Γενοκτονικό χόκεϊ, συναίνεση και άλλες παραληρηματικές ιστορίες από την Σκανδιναβία

Πονάω, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, πονάω πολύ. Όχι ψυχικά, σε αυτόν τον τομέα μάλλον έχω απευαισθητοποιηθεί τελείως. “Αυτός έχει κάνει κοράτσα”, έλεγε μία γνωστή μου, εννοώντας την βρώμα που κάνει ένα σκληρό στρώμα όταν μαζευτεί και μείνει για πολύ καιρό. Εγώ στο “κοράτσα” που έλεγε αυτή άκουγα πάντα “πανοπλία”, γιατί αυτό σημαίνει corazza στα ιταλικά, οπότε χανόμασταν στην μετάφραση που λέει και η ταινία. Κοράτσα δεν έχω κάνει, το κάνω το ντουζάκι μου κάθε μέρα. Corazza έχω κάνει πάντως, ψυχολογικά.

Πονάει η μέση μου, Πιτσιρίκο μου, έχω ρίξει τόση ξάπλα αυτές τις μέρες που φοβάμαι ότι θα σηκωθώ το πρωί και θα πάρω μαζί το κρεβάτι κολλημένο στην πλάτη μου, όπως η χελώνα το καβούκι της. Έκλεισα μία εβδομάδα στην Σουηδία, τελειώνω τη δουλειά τα απογεύματα και πέφτω ξάπλα τέζα, αφού έχω περάσει καταδρομική από το ασιατικό μπουφέ της καρδιάς μου.

13 ευρώ, φάε όσο θέλεις, δεν θέλεις να ξέρεις πόσο θέλω φίλε, τότε φάε όσο μπορείς, ούτε αυτό θέλεις να το ξέρεις, μπορώ πολύ, η ικανότητά μου είναι ευθέως ανάλογη της θέλησής μου και αυτή η τελευταία δεν γνωρίζει όρια.

Υπερβάλλω για το κωμικό εφέκτ. Ή όχι…

Πρωινό στο ξενοδοχείο, εχθές, Σάββατο. Τις καθημερινές έχει κόσμο που δουλεύει στο ναυπηγείο, στα ορυχεία, σε διάφορες δουλειές που δίνονται σε υπεργολάβους εκτός περιοχής. Σαββατοκύριακο είμαι μόνος μου. Κοιτάζω τον μπουφέ του πρωινού, μία γλυκιά αίσθηση πλημμυρίζει το είναι μου. Ο μπουφές του πρωινού με κοιτάζει και αυτός, ένας απύθμενος τρόμος πλημμυρίζει το είναι του. Ήρθε ο τρελός…

Εκεί που μασαμπουκώνω λοιπόν σα να μην υπάρχει αύριο -γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό πραγματικά δεν ξέρεις αν υπάρχει αύριο- ξαφνικά φρικάρω. Γιατί θα μου πεις εσύ, περίμενε θα σου πω εγώ, σου φαίνεται δηλαδή λογικό να ακούς στην πλάτη σου, μέσα στην τραπεζαρία ενός μικρού ξενοδοχείου, τις οπλές δύο αλόγων και μία ανάσα σαν να σκάει ντεμπούτο ο Νταρθ Βέηντερ στον Πόλεμο των Άστρων; Φίλε λέω, αυτό ήταν, ανέβηκαν περίεργες τοξίνες από το πολύ σούσι των ημερών, βαρέα μέταλλα και τέτοια, σβάρνα τώρα νοσοκομείο για ενέσεις. Τα σκληρά, όχι αυτά που δίνω στους ασθενείς μου για να τους προφυλάξω από τυχόν παρενέργειες. Σοβιετική ψυχιατρική για εμένα, διπλή δόση, ευχαριστώ.

Διατηρώ παρόλα αυτά την ψυχραιμία μου και γυρνάω, έχουν μπουκάρει δύο γιαγιάδες με δύο πατερίτσες έκαστη και φοράνε και τα πρόσθετα με τα μεταλλικά καρφιά που βάζουμε στα παπούτσια όταν πιάνει πάγο – εξ ου και άκουγα οχτώ οπλές στο πάτωμα – και ένας παππούς του οποίου η ΧΑΠ είναι εκτός συναγωνισμού και βαριανασαίνει χειρότερα και από τον μακαρίτη τον πατέρα μου στα τελευταία του.

