Το κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους στην Ελλάδα και η 10η Αυγούστου 2025
Αδελφέ Πιτσιρίκο, θέλω να σου γράψω για το κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους στην Ελλάδα που έχει μεγάλη ιστορία αλλά και πολλά σκαμπανεβάσματα.
Την δεκαετία του ’80 εκφραζόταν και σε κυβερνητικό επίπεδο, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να φέρνει στην χώρα δύο φορές τον Αραφάτ και να αρνείται να αναγνωρίσει το εποικιστικό καθεστώς του Ισραήλ.
Η πρώτη μεγάλη οπισθοδρόμηση έγινε από ποιον άλλο, από τον αρχαιοκάπηλο νεοφιλελεύθερο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πατέρα του φυτευτού ηλίθιου Κυριάκου Μητσοτάκη που ούτε η μάνα του τον ήθελε να ασχοληθεί με την πολιτική. Αυτός όχι μόνο αναγνώρισε το Ισραήλ αλλά οργάνωσε μαζί με την Μοσσάντ μια σειρά από σκευωρίες που στοχοποίησαν Παλαιστίνιους για να τους διώξει από την Ελλάδα.
Προσωπικά, θυμάμαι μικρός και αυτή ήταν η πρώτη μου ενασχόληση με το Παλαιστινιακό, το κίνημα για τον Παλαιστίνιο κρατούμενο και μαχητή Ρασίντ για τον οποίο οι ΗΠΑ ασκούσαν τεράστιες πιέσεις να εκδοθεί σε αυτές. Χάρη σε αυτό το κίνημα αλλά και στην στάση του ελληνικού κράτους που ακόμα δεν ήταν τόσο ταυτισμένο με τις ΗΠΑ, δεν έγινε ποτέ η έκδοσή του, και μάλιστα ο Ρασίντ αποφυλακίστηκε τελικά στις 3 Δεκέμβρη 1996. Θυμάμαι ότι εκείνο το κίνημα για τον Ρασίντ ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Την περίοδο του κινήματος για τον Ρασίντ ξέσπασε και η πρώτη Ιντιφάντα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη που κράτησε πολλά χρόνια και η οποία είχε εμπνεύσει και τους αναρχικούς και τους αριστερούς στην Ελλάδα. 9 Δεκέμβρη 1987.
Στην πρώτη Ιντιφάντα οι Παλαιστίνιοι συγκρούονταν στα κατεχόμενα εδάφη με τους Ισραηλινούς μπάτσους και τον στρατό, με πέτρες και σφεντόνες, αντιμετωπίζοντας καθημερινή δολοφονική καταστολή με σφαίρες, συλλήψεις, βασανιστήρια. Κάθε μέρα είχαν δολοφονημένους νεκρούς στην πλειοψηφία τους νέους από 14 μέχρι 19 χρόνων. Συνολικά, και στα 5 χρόνια που κράτησε η πρώτη Ιντιφάντα, πάνω από 1000 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν από τους Ισραηλινούς μπάτσους, και δεκάδες χιλιάδες ήταν οι τραυματίες και οι συλληφθέντες που συνήθως υποβάλλονταν σε φρικτά βασανιστήρια.
Ήταν στην περίοδο εκείνη που η παλαιστινιακή μαντίλα καθιερώθηκε να φοριέται από πολλούς διαδηλωτές σε κάθε είδους πορεία διαμαρτυρίας. Ανάμνηση που πέρασε και στο πιο χιλιοπαιγμένο σήριαλ του πλανήτη, το Κωνσταντίνου και Ελένης, όταν η Ελένη σε ένα επεισόδιο του, λέει σε έναν έφηβο ότι θα βάλει και το κόκκινο παλαιστινιακό φουλάρι και θα κατέβει μαζί του στην διαδήλωση.
Μετά στις 28 Σεπτέμβρη του 2000 ξέσπασε η δεύτερη Ιντιφάντα που ήταν ακόμα πιο βίαιη από την πρώτη, και τούτη την φορά η αντίσταση των Παλαιστινίων δεν είχε μόνο πέτρες και σφεντόνες αλλά και επιθέσεις αυτοκτονίας που σκότωναν Ισραηλινούς.
