηση της Γάζας και η ηγεσία της να εξοριστεί από τη Λωρίδα… Η Γάζα αφοπλίζεται πλήρως, και εφαρμόζουμε το σχέδιο Τραμπ. Ένα σχέδιο τόσο σωστό και τόσο επαναστατικό. Αυτή είναι η πρώτη φορά που το σχέδιο του Αμερικανού προέδρου για την μετακίνηση των αμάχων της Γάζας εκτός Λωρίδας παρουσιάζεται ως απαίτηση του Ισραήλ για τερματισμό του πολέμου”.
Το δηλωμένο σχέδιο του Τραμπ για τη Γάζα είναι να εθνοκαθαρίσει “όλους” τους Παλαιστινίους από τη Λωρίδα της Γάζας και να μην τους επιτρέψει ποτέ να επιστρέψουν, την ίδια ώρα που ο Νετανιάχου δηλώνει ευθαρσώς ότι η εθνοκάθαρση της Γάζας είναι ο βασικός στρατιωτικός στόχος του Ισραήλ για να αποδεχτεί οποιαδήποτε συμφωνία εκεχειρίας με τη Χαμάς, όπου ο μόνος που θα σταματούσε να πυροβολάει θα ήταν το Ισραήλ.
Θέτουν όρια εκεχειρίας οι γενοκτόνοι και οι υπόδικοι για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Παράνοια.
Το Ισραήλ δολοφονεί έναν δημοσιογράφο βομβαρδίζοντας ένα νοσοκομείο, παραδέχεται ανοιχτά ότι βομβάρδισε το νοσοκομείο για να δολοφονήσει τον δημοσιογράφο επειδή ασκούσε δημοσιογραφία, και μετά σε αποκαλεί αντισημίτη και υποστηρικτή “τρομοκρατίας” αν πεις ότι το Ισραήλ βομβαρδίζει νοσοκομεία και δολοφονεί δημοσιογράφους, τα οποία είναι και τα δύο εγκλήματα πολέμου κατά παράβαση της Συνθήκης της Γενεύης.
Κι όταν οι Ισραηλινοί μιλάνε για “τρομοκρατία”, εννοούν τους δημοσιογράφους, τη διάπραξη δημοσιογραφίας, τον νέο Πάπα, τον προηγούμενο Πάπα, τον ΟΗΕ, την Διεθνή Αμνηστία, το Human Rights Watch, τη B’Tselem, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κριτική σκέψη, την Φρανσέσκα Αλμπανέζε, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις εκκλησίες, τα τζαμιά, την ανθρωπιστική βοήθεια, τους διαδηλωτές στα πανεπιστήμια, τη Γκρέτα Τούνμπεργκ, τους γιατρούς, τα παιδιά, την Ιρλανδία, και τους Kneecap.
“Υποστηρίζεις την τρομοκρατία!”, σου φωνάζουν με λύσσα αυτοί που υποστηρίζουν καθημερινές σφαγές αμάχων και τη συνειδητή λιμοκτονία αθώων ανθρώπων για να επιβάλλουν τους πολιτικούς τους στόχους.
Πα-ρά-νοι-α.
Δεν ξέρω αν έχουν κι άλλες χώρες παρόμοια λόμπι επιρροής όπως αυτό του Ισραήλ, αλλά η ύπαρξη του ισραηλινού λόμπι πρέπει να αντιμετωπίζεται πλέον όπως η ύπαρξη ενός ναζιστικού λόμπι, ή ενός λόμπι παιδοφιλίας. Οι λήψεις δωρεών από φιλο-ισραηλινές ή φιλο-αμερικανικές ομάδες και οργανώσεις θα πρέπει να στιγματίζονται με τον ίδιο τρόπο που στιγματίζεται η λήψη δωρεών από την Κου Κλουξ Κλαν, ή από το Κόμμα των Λευκών της Ροδεσίας. Αμερικανοί και Ισραηλινοί σφαγιάζουν Παλαιστίνιους αμάχους με ολοένα αυξανόμενο θράσος και βαναυσότητα, υπό καθεστώς απόλυτης και πλήρους ατιμωρησίας, και όμως, κάποιοι ακόμα περιμένουν να τους πάρουμε στα σοβαρά, όταν μας λένε ότι πρέπει να φοβόμαστε τους κακούς Μουσουλμάνους.
