“Εγώ είμαι με τον λαό”

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Τέρμα το διάλειμμα. Καλή η σπηλιά, αλλά τα γεγονότα τρέχουν και οι σκιές στον τοίχο μου χαλάνε την ηρεμία.
Δύο εβδομάδες εκεχειρία, λέει, αλλά κανένας δεν φρόντισε να ενημερώσει το Ισραήλ. Πανηγύρια για την εκεχειρία και την κωλοτούμπα του Τραμπ, ο οποίος φαίνεται να θέλει και συγχαρητήρια που δεν βομβάρδισε με πυρηνικά την Τεχεράνη, ή που δεν έστειλε χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες στον τάφο τους, σε έναν ανούσιο πόλεμο που θα βύθιζε εκατομμύρια ανθρώπους στην ανέχεια, την πείνα και τον θάνατο.

Όποιος νομίζει ότι αυτό είναι το τέλος και ότι θα υπάρξει συμφωνία και όλα θα επιλυθούν με την διπλωματική ιδιοφυία του μεσίτη του Τραμπ, Στηβ Γουίτκοφ, στο Ισλαμαμπάντ, ας γυρίσει πλευρό, γιατί έχει ακόμα μεσάνυχτα.

Πιτσιρίκο μου, πλέον το Ιράν γνωρίζει ότι ο μόνος τρόπος να προστατευτεί από το Ισραήλ είναι να επιβάλει το κόστος της ισραηλινής επιθετικότητας σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Αυτό ακριβώς είναι στην πραγματικότητα το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ: ένας παγκόσμιος φόρος που στοχεύει να πιέσει ολόκληρο τον κόσμο, ώστε να σταματήσει τους ψυχοπαθείς στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.

Η Τεχεράνη φαίνεται διατεθειμένη να μας αναγκάσει όλους να ζεσταίνουμε τα σπίτια μας τον χειμώνα καίγοντας σκουπίδια και παλιά έπιπλα, και να καλλιεργούμε καροτάκια στις αυλές μας και τις ταράτσες μας αντί να τα ψωνίζουμε από το σουπερ-μαρκετ, αν η υπόλοιπη Δύση δεν βρει έναν τρόπο να χαλιναγωγήσει τους γενοκτόνους του Ισραήλ και των ΗΠΑ.

Και πολύ καλά θα κάνει. Το αξίζουμε.

Είναι μια μορφή ήπιας τιμωρίας, που στοχεύει στην υποκρισία και την απάθειά μας. Και είναι ήπια, γιατί η σκληρή τιμωρία είναι αυτή που υπομένουν εκείνοι εδώ και 47 χρόνια από τις ρατσιστικές δυτικές κυβερνήσεις που μας αρέσει να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια εδώ στην “πολιτισμένη” Δύση, και το να πέφτουν 100 βόμβες μέσα σε 10 λεπτά, όπως έγινε τις προάλλες στη Βηρυτό από τον στρατηγικό μας σύμμαχο, το Ισραήλ.

Οι υποστηρικτές αυτού του πολέμου με το Ιράν είπαν στον κόσμο ότι σκοπός ήταν η απελευθέρωση του ιρανικού λαού από την τυραννία των “μουλάδων”, όπως αποκαλούν τους ισλαμιστές επαναστάτες του Ιράν που απελευθέρωσαν την χώρα τους το 1979 διώχνοντας τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς από τη χώρα τους, προκειμένου λέει να τους φέρουν “ελευθερία και δημοκρατία”. Τώρα που οι ευχές τους εκπληρώθηκαν, ξαφνικά ο στόχος έγινε η γενοκτονία ενός ολόκληρου πολιτισμού, η κλοπή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου τους, και ο βομβαρδισμός τους μέχρι την Εποχή του Λίθου, ανατινάζοντας τις γέφυρες και τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειάς τους.