Σύμφωνα με Ισραηλινή πηγή, 1137 Ισραηλινοί και 6371 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, με 1317 από αυτούς να είναι παιδιά.
Η αναλογία ήταν δηλαδή περίπου 6 Παλαιστίνιοι νεκροί για έναν Ισραηλινό.
Η αναλογία ήταν ακόμα χειρότερη στους τραυματίες με τον Ισραηλινό στρατό να εισβάλλει και να ισοπεδώνει κατεχόμενους Παλαιστινιακούς οικισμούς και να επιδίδεται σε όργιο βίας κατά αμάχων.
Η δεύτερη Ιντιφάντα ξέσπασε όταν είχε γίνει ισχυρό στην Δύση ένα πολύμορφο αντικαπιταλιστικό κίνημα που πολιορκούσε τους συνόδους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας και με την εμφάνιση ενός μαχητικού black blocκ που συγκρουόταν με τους μπάτσους. Αυτό το κίνημα είχε έρθει και στην Ελλάδα και θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι τότε 25 χρόνων στην Πράγα σε βίαιη πολιορκία του ΔΝΤ. (Ούτε μπορούσα να φανταστώ τότε ότι μετά από 10 χρόνια το ΔΝΤ θα ερχόταν στην Ελλάδα για να την ρημάξει, όπως είχε κάνει ήδη τότε σε τόσες χώρες του Παγκόσμιου Νότου!)
Το δυτικό αντικαπιταλιστικό κίνημα που έχει ξεκινήσει τον Νοέμβρη του 1999 στο Σιάτλ με τεράστια διαδήλωση και συγκρούσεις σε σύνοδο του ΠΟΕ βρισκόταν σε διαδικασία να συνδεθεί και να δείξει αλληλεγγύη στην δεύτερη Ιντιφάντα όταν ήρθε η επίθεση στους δίδυμους πύργους τον Σεπτέμβρη του 2001. Επίθεση που πήγε αλλού την ατζέντα και ουσιαστικά το διέλυσε.
Τότε βρήκε ευκαιρία το Ισραήλ να προωθήσει την ισλαμοφοβική και αραβοφοβική του εκστρατεία και να κλιμακώσει ακόμα περισσότερο την δολοφονική καταστολή των εξεγερμένων Παλαιστινίων.
(Από όλα τα φρικτά και ελεεινά που έχει κάνει το ιδεολογικό εποικιστικό σχέδιο του Σιωνισμού, το θρασύτερο όλων ήταν η πρόστυχη και οργανωμένη προώθηση της ισλαμοφοβίας που έχει γίνει σημαία του σημερινού δυτικού φασισμού.
Όπως αναγνωρίζουν όλοι οι σοβαροί ιστορικοί, ήταν οι μουσουλμάνοι Άραβες που έσωσαν τους Εβραίους και τον Εβραϊσμό από αφανισμό από τον Χριστιανισμό, Χριστιανισμός που για πολλούς αιώνες δολοφονούσε και τους δικούς του αν τους θεωρούσε αιρετικούς και κατέστρεφε με μανία αρχαία ελληνικά μνημεία και συγγράμματα)
Ήταν τότε που η Ισραηλινή προπαγάνδα παρουσίαζε εμμονικά την εποικιστική κατοχή της σαν θρησκευτικό ζήτημα, ενάντια σε βαρβάρους ισλαμιστές τρομοκράτες. Κι ας οδήγησε ο λεγόμενος τότε πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σε κατοχή και καταστροφή κοσμικού κράτους που είχε για υπουργό Εξωτερικών της έναν Χριστιανό. Αυτά ήταν ψιλά γράμματα.
Η ουσία είναι ότι τότε το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έφτασε στην Ελλάδα στο ναδίρ. Ασχολιόμασταν με τους πολέμους των ΗΠΑ, την κατοχή του Ιράκ και τα νέα νομοσχέδια που έφερναν περικοπή βασικών δικαιωμάτων και νέα συστήματα μαζικής παρακολούθησης. Η Παλαιστίνη και το δράμα του κατεχόμενου λαού της είχαν περάσει στο παρασκήνιο.
Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει όταν ξεκίνησε ο αποκλεισμός της Γάζας τον Ιούνιο του 2007.
Προς τιμή μας, σε ένα γεγονός που δυστυχώς έχει ξεχαστεί, ήταν Έλληνες με τα καΐκια τους που πρώτοι έσπασαν τον αποκλεισμό μεταφέροντας τρόφιμα, τον Αύγουστο του 2008.
Στην αποστολή ήταν ο Βαγγέλης Πισσίας, ο Γιώργος Κλώτζας (καπετάνιος), ο Νίκος Μπώλος, ο Γιάννης Καρυπίδης, ο Τάκης Πολίτης, ο Χρήστος Γιοβανόπουλος ο Τάσος Κουράκης, ο Πέτρος Γιώτης κι ο Γιώργης ο Πειραιώτης (έτσι θέλει να τον αποκαλούν).
Κάποιοι από αυτούς έχουν πεθάνει και τα ονόματα όλων πρέπει να μείνουν στην Ιστορία.
Με δική τους πρωτοβουλία και με δύο ψαροκάικα που μετέφεραν όσους περισσότερους μπορούσαν μαζί και ακτιβιστές άλλων χωρών, κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό κάτω από την μύτη των Ισραηλινών που δεν τους πήραν χαμπάρι.
Όπως μου μετέφερε φίλη που γνώριζε καλά τους περισσότερους από αυτούς, είχαν υποδοχή ηρώων από τους κατοίκους της Γάζας και δέχθηκαν την καλύτερη φιλοξενία της ζωής τους. Η Χαμάς τους έδωσε και μετάλλια για να τους τιμήσει και για να μείνει εκείνη η μέρα αξέχαστη.
Και μετά ήρθε εδώ ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, η ντροπή του πατέρα του, που όχι μόνο μας έφερε το ΔΝΤ αλλά ξεκίνησε και την διαδικασία ενίσχυσης των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ και της αναβάθμισης τους στο επίπεδο του στρατηγικού συμμάχου.
Διαδικασία που συνεχίστηκε και βάθυνε από όλους τους πρωθυπουργούς του χρεοκοπημένου προτεκτοράτου, συμπεριλαμβανομένου του Αλέξη Τσίπρα και κορυφώθηκε με το σημερινό ζαβό, τον Κυριάκο που ταύτισε ολοκληρωτικά την Ελλάδα με το Ισραήλ στην περίοδο που αυτό ξεκίνησε την σαδιστική γενοκτονία της Γάζας.
Στο ενδιάμεσο, το κίνημα της αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη εμφανιζόταν με κάποιες διαδηλώσεις αλλά και με την δημιουργία του τοπικού παραρτήματος του BDS. Διαδηλώσεις που γίνονταν όταν η αποκλεισμένη Γάζα δεχόταν στρατιωτικές επιθέσεις από το Ισραήλ σκοτώνοντας αμάχους, παιδιά και ισοπεδώνοντας κτίρια της και όταν στην Γάζα στα χρόνια 2018-2019 είχε εμφανιστεί ένα μαζικό ειρηνικό κίνημα κατά του αποκλεισμού που είχε εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
Αυτές οι διαδηλώσεις, όμως, ήταν περισσότερο απόηχος και προέκταση των άλλων μεγαλύτερων διαδηλώσεων που γίνονταν σε ΗΠΑ και Αγγλία, παρά δράσεις που ήταν αποτέλεσμα αυτόνομου κινήματος που είχε την δική του δυναμική.
Υπήρχαν αρκετοί αξιόλογοι άνθρωποι που είχαν προτεραιότητα το Παλαιστινιακό και κατήγγελναν τις όλο και πιο στενές σχέσεις του ελληνικού κράτους με την εποικιστική οντότητα, όμως όχι τόσοι ώστε να έχει δημιουργηθεί εδώ ένα μαζικό κίνημα διαρκείας.
Κι ύστερα ήρθε η 7η Οκτώβρη 2023 που τα άλλαξε όλα, όχι μόνο εδώ αλλά σε όλες τις χώρες του πλανήτη.