Όλο αυτό σε κάνει να νιώθεις σαν να τρελαίνεσαι λιγάκι. Πόσο ψεύτικα φαίνονται όλα; Πώς στο διάολο γίνεται να είμαστε ενάμιση χρόνο μάρτυρες στην πρώτη ζωντανά μεταδιδόμενη γενοκτονία της Ιστορίας, και οι περισσότεροι από εμάς να συμπεριφέρονται σαν όλα να είναι ρόδινα;
Ο μισός πληθυσμός της Γάζας είναι παιδιά. Το ξέρουμε αυτό. Οπότε βλέπουμε τις κυβερνήσεις μας να στηρίζουν, ή να ανέχονται να δολοφονούν παιδιά επί 19 μήνες. Τα λιμοκτονούν. Ρίχνουν βόμβες πάνω τους και τα καίνε ζωντανά στις θερμοκοιτίδες. Τα διαμελίζουν. Τα ξεκοιλιάζουν. Έχουν ελεύθερους σκοπευτές που τα πυροβολούν στο κεφάλι. Και ξυνόμαστε σα bystanders, που περιμένουν σαν ηλίθιοι ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση. Αυτό δεν γίνεται απλώς από το Ισραήλ. Αυτό γίνεται από ολόκληρη τη δυτική αυτοκρατορία που υποστηρίζει ενεργά και ανέχεται παθητικά αυτές τις φρικαλεότητες επί 19 συνεχόμενους μήνες. Από τις κυβερνήσεις των χωρών μας, που πληρώνουμε με τους φόρους μας.
Είμαστε ενεργοί υποστηρικτές μιας γενοκτονίας, χωρίς καν να μας ρωτήσουν.
Παλιά, ήμουν πολύ πιο δημιουργικός στους τρόπους που επεσήμαινα την εγκληματικότητα της αμερικανικής αυτοκρατορίας, επειδή η διαφθορά της, η βιαιότητα της και η βαναυσότητα της ήταν συχνά δύσκολο να γίνει κατανοητή μέσα στον κυκεώνα της ενημέρωσης, της επικαιρότητας, και της προπαγάνδας. Τώρα που απλώς σφάζουν καθημερινά γυναίκες, άνδρες και παιδιά μπροστά στα μάτια μας, αυτό δεν χρειάζεται πια. Έτσι, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κάνω αυτό που πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι στη Γη πρέπει να κάνουν: δείχνω τη γενοκτονία στη Γάζα και λέω ότι πρέπει να σταματήσει.
Η ευθύνη για την ενημέρωση του κοινού γι’ αυτό το θέμα δεν θα έπρεπε να πέφτει σε φοιτητικούς συλλόγους, σε μπλόγκερ και αναλυτές. Κάθε μέσο ενημέρωσης στον κόσμο θα έπρεπε να έχει αυτό το θέμα καθημερινά στο πρωτοσέλιδο, και να συζητούν γι’ αυτό από το πρωί ως το βράδυ. Όλα τα νέα καθημερινά θα έπρεπε να αφορούν το πιο πρόσφατο έγκλημα που διέπραξαν οι Ισραηλινοί και οι δυτικοί υποστηρικτές τους στη Γάζα, δηλώνοντας ξεκάθαρα σε κάθε τίτλο τον ρόλο της δικής μας κυβέρνησης στην διάπραξή του. Κάθε συνέντευξη τύπου θα έπρεπε να κυριαρχείται από ερωτήσεις προς κάθε δημόσιο αξιωματούχο για τους λόγους που συμμετέχουμε σε μια ενεργή γενοκτονία, και να απαιτούνται διευκρινίσεις σχετικά με το πότε η στήριξή της χώρας μας θα σταματήσει, ώστε να επιβληθούν κυρώσεις προς το Ισραήλ, κατά ακολουθία της δεσμευτικού χαρακτήρα απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, το οποίο είναι η ανώτατη αρχή στον κόσμο για τέτοια θέματα.
Είναι σαν να περιφερόμαστε όλοι βουτηγμένοι σε ανθρώπινο αίμα αθώων, επί 19 μήνες, με το αίμα να πλημμυρίζει τα σαλόνια μας και να σκοντάφτουμε στα κομμένα παιδικά άκρα που βρίσκονται σκορπισμένα στις κουζίνες και τα υπνοδωμάτιά μας –αλλά να μην μιλάει κανείς γι’ αυτό. Να προσπαθείς να πεις “Τι συμβαίνει, ρε παιδιά, με όλο αυτό το αίμα και τα διαμελισμένα κορμιά εδώ μέσα;” και αυτοί να σου λένε να το βουλώσεις, λέγοντάς σου ότι είναι αγένεια να μιλάς για τέτοια θέματα σε κοινωνικές περιστάσεις και στον επαγγελματικό χώρο. Ότι το θέμα είναι πολύπλοκο.