Κοίτα να δεις. Ποιος να το περίμενε;

Οι μόνοι άνθρωποι που είναι πιο αφελείς από τους Αμερικανούς που πίστεψαν τις υποσχέσεις του Τραμπ για “τερματισμό των πολέμων”, είναι οι Ιρανοί που πίστεψαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έφερναν την ελευθερία στη χώρα τους. Είναι 2026, και ακόμα δεν καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί η πολιτική υπό τον καπιταλισμό, ούτε πώς λειτουργεί η δυτική αυτοκρατορία για να διατηρήσει τη νεοαποικιακή της κυριαρχία. Είναι τόσο οχυρωμένοι ενάντια στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους, που είναι έτοιμοι να εμπιστευτούν οποιονδήποτε, ακόμα και έναν ρατσιστή ψυχοπαθή απατεώνα που βίαζε παιδάκια, μόνο και μόνο για να τους πάνε κόντρα.

Όμως, η ιστορία της δυτικής φιλελεύθερης υποκρισίας είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η ιδέα της Δύσης. Για τον δυτικό φιλελέ η επιθυμία για ειρήνη και δικαιοσύνη είναι κάτι το αυθαίρετο και το θεωρητικό, παρά μια θέληση να πάει ενάντια στις συγκεκριμένες δομές εξουσίας που ευθύνονται για την έλλειψη ειρήνης και δικαιοσύνης στον κόσμο μας.

Αν είσαι φιλελεύθερος, αντιτίθεσαι στην ιδέα της δολοφονίας και της λιμοκτονίας παιδιών σε θεωρητικό επίπεδο, χωρίς όμως να χρειάζεται να έχεις μια συγκεκριμένη ιδέα για το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό. Συνήθως αυτό είναι το αποτέλεσμα του να θεωρείς τον εαυτό σου ηθικό άνθρωπο, κάτι που σου επιτρέπει να τρέφεις ωραία συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αλλά η κρυφή αλήθεια είναι ότι δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον να πάρεις μια ξεκάθαρη θέση ενάντια στην αυτοκρατορία που συστηματικά δολοφονεί και λιμοκτονεί παιδιά μέσω γενοκτονιών, επιθετικών πολέμων, ή οικονομικών κυρώσεων και διεθνών εμπάργκο που αποσκοπούν στο να “κάνουν την οικονομία να ουρλιάξει”. Είσαι απλώς “αντι-”.

Δεν θέλεις οικογένειες να ζουν στη φτώχεια, γιατί αν το ήθελες θα ένιωθες κακός άνθρωπος, αλλά επίσης δεν παίρνεις καμία συγκεκριμένη θέση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, η ύπαρξη του οποίου εξαρτάται από τη διαρκή δημιουργία φτώχειας και ανέχειας στους λαούς του κόσμου. Κατά κάποιο τρόπο, θέλεις όλοι να έχουν ευτυχισμένες και γεμάτες ζωές, απαλλαγμένες από τον φόβο και την τυραννία, αλλά δεν θέλεις να εξετάσεις την πιθανότητα η ίδια η χώρα σου να είναι εν μέρει υπεύθυνη για την κακοποίηση, την τρομοκράτηση και την εκμετάλλευση του Παγκόσμιου Νότου και των δύο τρίτων του πληθυσμού του πλανήτη, δημιουργώντας τις συνθήκες που επιτρέπουν στον φόβο και την τυραννία να πάρουν σάρκα και οστά σε ολόκληρη την υφήλιο. Γιατί αυτό θα σου προκαλούσε δυσάρεστα συναισθήματα.

Διότι αυτό θα σήμαινε ότι φταις εν μέρει και εσύ, κατ’ επέκταση, ψηφίζοντας κάθε τέσσερα χρόνια κυβερνήσεις που συνεχίζουν να στηρίζουν όλα αυτά τα πράγματα και με τα δυο χέρια και τα δυο πόδια τους, μόνο και μόνο για να διατηρήσουν την πρόσβασή τους στη μάσα και την εξουσία. Δεν πρόκειται για την επιθυμία να βοηθήσει κανείς την ανθρωπότητα να λύσει τα προβλήματα του κόσμου. Πρόκειται μόνο για σένα και τα συναισθήματά σου.