Θα με τρελάνετε εσείς εδώ πάνω, ρε φίλε; Κάθονται λοιπόν οι γιαγιάδες δίπλα και αρχίζουν και λένε για τα καινούργια ορυχεία και πόσο χάλια είναι λέει που έρχονται εταιρείες από το εξωτερικό και παίρνουν συμβόλαια για εξορύξεις και καταστρέφουν και το περιβάλλον και φεύγει και ο πλούτος της χώρας στο εξωτερικό. Ώπα, σιγά ρε κατατρεγμένοι Σουηδοί, που τα περισσότερα ορυχεία και περιβαλλοντική καταστροφή στην χώρα την κάνουν οι ίδιοι στην γη των Σάμι, αυτό που ξέρουμε οι υπόλοιποι σαν Λαπωνία, την περιοχή των αυτόχθονων του Αρκτικού Κύκλου.

Έχουν και γούστο, γιατί πρόσφατα άρχισαν να σχεδιάζουν καινούργιες εξορύξεις -μάλλον αυτές για τις οποίες γκρινιάζουν οι πεταλωμένες γιαγιάδες- και οι Σάμι φυσικά διαμαρτυρήθηκαν γιατί τους τα κάνουν ακόμα πιο ρημαδιό. Η απάντηση ήταν ότι καταλαβαίνουμε την ανησυχία σας αλλά το εθνικό συμφέρον είναι πάνω από τις παραδόσεις μίας μικρής κοινότητας. Βέβαια, το ότι η μικρή κοινότητα ήταν εκεί πριν από αυτούς, ότι την εκχριστιάνισαν βίαια και ότι έκαναν παιδωμάζωμα ώστε να αποκόπτουν τα παιδιά από τις παραδόσεις και τη γλώσσα του λαού τους για δεκαετίες, αυτό είναι λεπτομέρειες.

Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε…

Πριν λίγο καιρό είχα δει τελείως τυχαία ένα βίντεο στο οποίο ήταν κεντρικό θέμα η ΒΑΕ, μία βρετανική πολυεθνική πολεμική βιομηχανία η οποία έχει τεράστιες εγκαταστάσεις στην περιοχή που δουλεύω. Σε ένα πάνελ, ένας τύπος, βρετανός, διάβαζε ένα υπέροχο κείμενο για την οικογενειακή και κοινωνική ζωή σε μία πόλη σαν την δική μου, όπου η ΒΑΕ είναι ένας από τους μεγάλους εργοδότες. Πώς ο κόσμος συνεχίζει να ζει την ζωή του, να ασχολείται με τα κοινά και να ενδιαφέρεται για τον γείτονα και τον κουμπάρο, να παίζει με τα παιδιά του, την στιγμή που η δουλειά του είναι να παράγει όπλα που εξαϋλώνουν τα παιδιά σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου.

Δυστυχώς, δεν το βρίσκω να στείλω τον σύνδεσμο, αλλά προχθές που πήγα με την προϊσταμένη νοσηλεύτρια και τον άντρα της στον αγώνα της τοπικής ομάδας χόκεϊ το θυμήθηκα. Πριν αρχίσει ο αγώνας, μία μινιατούρα τεθωρακισμένου περιφερόταν στον πάγο και ο εκφωνητής ανήγγειλε με ενθουσιασμό ότι “το πουκ (ας πούμε η μπάλα) του αγώνα είναι προσφορά της ΒΑΕ systems”, και δώσ’ του διαφημίσεις στα διαλείμματα “φτιάχνουμε άμυνα” – ρε μ@λάκες ποιος σας επιτέθηκε εδώ πάνω τα τελευταία διακόσια χρόνια και φτιάχνετε άμυνα με τανκς και πυραύλους; Οι τάρανδοι και οι άλγεις;

