Ο «Βομβαρδισμός» των Απροστάτευτων: Πώς το Ισπανικό Κεφάλαιο, μέσω ενός ανίκανου Κράτους, δολοφόνησε την Maricarmen Abascal

Γειά σου αγαπητέ πιτσιρίκο,
Το 1937, η φασιστική Luftwaffe μετέτρεψε την πόλη της Γκερνίκα σε σωρό από στάχτες, εξαπολύοντας αμείλικτους βομβαρδισμούς με εκρηκτικές βόμβες υψηλής ισχύος για να κάμψει το ηθικό ενός άοπλου άμαχου πληθυσμού.

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, η ισπανική (Βασιλευομένη) “δημοκρατία” έχει τελειοποιήσει μια πιο “καθαρή”, πιο αθόρυβη, αλλά εξίσου καταστροφική μορφή βίας: τον βομβαρδισμό των φτωχών και των ανήμπορων με κοινωνική πίεση, υπό το καθεστώς του ανελέητου καπιταλισμού της αγοράς. Αντί για τα βομβαρδιστικά Stuka, οι σύγχρονοι επιτιθέμενοι είναι οι εταιρικοί ισολογισμοί, τα επενδυτικά κεφάλαια ακινήτων και οι αστυνομικές δυνάμεις που δρουν ως ιδιωτικά όργανα επιβολής.

❗ Το πιο πρόσφατο θύμα αυτού του δομικού πολέμου ήταν η Maricarmen Abascal ❗

Σε ηλικία 87 ετών, και αφού ζούσε στο διαμέρισμά της στη Μαδρίτη από το 1956, έχοντας πίσω της επτά δεκαετίες ζωής, ιστορίας και σπιτιού, εκδιώχθηκε βίαια στον δρόμο μετά από μια δυσβάσταχτη αύξηση του ενοικίου, υπαγορευμένη από την κερδοσκοπική απληστία. Το σπίτι της περιήλθε στην κατοχή μιας ιδιωτικής εταιρείας ακινήτων και συμφερόντων τύπου “fund-γύπα” (vulture fund), που έβλεπαν τη στέγη της επί δεκαετίες απλώς ως ένα λογιστικό στοιχείο που εμπόδιζε την απόδοση των επενδύσεων στα ακίνητα.

Όταν τα ΜΑΤ μετέφεραν τη γυναίκα έξω από το κτίριο, η έξωσή της πυροδότησε μαζικές δημόσιες διαδηλώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε όλη την Ισπανία, φωνάζοντας το σύνθημα “Η στέγαση είναι δικαίωμα, όχι περιουσιακό στοιχείο”, καθώς το όνομά της έγινε το σύμβολο του αγώνα ενάντια στην αρπακτική κερδοσκοπία των ενοικίων.

Οι μαζικές διαμαρτυρίες αποκάλυψαν μια πικρή πραγματικότητα: δεκαετίες της λεγόμενης δημοκρατίας στην Ισπανία έχουν οικοδομήσει ένα σύστημα σχεδιασμένο αποκλειστικά για τους πλούσιους, όπου η συνταγματική υπόσχεση για επαρκή στέγαση υποτάσσεται στο εταιρικό κέρδος.

Η δικαιοσύνη στη σύγχρονη Ισπανία παραμένει μια ακριβή πολυτέλεια, προνομιακό δικαίωμα των ιδιοκτητών ακινήτων, ενώ οι φτωχοί αντιμετωπίζονται ως παράπλευρες απώλειες.

Με τραγικό τρόπο, το τεράστιο σωματικό και ψυχικό τραύμα της απώλειας του καταφυγίου μιας ολόκληρης ζωής αποδείχθηκε μοιραίο. Λίγες μόλις ημέρες μετά τη βίαιη εκδίωξή της, η Maricarmen Abascal πέθανε.

Ο θάνατός της αποτελεί κατηγορώ κατά της θεσμικής αποτυχίας της ισπανικής δικαιοσύνης.

Όπως ακριβώς η «Γκουέρνικα» ανέδειξε τη φρίκη της φασιστικής βαρβαρότητας, έτσι και η έξωση και ο θάνατος της Μαρικάρμεν αποκαλύπτουν τη θανατηφόρα σκληρότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ενός καθεστώτος όπου ο νόμος προστατεύει το κερδοσκοπικό κεφάλαιο και το κράτος αφήνει τους πιο ευάλωτους πολίτες του να πεθάνουν άστεγοι.