Εδώ να τονίσω ότι αυτή η σύντομη αναδρομή δεν είναι καθόλου ολοκληρωμένη και βασίζεται περισσότερο στις δικές μου μνήμες κι όχι σε κάποια σοβαρή έρευνα.
Μνήμες ενός ανθρώπου που, ενώ ασχολιόταν με την Παλαιστίνη, δεν την είχε προτεραιότητα του εκτός από συγκεκριμένες στιγμές στο παρελθόν.
Αυτό όμως κατάφερε η 7η Οκτώβρη και η γενοκτονική επίθεση του Ισραήλ που ακολούθησε.
Να κάνει ανθρώπους που ασχολούνταν με την Παλαιστίνη να γίνει βασική προτεραιότητά τους και να κάνει και πολύ περισσότερους άλλους που δεν ασχολούνταν καθόλου, να ασχοληθούν και να κινητοποιηθούν.
Μάλιστα σε αρκετούς από αυτούς, έγινε απευθείας βασική προτεραιότητά τους.
Ο πρώτος μήνας ήρθε με αρκετές διαδηλώσεις και με 2 μεγάλες κεντρικές πορείες που είχαν οργανωθεί από το ΚΚΕ, πλαισιωμένες κι από πολλές άλλες οργανώσεις της αριστεράς ή της αναρχίας.
Σε κλίμα άγριας προπαγάνδας κατασκευασμένων ακροτήτων για 40 αποκεφαλισμένα μωρά από την Χαμάς και για μαζικούς βιασμούς από την αντίσταση. Με το μεγαλύτερο κίνημα αντίστασης των Παλαιστινίων, την Χαμάς να έχει κηρυχθεί εδώ, όπως και σε όλες τις δυτικές χώρες, τρομοκρατική οργάνωση, χωρίς να υπάρχει ένα κόμμα της αριστεράς κοινοβουλευτικό ή μη, που να έχει εναντιωθεί ανοιχτά σε αυτό τον χαρακτηρισμό και να θέλει να τον αναιρέσει δικαστικά.
Για κάποιο λόγο το ΚΚΕ σταμάτησε να καλεί σε κεντρικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, παρόλο που αυτές έβρισκαν μαζική ανταπόκριση και ξανακάλεσε μια τέτοια μόνο στα τέλη Γενάρη του 2024 χωρίς καν να έχει αφετηρία στο Σύνταγμα αλλά στο πάρκο Ελευθερίας.
Από τότε δεν το ξαναέκανε και για πολύ καιρό δεν μπορούσε να βγει μαζική συγκέντρωση χωρίς την στήριξη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ.
Έβγαιναν καλέσματα κάθε Σάββατο στο Σύνταγμα που όμως μάζευαν μερικές δεκάδες ανθρώπων χωρίς να βρίσκουν ευρύτερη ανταπόκριση.
Αυτό άλλαξε μόνο όταν πλέον η γενοκτονία στην Γάζα είχε κρατήσει πολλούς μήνες και η συσσωρευμένη φρίκη δεν γινόταν άλλο να αγνοηθεί.
Άρχισαν να βγαίνουν συγκεντρώσεις με αρκετό κόσμο από αυθόρμητα καλέσματα στα κοινωνικά δίκτυα όπως μια τέτοια ήταν στα τέλη Απρίλη του 2024 όταν ξεκίνησε η εισβολή στην Ράφα.
Τότε η εισβολή στην Ράφα, την πιο νότια πόλη της μικρής Γάζας παρουσιαζόταν σαν κόκκινη γραμμή, σαν εισβολή που δεν θα επιτρέψουν οι ΗΠΑ να γίνει. Τώρα δεν έχει μείνει τίποτα από αυτήν και είναι η πιο κατεστραμμένη περιοχή της Γάζας.
Επίσης, τότε είχαν βγει οι φοιτητές των δυτικών χωρών αντιμετωπίζοντας καταστολή. Στην Ελλάδα οι αντιδράσεις δεν έφτασαν στο επίπεδό τους και δεν είδαμε μια φοιτητική κατάληψη ενάντια στην στήριξη του ελληνικού κράτους στην γενοκτονία της Γάζας παρότι έγιναν κάποιες προσπάθειες να γίνει αυτό.