Τέλος πάντων, ας το αλαφρύνω λίγο, πριν το ξαναβαρύνω. Καθόμαστε με τους φίλους και λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας έρχονται και κάθονται δίπλα μας τρία κορίτσια. Μικρά κορίτσια, μεταξύ δεκαπέντε και δεκαοχτώ. Αρχίζει ο αγώνας, χαμπάρι αυτά, στο κινητό και μπούρου μπούρου μεταξύ τους, ανάθεμα και αν είδαν φάση. Παίζει η πρώτη περίοδος, διάλειμμα, σηκώνονται και φεύγουν. Λέω στην φίλη μου, ρε φίλε τι πληρώνουν ένα εικοσάρικο; Δεν πήγαιναν μια βόλτα να το ευχαριστηθούν, να το πιουν καφέ (στην ηλικία τους απαγορεύεται το αλκοόλ) το εικοσάρι να ζεσταθεί η ψυχή τους; Άσε λέει η Άννα, μικρά και άμυαλα, ίνσταγκραμ και τικ τοκ. Ξέρω λέω, έτσι είναι και στα μέρη μου.

Ξαναρχίζει το παιχνίδι, έρχονται πίσω τα μικρά, τα δύο όμως σηκώνονται και φεύγουν σχεδόν αμέσως. Εκεί που παίζει λοιπόν το παιχνίδι, γυρνάει η μικρή που έμεινε και με ρωτάει ποιος πιστεύω πως είναι ο καλύτερος παίχτης της ομάδας μας (γιατί φυσικά φοράω και την μπλούζα της ομάδας, ορίτζιναλ σκανδιναβικό χουλιγκάνι, τα ξανθά μαλλιά και τα γαλανά μάτια μου λείπουν). Την κοιτάζω προσεκτικά, τυπικό σουηδοεφηβάκι στα 15-16, με σώμα γυναικάρας 25 ετών και φατσούλα κορασίδας 13 ετών. Ανατριχιαστικός συνδυασμός για τα γούστα μου, αλλά δεν κρίνω αυτούς που τους αρέσει, όπως την βρίσκει ο καθένας. Στην Σουηδία παρεμπιπτόντως, η ηλικία συναίνεσης για σεξoυαλική επαφή είναι τα 15 έτη, τουλάχιστον δεν κινδυνεύω λιντσάρισμα αν απαντήσω. Γιατί δεν σκοπεύω να κάνω τίποτα περισσότερο.

Αντί λοιπόν να απαντήσω “εννοείται ο Sundström, το νούμερο 24, μόλις 17 χρονών και παίζει απίστευτα” – γιατί με είχε ενημερώσει η Άννα πριν αρχίσει το παιχνίδι αλλιώς σιγά μην ήξερα, απαντάω με ένα ψιλοστεγνό “δεν έχω ιδέα”. Εκείνη τη στιγμή σκοράρουμε, πανηγύρια, απεμπλοκή.

Περνάει η ώρα, γυρνάει και με ξαναρωτάει κάτι, πριν καταλάβω τι ακριβώς σώζομαι από τον εκκωφαντικό θόρυβο που κάνουν τρία θωρακισμένα γομάρια τα οποία σκάνε με τα κράνη τους και με τρομερή ταχύτητα πάνω στο πλέξιγκλας ακριβώς μπροστά μας, διεκδικώντας με τα μπαστούνια τους πάνω στον πάγο το πουκ-προσφορά της γενοκτονικής βιομηχανίας. Απτόητη η μικρή, γυρνάει μετά από λίγη ώρα που είμαστε ισοπαλία και με ρωτάει “αν τελειώσει 3-3 τι γίνεται;”.

Ρε γ@μώ την προτεσταντική σου την παναγία, από Έλληνα μπάρμπα βρήκες να μάθεις χόκεϊ επί πάγου; Εμείς αγαπούλα μου γλυκιά και ανήλικη, εκεί κάτω τον πάγο τον έχουμε για τον φραπέ μας, όσο για το μπαστούνι είναι θέμα χρόνου στην ηλικία μου, άσε με ήσυχο και σύρε τρίψου με τα αγοράκια της ηλικίας σου που μοσχομυρίζουν τεστοστερόνη στην αμασχάλη και στο σώβρακό τους, τι την θέλεις την γεροντίλα και την ακράτεια, ρε μάνουλα μου όμορφη;

Ε ρε και σκοράρουμε εκείνη τη στιγμή και το κάνουμε 4-3, οπότε άκυρη η απορία της μέσα στα πανηγύρια. Της λέω σαν μ@λάκας και εγώ, αυθόρμητα, τι το ήθελα, “όποτε μου μιλάς σκοράρουμε” και το διαόλι λες και την είχε την απάντηση έτοιμη λέει “θα σου μιλάω συνέχεια λοιπόν”. Κοιτάζω το ρολόϊ νευρικά, λέω βάστα γερά ήρωα, σε λίγο το σφυράει.