Ο φιλελεύθερος δυτικός “ανθρωπιστής” προτιμά να βλέπει το κακό μόνο σε ξένες χώρες που δεν συμπαθεί, ή που δεν εγκρίνει, τις οποίες αποκαλεί υποτιμητικά “καθεστώτα” —λες και ο ίδιος ζει σε κάποια δημοκρατική ουτοπία— επειδή το να είσαι ο “κακός” δεν σε κάνει να νιώθεις όμορφα. Σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Σε κάνει να νιώθεις σάπιος. Γι’ αυτό ο φιλελεύθερος “ανθρωπιστής” αναγνωρίζει το σφάλμα μόνο σε μία κυρίαρχη πολιτική παράταξη στη χώρα του, ενώ υποστηρίζει περήφανα και ψηφίζει την άλλη, γιατί αυτό του επιτρέπει να νιώθει ότι βοηθάει. Ότι βρίσκεται στη “σωστή πλευρά της ιστορίας”.

Κάποιος τους φτύνει από ψηλά, και αυτοί νομίζουν ότι βρέχει.

Ο φιλελεύθερος “ανθρωπιστής” νιώθει ωραία με τη θέση του επειδή η πλευρά του κερδίζει τις εκλογές πού και πού, ενώ περιφρονεί με αυταρέσκεια όσους βρίσκονται στην αντικαπιταλιστική αριστερά, οι οποίοι δεν καταφέρνουν ποτέ να εκλέξουν δικούς τους ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας. Προσπαθεί να αποφεύγει να κοιτάζει αυτά τα πράγματα, επειδή ολόκληρη η κοσμοθεωρία του είναι χτισμένη πάνω στην ψυχολογική του απομάκρυνση από την πραγματικότητα, προκειμένου να δώσει προτεραιότητα στα συναισθήματα του.

Αλλά αυτό προχωρά ακόμη παραπέρα από τους φιλελεύθερους κεντρώους και τους ψευτοσοσιαλιστές που αυτοαποκαλούνται “σοσιαλδημοκράτες”. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και περιλαμβάνει και την σύγχρονη κομμουνιστική αριστερά και τους σημερινούς αναρχικούς, οι οποίοι έπεσαν ηλιθιωδώς στην πολιτική παγίδα της πολιτικής των ταυτοτήτων την οποία τους έστησε η ακροδεξιά μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008-10, φτάνοντας στο σημείο όπου οι γενοκτόνοι ψυχοπαθείς του Ισραήλ και οι υποστηρικτές τους άρχισαν να χρησιμοποιούν ταυτοτικό λόγο για να εμφανίζονται ως προσβεβλημένοι και απειλούμενοι από τους ακτιβιστές υπέρ της Παλαιστίνης.

Και με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο σημείο ο δικαιωματισμός να είναι η κύρια αιτία για την διάλυση της Ελευθερίας του Λόγου και της Έκφρασης στις δημοκρατορίες της Δύσης. Ναι, δημοκρατορίες. Γιατί δημοκρατίες δεν είναι σίγουρα.

Γιατί τα συναισθήματα έφτασαν να καθορίζουν την πραγματικότητά μας. Ποιός τα χέζει τα γεγονότα. Ό,τι νιώθω, αυτό είναι.

Έτσι, καταλήγεις σήμερα με κομμουνιστές και αναρχικούς που ειδωλοποιούν τον Τσε Γκεβάρα και έχουν αφίσες, μπλουζάκια και μπρελόκ με το πρόσωπό του, να ισχυρίζονται από τη μια ότι υποστηρίζουν τον “λαό του Ιράν”, αλλά όχι το κράτος του Ιράν ή τους ανθρώπους του Ιράν που υποστηρίζουν το κράτος —μόνο εκείνους που συμφωνούν μαζί τους— και να νομίζουν ότι αυτή η προσεκτική ισορροπία στην πλάστιγγα της φιλελεύθερης ηθικής τους δίνει κάποιου είδους απαλλαγή από την ενοχλητική αλήθεια της υποκρισίας τους: ότι αυτό που πραγματικά υποστηρίζουν είναι ακριβώς αυτό που λέει και ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, καταλήγοντας να ευθυγραμμίζουν την ψευδομαρξιστική κοσμοθεωρία τους με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, της CIA, και του IDF.