Το καλοκαίρι του 2024 πέρασε εδώ με ελάχιστες αντιδράσεις και αντιστάσεις κι ενώ το ποσοστό των ανθρώπων που αναγνώριζε ότι γίνεται γενοκτονία στην Γάζα γινόταν όλο και μεγαλύτερο.
Οι αντιδράσεις περιορίζονταν σε δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
5 και 7 Οκτωβρίου 2024, πρώτη επέτειος της επίθεσης της Παλαιστινιακής Αντίστασης στο Ισραήλ μαζί με την παράλληλη γενοκτονική αντεπίθεση, γίνονται μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.
Στα επετειακά τα πηγαίνουμε καλά εδώ ως το σημείο να λέμε ότι μόνο εκεί τα πηγαίνουμε καλά. Οι επέτειοι της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και του Γρηγορόπουλου μετατρέπονται σε συγκεντρώσεις υπέρ της Παλαιστίνης.
Μετά έρχεται η ανάπαυλα στην Γάζα με ανταλλαγή ομήρων και αιχμαλώτων, με συμφωνία που παραβιάστηκε μονομερώς από το Ισραήλ τον Μάρτη αυτού του χρόνου που έφερε νέο κύμα γενοκτονικής επίθεσης.
Πάλι έχουμε κάποιες νέες διαδηλώσεις αλλά αυτή την φορά υπάρχει κάτι καινούργιο.
Ο κόσμος είναι πιο αποφασισμένος και συνειδητοποιημένος. Η υποστήριξη που δίνει στην Παλαιστινιακή αντίσταση είναι πιο θαρραλέα και φανερή, έστω στα λόγια.
Πολλοί θέλουν να συμμετέχουν σε διεθνείς πρωτοβουλίες που θέλουν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας.
Αρκετοί καταλήγουν στην Αίγυπτο όπου δέχονται καταστολή και απέλαση από ένα χουντικό καθεστώς που είναι επίσης συνένοχο στην γενοκτονία της Γάζας.
Τέλη Ιουνίου βγαίνει μαζική συγκέντρωση για την Παλαιστίνη στο Σύνταγμα που κρατάει πολλές ώρες και η αστυνομία την καταστέλλει στο τέλος της.
Φτάνουμε στον Ιούλιο που πέρυσι δεν κουνιόταν φύλλο, και φέτος βγαίνουν αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις, είτε αυθόρμητες είτε οργανωμένες. Όχι μόνο στο Σύνταγμα αλλά και στο Μοναστηράκι.
Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει ξεφύγει από τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις που είχαν αποδειχθεί πολύ δειλές και συντηρητικές για να το κάνουν μαζικό κίνημα αντίστασης διαρκείας κι έγινε κίνημα των από κάτω και του απλού κόσμου που δεν περίμενε πια κανένα σήμα από αυτές για να δράσει.
Οι τοίχοι της Αθήνας γεμίζουν συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης και κατά των γενοκτόνων που κάνουν τον πρέσβη τους να διαμαρτυρηθεί.
Στα νησιά αυτοσχέδιες τοπικές πρωτοβουλίες εμποδίζουν ή θέλουν να εμποδίσουν κρουαζιερόπλοια Ισραηλινών να προσαράξουν.
Τα γήπεδα δονούνται από συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης και περνάνε παλαιστινιακές σημαίες παρά τις συλλήψεις και τις προσαγωγές.
Οι Παλαιστινιακές σημαίες υψώνονται παντού.
Αξιοσημείωτη είναι και η αλλαγή στάσης του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου που βρίσκεται στην Ελλάδα σε κρίση και συρρίκνωση από το 2013.
Εκεί που πριν δύο χρόνια κρατούσε μια χλιαρή σχεδόν ίσων αποστάσεων στάση, συμμετέχοντας ακόμα και στις συκοφαντίες για την Παλαιστινιακή αντίσταση,
είναι τώρα με μπροστάρη τον Ρουβίκωνα, πολύ ενεργό κομμάτι του κινήματος αλληλεγγύης και των πολύμορφων δράσεων του.