Τώρα θα μου πεις, τι ήρωας και μ@λακίες, μπήκες σε πειρασμό; Ούτε καν, απλά ήταν δίπλα η προϊσταμένη και δεν ήθελα καν να δημιουργηθεί εντύπωση πως ασχολούμαι με την μικρούλα. Επαναλαμβάνω, δεν κρίνω όποιον θεωρεί πως αφού είναι νόμιμο είναι εντάξει. Μπορεί και να είναι ρε φίλε, όλα οκέι, μπορεί και η Άννα να μην το σχολίασε γιατί δεν έβρισκε τίποτα το περίεργο. Εμένα δεν με τραβάει τέτοια φάση, αν είχα κάνει παιδί στα δεκαοχτώ μου και αυτό είχε κάνει παιδί στα δεκαοχτώ του, θα είχα εγγονή στην ηλικία της.

Το σφυράει λοιπόν ο άρχοντας και την κάνω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου, γιατί έτσι γίνεται η σωστή διαφυγή, δεν κοιτάς ποτέ πίσω. Η ιστορία της ζωής μου, ένα φευγιό χωρίς πισωγύρισμα. Ας είναι.

Δεν ηθικολογώ, ας μην τα παραλέμε. Δεν έπαθε κανείς και καμία τίποτα από μία απόλυτα συναινετική σεξoυαλική επαφή στο δεύτερο μισό της εφηβείας του, όσο μεγάλη και αν ήταν η διαφορά ηλικίας με τον ή την πάρτνερ (αν δεν έμεινε έγκυος ή δεν κόλλησε κάποιο σεξoυαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα), άλλα είναι τα σοβαρά προβλήματα και η συζήτηση είναι τεράστια. Βέβαια, τώρα που γραπώσαν τον Russel Brand, τον Βρετανό τσελέμπριτι που καταδικάστηκε για σεξoυαλικές επιθέσεις και βιασμούς σε έφηβες, όποια ενημερωτική αγγλόφωνη σελίδα και να κοιτάξει κανείς, βρίσκει και από κανένα άρθρο στο οποίο κάποια μεσήλικη μετανοιώνει για τις εφηβικές της σεξoυαλικές περιπέτειες με μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες. Γιατί στα 16-17 της πίστευε πως ήξερε – ή το έπαιρνε ελαφρά – ενώ στα 40 της αντιλαμβάνεται, ή θεωρεί τελικά, πως δεν ήξερε και πως έπεσε θύμα χειριστικών συμπεριφορών.

Διάβασα μάλιστα πριν λίγο ένα άρθρο στο οποίο περιγράφεται ακριβώς μία τέτοια κατάσταση, και η αρθρογράφος λέει πως θα ήθελε να γυρίσει πίσω και να ζητήσει συγγνώμη από τον δεκαεφτάχρονο εαυτό της γιατί δεν τον προστάτευσε. Φαντάζομαι πως, όταν ήταν έφηβη, όλο και κάποια σαραντάρα ή σαραντάρης θα της είχε πει κοπέλα μου τι κάνεις με τον τριανταπεντάρη, άλλα τότε θα θεώρησε πως την καταπιέζουν και προσπαθούν να την περιορίσουν. Όπως κάνουν όλοι οι έφηβοι και έφηβες, ας μην γελιόμαστε. Πόσοι από εμάς καταλάβαιναν στην εφηβεία τους πως η νοημοσύνη χωρίς εμπειρία δεν σημαίνει πρακτικά και πολλά πράγματα;