Την αγάπη μου,
Federico

Υ.Γ.1. Σήμερα που σου στέλνω το παρόν είναι 8 Οκτωβρίου του 2026.
Ο Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα δολοφονήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1967, στη Λα Ιγκέρα της Βολιβίας, σε ηλικία 39 ετών.
Είχε συλληφθεί σαν σήμερα, 8 Οκτωβρίου 1967, μετά τη σύγκρουση της ομάδας ανταρτών του με τον βολιβιανό στρατό.
Η εκτέλεσή του έγινε χωρίς δίκη, κατόπιν απόφασης της βολιβιανής κυβέρνησης και με τη συμμετοχή της στρατιωτικής διοίκησης.

«Η επανάσταση δεν είναι ένα μήλο που πέφτει όταν ωριμάσει. Πρέπει να το κάνεις να πέσει.»
Τσε Γκεβάρα

Υ.Γ.2. Με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης δημιούργησα την επισυναπτόμενη εικόνα, μια συμβολική αναπαράσταση της δυστυχισμένης Maricarmen, δέσμια της αμείλικτης εξουσίας, σε ένα “βομβαρδισμένο” καπιταλιστικό τοπίο, με την αλληγορία του πίνακα της Guernica του Pablo Picasso.

Υ.Γ.3. Ως Ισπανός, έγραψα το παρόν κείμενο αρχικά στα Ισπανικά με λυρισμό και ύφος παρόμοιο με εκείνο του Ισπανού ποιητή Federico Garcia Lorca, που δολοφονήθηκε άνανδρα από τάγματα ασφαλείας του δικτάτορα Φράνκο, τον Αύγουστο του 1936, στις πρώτες εβδομάδες του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου.
Σου το επισυνάπτω, γνωρίζοντας ότι έχεις φανατικό κοινό στην Ισπανία και στη Λατινική Αμερική.
Το κείμενο ταξιδεύει ήδη προς την Ισπανική (Βασιλευομένη) “Δημοκρατία”:

Elegía por Maricarmen: Cuando la codicia sustituyó a las bombas

En el mil novecientos treinta y siete, los pájaros de hierro de la aviación fascista sembraron de fuego y ceniza la tierra verde de Guernica, buscando machacar con metralla el alma limpia de un pueblo inerme.

Casi un siglo más tarde, la democracia española ha perfeccionado un bombardeo más sordo, sin rugir de motores pero con idéntica muerte: el acoso desapiadado del capitalismo contra los humildes. Ya no hay bombarderos en el cielo; los ejecutores son hoy los balances de las corporaciones, los fondos buitre y el garrote de la ley al servicio de los dueños del dinero.

La última víctima de esta guerra invisible fue Maricarmen Abascal. A sus ochenta y siete años, tras haber habitado su rincón de Madrid desde mil novecientos cincuenta y seis, más de medio siglo de vida, memoria y milagro encendido, fue arrojada a la intemperie por una subida de alquiler imposible de sufragar. Su hogar fue devorado por una empresa inmobiliaria que solo vio en sus siete décadas de techo un estorbo para la rentabilidad del ladrillo.

Cuando la fuerza pública la arrancó de su quicio, el dolor de la anciana encendió la calle. Cientos de voces se levantaron en manifestación clamando que la vivienda es un derecho Sagrado y no mercancía para la codicia. Pero el clamor desnudó una verdad amarga: los años de pretendida democracia en España han levantado un teatro a la medida de los ricos, donde la justicia es un lujo inalcanzable para el descalzo.

El castigo del desahucio roturó las carnes de Maricarmen. Apenas unos días después de perder su refugio, la vida se le escapó.

❗ Su muerte es la prueba del fracaso del Estado ❗

Igual que Guernica denunció la barbaridad del fascismo, el trágico fin de Maricarmen revela la crueldad del mercado: un régimen que ampara al capital especulativo mientras deja morir tiritando a los más indefensos.

(Αγαπητέ Φεντερίκο, δεν βγάζεις κανέναν άνθρωπο από το σπίτι του αλλά, σίγουρα, δεν βγάζεις από το σπίτι του έναν άνθρωπο 87 ετών. Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ πέθανε μάλλον πικραμένη και, ίσως, με απορία για τον κόσμο στον οποίο έζησε. Κι όλα αυτά επειδή δεν απαιτήσαμε ποτέ τα αυτονόητα: στέγη και τροφή για κάθε άνθρωπο για όλη την διάρκεια της ζωής του. Στέγη και τροφή είναι ανθρώπινα δικαιώματα αλλά, αν και γέμισε ο τόπος δικαιωματιστές, δεν αναφέρονται ποτέ σε αυτά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.