Η ενοχλητική αλήθεια, ωστόσο, συνεχίζει να τους κοιτάζει κατάματα. Είναι το πρόσωπο του Ερνέστο που καπνίζει ένα πούρο και χαμογελά περιπαικτικά κάτω από ένα σύννεφο καπνού. Γιατί η αλήθεια είναι ότι, πριν από μαρξιστής, ο Ερνέστο Γκεβάρα ήταν πάνω απ’ όλα αντιιμπεριαλιστής. Ήταν πατριώτης και επαναστάτης. Ο φιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός ή οποιαδήποτε μορφή επαναστατικού σοσιαλισμού, για τους πραγματικούς επαναστάτες, μπορεί να έρθει μόνο αφού έχεις εκδιώξει τον αποικιοκράτη ηγεμόνα που ελέγχει τη χώρα σου, όχι πριν.

Δικαιώματα και αποικιοκρατία δεν πάνε μαζί. Ούτε δημοκρατία και καπιταλισμός.

Όπως είπε στα ημερολόγιά του: “Για να είναι κανείς επαναστάτης, πρέπει πρώτα να υπάρχει μια επανάσταση”. Αλλά από τα ημερολόγιά του το μόνο που κράτησαν ήταν η μοτοσικλέτα και τα ταξίδια στη Λατινική Αμερική, νομίζοντας ότι είναι επαναστάτες επειδή φοράνε το μπλουζάκι. Είναι η ενοχλητική αλήθεια του γεγονότος ότι, αν ο Ερνέστο “Τσε” Γκεβάρα ζούσε σήμερα, θα υποστήριζε την ισλαμική Ιρανική Επαναστατική Φρουρά, και όχι έναν αφηρημένο “λαό του Ιράν”, χωρίς πραγματικά να έχει συναντήσει ή να έχει συζητήσει ποτέ με κάποιον από αυτή τη χώρα.

Ειδωλοποιούν στη σφαίρα της φαντασίας τους τους εργάτες, τον λαό, και τους πρόσφυγες, αλλά σπάνια βρίσκουν χρόνο να καθίσουν και να συζητήσουν μαζί τους. Λες και είναι προαιρετικό. Τα λένε μόνο με τους δικούς τους και αυτούς που τους μοιάζουν, πάνε σε καμιά πορεία ή σε καμιά συναυλία στήριξης, φωνάζουν κανένα σύνθημα, και μετά πίσω στη δουλειά.

Υπάρχει όμως ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων σήμερα, που σιχάθηκαν αυτή την υποκρισία και οι οποίοι φαίνεται να καταλαβαίνουν μετά από δυόμισι χρόνια Παλαιστινιακής γενοκτονίας σε ζωντανή σύνδεση, ότι ο αντιιμπεριαλισμός είναι ταυτόσημος με τον αντικαπιταλισμό, και πριν μπορέσει να έχει κανείς το ένα, πρέπει πρώτα να έχει το άλλο. Εκείνοι που αντιτίθενται συνολικά στη δυτική καπιταλιστική αυτοκρατορία και που ενδιαφέρονται πραγματικά να φέρουν υγεία και αρμονία στο είδος μας, ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας ή θρησκείας. Εκείνοι που αναγνωρίζουν και σέβονται το απέραντο μωσαϊκό του ανθρώπινου πολιτισμού, της ανθρώπινης παράδοσης, τους πολυπολιτισμικούς τρόπους ζωής των αυτόχθονων λαών, τα ποικιλόμορφα συστήματα πεποιθήσεών τους που βασίζονται σε χιλιάδες χρόνια ιστορικής εξέλιξης, και που νοιάζονται για τους ανθρώπους είτε συμφωνούν μαζί τους σε πολιτικά ζητήματα είτε όχι, είτε είναι κοσμικοί, είτε πιστοί μιας θρησκείας.

Είναι αυτοί που κρίνουν τους ανθρώπους όχι με βάση το αν συμφωνούν μαζί τους ή όχι, αλλά με βάση το πόσο κοντά βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι στα κέντρα εξουσίας.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δεν διστάζουν μπροστά στις δυσάρεστες αλήθειες και τις αυθαιρεσίες της δικής τους κυβέρνησης, μόνο και μόνο επειδή δεν την ψήφισαν, ούτε μπροστά στη δυστοπική φύση του δυτικού πολιτισμού σε ολόκληρη την ιστορία του —του οποίου αποτελούν μέρος είτε το θέλουν είτε όχι—, αλλά ούτε και στον τρόπο με τον οποίο οι δικές τους δυτικές ανέσεις είναι χτισμένες στις πλάτες των φτωχών εργατών σε φτωχοποιημένες χώρες.