Ένας υποστηρικτής της εκεχειρίας στη Γάζα και της ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης, βλέπει κάθε μέρα με φρίκη το νέο υλικό παιδιών που ακρωτηριάζονται, λιμοκτονούν και καίγονται ζωντανά από το Ισραήλ. Από την άλλη, ένας υποστηρικτής του –καθ’ ομολογία δικαστών και ακαδημαϊκών– γενοκτονικού Ισραήλ, ξοδεύει κάθε μέρα αποφεύγοντας να κοιτάξει αυτό το υλικό αυτό.
Όταν βλέπεις μια αδικία, μπορείς είτε να αντισταθείς, να την καταγγείλεις και να κάνεις ό,τι μπορείς για να την σταματήσεις, είτε να αποφύγεις να την κοιτάξεις κατάματα, είτε να βρεις κάποιον λόγο για τον οποίο η αδικία είναι δικαιολογημένη και να μην κάνεις τίποτα. Μόνο η πρώτη επιλογή μπορεί να οδηγήσει στην παύση της αδικίας.
Σήμερα στην Ευρώπη περνιόμαστε για ηθικά ανώτεροι των Ναζί, την ίδια στιγμή που τα κράτη μας είναι υπεύθυνα για παρόμοιες θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου με αυτά των Ναζί, χρησιμοποιώντας, λίγο-πολύ, την ίδια φασιστική ιδεολογία.
Αν περιμέναμε κάτι να συμβεί στην ζωή μας ώστε να της δώσει νόημα και σκοπό, αυτό είναι. Συμβαίνει ήδη. Αν καταφέρουμε να σταματήσουμε μια γενοκτονία και να απαιτήσουμε δικαιοσύνη, η ζωή μας θα έχει νόημα. Θα έχει νόημα και θα έχει εκπληρώσει έναν ευγενή σκοπό για όλη την ανθρωπότητα. Και θα τον έχουμε πετύχει όλοι μας, μαζί. Δεν θα χρειάζεται να έχουμε υπαρξιακές ανησυχίες και να αναρωτιόμαστε αν έχει ή δεν έχει νόημα η ζωή. Η δική μας θα έχει. Θα της έχουμε δώσει εμείς νόημα.
Θα έχουμε σταματήσει μια γενοκτονία.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, μεγαλώσαμε με την υπόθεση του Ολοκαυτώματος και του “Ποτέ ξανά”, και τώρα παρακολουθούμε μια γενοκτονία με αδιαφορία, ενώ πολλοί την δικαιολογούν κιόλας. Οπωσδήποτε, έχουμε διανύσει μια τεράστια απόσταση ως ανθρωπότητα. Κώστα, δεν είχα καμία αμφιβολία πως όλη αυτή η δυτική υστερία και η υπέρμετρη ευαισθησία για τα “δικαιώματα” και τις “ταυτότητες”, έστρωνε τον δρόμο στη βαρβαρότητα και στο φασισμό. Αλλά οι μικρονοϊκοί σύντροφοι επιμένουν. Αήττητοι, δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα. Κώστα, ο Μπάιντεν είναι υπεύθυνος που δεν υπάρχουν νοσοκομεία για τους καρκινοπαθείς στη Γάζα. Ο Μπάιντεν είναι υπεύθυνος που για τα παιδιά της Γάζας ο καρκίνος είναι …πολυτέλεια, γιατί δεν …προλαβααίνουν να έχουν καρκίνο, αφού πεθαίνουν από πείνα ή βομβαρδισμό. Όχι, δεν θα τιμωρηθεί ο Μπάιντεν, όπως δεν τιμωρήθηκε ο Μπους για το ένα εκατομμύριο νεκρούς Ιρακινούς πολίτες, όπως δεν τιμωρήθηκε κανένας Αμερικανός, Βρετανός, Γάλλος πρόεδρος για τις θηριωδίες που διέπραξαν οι στρατοί τους σε βάρος αμάχων σε πολλές χώρες του πλανήτη. Κώστα, οι σιωνιστές είναι φασίστες που επιβάλλουν την ατζέντα τους και την …ηθική τους. Και όχι, δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου, όπως δεν ήταν μόνο ο Χίτλερ. Αλλά εμείς δεν ξεκινήσαμε κανέναν πόλεμο, δεν σκοτώσαμε κανέναν, και πολύ θα ήθελα να ήμουν ο Σούπερμαν και να μπορώ να σταματήσω τη γενοκτονία αλλά δεν έχω τέτοιες δυνάμεις. Κώστα, εγώ θα παραφράσω τον Μαρξ και τον Ένγκελς, και θα πω “Προλετάριοι όλων των χωρών, αράξτε”. Κρίνοντας από την περιρρέουσα παράνοια, σκέφτομαι πως το πυρηνικό χτύπημα είναι κοντά. Οπότε, ένα καλοκαίρι ακόμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.