Το κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους στην Ελλάδα είναι τώρα μεγαλύτερο από ποτέ, αψηφώντας καταστολή και συκοφαντίες, οργανωμένο από τα κάτω από απλό κόσμο και έχει συνδεθεί με όλα τα κινήματα όπως το εργατικό και το φοιτητικό.
Δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο της ιστορίας του αλλά μπορούμε να πούμε ότι είναι και το μεγαλύτερο κίνημα που υπάρχει τώρα στην Ελλάδα σε σχέση με όλα τα άλλα κινήματα. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν σημαίνει και πολλά πράγματα γιατί ξέρουμε σε τι κατάσταση είναι όλα τα άλλα κινήματα.
Τι θα μπορέσει να αλλάξει; Ο χρόνος είναι εναντίον του. Το Ολοκαύτωμα της Γάζας βρίσκεται στο τελικό του στάδιο με τον μαζικό λιμό, τις καθημερινές μαζικές δολοφονίες ανθρώπων που αναζητούν τροφή και το σχέδιο της ολοκληρωτικής κατάληψης της από το γενοκτονικό εποικιστικό καθεστώς του Ισραήλ.
Όμως, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η συλλογική συνείδηση άλλαξε και δεν θέλει να είναι συνένοχη σε αυτό το έγκλημα όπως θέλει να είναι συνένοχη η διεφθαρμένη συμμορία που αποτελεί την σημερινή ελληνική κυβέρνηση.
Απέμεινε να στηρίζει το Ισραήλ ο πληρωμένος προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ που έχει πλήρως ταυτιστεί με τον πληρωμένο προπαγανδιστικό μηχανισμό του Ισραήλ. Με τα ίδια τερατώδη και εξωφρενικά ψέματα που έχουν απαντηθεί και ξεσκεπαστεί αμέτρητες φορές.
Οι συγκεντρώσεις που θα γίνουν σε νησιά αλλά και σε πολλά άλλα σημεία της Ελλάδας και στην Αθήνα, στις 10 Αυγούστου 2025 δεν βγήκαν για πλάκα.
Τέτοιες συγκεντρώσεις δεν μπορούσαν να βγουν πέρυσι όταν το κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους ήταν αρκετά πιο μικρό και δεν είχε για καρδιά του τον απλό κόσμο.
Τώρα είναι πολύ περισσότερος ο κόσμος που θέλει να εναντιωθεί, πολύ μεγαλύτερη η συνειδητοποίηση για το συγκεκριμένο έγκλημα και την ιστορία του, πολύ μεγαλύτερη η επίγνωση για την συνενοχή και στήριξη του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης του.
Η συμμετοχή μας σε αυτές τις συγκεντρώσεις είναι αυτονόητη όπου κι αν είμαστε.
Σταματήστε την Γενοκτονία της Γάζας!
Αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση!
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου
Γρηγόρης Αρετάκης
(Αγαπητέ Γρηγόρη, δεν νομίζω να υπάρχει λογικός άνθρωπος στον πλανήτη που να μην είναι κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Τώρα, βέβαια, δεν ξέρω πόσο μετράει η γνώμη των πολιτών στη σημερινή εποχή. Για το κείμενό σου μια σκέψη: Όταν η Ελλάδα, την δεκαετία του ’80, επί Ανδρέα Παπανδρέου, στήριζε την Παλαιστίνη, αφενός η Ελλάδα δεν ήταν τελειωμένη σαν χώρα και σαν κοινωνία, και αφετέρου υπήρχε ακόμα η Σοβιετική Ένωση, οπότε οι πολιτικοί ηγέτες των μικρότερων χωρών είχαν περιθώρια πρωτοβουλιών και ελιγμών. Αυτό δεν το γράφω για να δικαιολογήσω τους σημερινούς, ξεπουλημένους πολιτικούς της χρεοκοπημένης Ελλάδας, αλλά επειδή ξεχνάμε πολλές φορές πως οι καταστάσεις και οι ισορροπίες ήταν εντελώς διαφορετικές πριν από 40-50 χρόνια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