Διότι γι’ αυτούς δεν πρόκειται για το να τρέφουν ωραία συναισθήματα, αλλά για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου.

Γι’ αυτό ο δυτικός αντιιμπεριαλιστής δεν έχει πρόβλημα να αναγνωρίσει ότι η δική του κοινωνία είναι ο κύριος “κακός” στην παγκόσμια σκηνή, επειδή κοιτάζει πραγματικά τις πηγές της βίας, των αυθαιρεσιών και των αδικιών στον κόσμο μας, και καταλαβαίνει ότι το κούνημα του δακτύλου και η ηθικολογία από άμβωνος εναντίον των ασθενέστερων λαών και των ασθενέστερων κρατών του Παγκόσμιου Νότου, εξυπηρετεί μόνο τα πιο ισχυρά, τα πιο διεφθαρμένα και τα πιο άγρια τέρατα του βάλτου στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα του σήμερα.

Αναγνωρίζουν ότι και τα δύο κυρίαρχα πολιτικά κόμματα στη χώρα τους προωθούν τον πολεμοχαρή μιλιταρισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική απομύζηση που συντηρούν τη Δυτική αυτοκρατορία, και αντιτίθενται στις αυθαιρεσίες και των δύο πολιτικών κομμάτων εξουσίας στη χώρα τους, ανεξάρτητα από το ποιος τυγχάνει να βρίσκεται στην εξουσία.

Αποδέχονται ότι το να στέκεσαι στην ηθικά σωστή πλευρά της Ιστορίας σημαίνει να δέχεσαι τη μία ήττα μετά την άλλη και τη μία απογοήτευση μετά την άλλη, τόσο από εχθρούς όσο και από φίλους, επειδή η προσπάθεια για πραγματική συστημική αλλαγή είναι σαν να κολυμπάς κόντρα σε ένα τσουνάμι, που επιβάλλεται από κάθε θεσμό της κοινωνίας μας για περισσότερους από δυόμισι αιώνες βάναυσης δυτικής παγκόσμιας ηγεμονίας.

Γι’ αυτούς δεν πρόκειται για ιδεολογική καθαρότητα. Γιατί η ιδεολογική καθαρότητα είναι μόνο για τους φασίστες.

Γι’ αυτό και όσοι αντιδρούν σήμερα απέναντι στους πολέμους του δυτικού ιμπεριαλισμού —νιώθοντας την αγωνία και την οργή από το γεγονός ότι είναι μάρτυρες των θηριωδιών που στηρίζονται από τις κυβερνήσεις τους και τους συμμάχους της— μπορούν να κοιτάζουν το μακελειό στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο και το Ιράν, και ακόμα κι αν δεν εγκρίνουν την ηγεσία τους —κάτι που ούτως ή άλλως δεν είναι δική τους δουλειά να κρίνουν—, αγωνίζονται όπως μπορούν για να τους στηρίξουν σε όλη την τραγωδία που αντιμετωπίζουν, απέναντι στις ανυπέρβλητες πιθανότητες του να πρέπει να αντιμετωπίσουν την πιο ισχυρή αυτοκρατορία στην ανθρώπινη Ιστορία, μόνοι τους.

Τελικά, αυτό που διαχωρίζει τον αντιιμπεριαλιστή από τους λαλίστατους φιλελέδες “ανθρωπιστές” και τους ψευτοαριστερούς δικαιωματιστές, είναι το αν η στάση σου εξυπηρετεί την ανθρωπότητα, ή απλώς τον εαυτούλη σου. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθείς πραγματικά να γίνεις καλός άνθρωπος, ή στο να θέλεις απλώς να νιώθεις ότι είσαι καλός άνθρωπος.

Επομένως να ξέρετε, την επόμενη φορά που θα σας πει κάποιος με την υπεροψία χιλίων καρδιναλίων “Εγώ δεν είμαι με καμία εξουσία, είμαι με τον λαό”, στην πραγματικότητα, δεν είναι με κανέναν λαό. Μόνο με την πάρτη του είναι.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, εύγε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.