Και κάπου, ας το πούμε λίγο ανοιχτά, όπως έγραψα και παραπάνω κανείς δεν έπαθε τίποτα από μία συναινετική σεξoυαλική επαφή. Τώρα, αν οι γυναίκες στα τριανταπέντε τους και στα σαράντα τους θεωρούν εκ των υστέρων πως στα δεκαεφτά τους (καλά, και για μεγαλύτερες ηλικίες λένε ενίοτε) δεν ήταν πραγματικά ικανές να κατανοήσουν την κατάσταση και να συναινέσουν, πως κάποιος μπορούσε να τις χειριστεί, αυτό είναι άλλο θέμα. Είναι μάλιστα πολύ λεπτό θέμα γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να παρουσιάσει τις γυναίκες σαν ανίκανες να κατανοήσουν, να αποφασίσουν και να προστατευτούν, να χρειάζονται τελικά κηδεμόνες για να τις προστατέψουν. Και ποιοι είναι οι ιδανικοί κηδεμόνες όταν απειλείσαι από άντρες, πέρα από άλλους “καλούς και αυστηρά ηθικούς” άντρες;

Λεπτά θέματα παιδιά, προσοχή! Αλλά τα αφήνω στις γυναίκες να τα συζητήσουν, εγώ ό,τι συμβουλή έχω να δώσω την δίνω και πέρα από αυτό λόγος δεν μου πέφτει, γιατί παρεξηγιόμαστε κιόλας και είναι κρίμα. Your body, your choice κλπ.

Πταίσματα όμως όλα αυτά, πολυαγαπημένε μου Πιτσιρίκο, πταίσματα. Εδώ χάνονται εκατοντάδες δισεκατομμύρια εξαιτίας κάτι ψιλοπηδημάτων, εγώ και η έφηβη τι να φτουρήσουμε στην παγκόσμια οικονομία; Κομπάρσοι σε μπλοκμπάστερ είμαστε, unnamed teenage hοrny girl #3 και karaflos anerastos barbas me to ena podi ston tafo #1 στους τίτλους τέλους μιας ταινίας χόκεϊ με γενοκτόνους σπόνσορες.

Τώρα που λέω για τα δισεκατομμύρια, κάποτε η σιλικονιασμένη στο σeξ είχε άλλη σημασία, τώρα σημαίνει πλέον μέτοχος σε εταιρία μικροεπεξεργαστών, σιλικόνη γαρ.

Ταυτόχρονα, μέρα με την μέρα πληθαίνουν τα περιστατικά εξαιτίας των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο ευάλωτο σε επιθέσεις, απρόβλεπτες βλάβες και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Φάρσα με απειλητικά μέιλ, πούλο τα αεροπλάνα. Αλλαγή συστήματος στα αεροδρόμια, πούλο τα αεροπλάνα. Χάκερς στα ψυγεία, πούλο τα κατεψυγμένα. Έβαλαν λέει οι χάκερς τον θερμοστάτη στους 50 βαθμούς και χάλασαν τα προϊόντα σε ένα βράδυ και τα πέταξαν.

Καλά ρε μ@λάκες, θέλετε να μας πείτε ότι τα ψυγεία των σουπερμάρκετ έχουν αντίσταση για γκριλ και ανέβασαν θερμοκρασία 50 βαθμούς Κελσίου σε ένα βράδυ; Σε λίγο θα μας λένε ότι έβαλαν τον θερμοστάτη στους φούρνους στο -35 και έβγαλαν τα φαγητά κατεψυγμένα, θεέ μου, ό,τι μ@λακία και να πουν πάει αμάσητη κάτω. Για να μην δώσουν τα ξεπαγωμένα για μισό βράδυ τρόφιμα δωρεάν και φάει κανένας τσάμπα φαγητό, γ@μώ τον θεό τους και αυτωνώνε…

Όχι, δεν πρόκειται για ψυχικό πόνο, όπως άλλωστε είπα και στην αρχή έχω κάνει πανοπλία. Πρόκειται για την οργή και απογοήτευση που δημιουργείται αναπόφευκτα όταν στέκεται κανείς ανίκανος, μπροστά στο θέαμα ενός είδους που έχει φτάσει στο τεχνολογικό επίπεδο στο οποίο θα μπορούσε να μην υπάρχει παιδί που να πεινάει και να φοβάται, και αντίθετα τα εξοντώνει σε ζωντανή μετάδοση.

Οπότε, για να μην πάρω τα ακόμα πιο ψηλά βουνά, κάνω και εγώ ζουμ ιν στην καθημερινότητά μου και προσέχω να βάζω τα σωστά φάρμακα και διαγνώσεις στους ασθενείς μου που δουλεύουν στην ΒΑΕ, ώστε να λειτουργούν σωστά στην καθημερινότητά τους, να μπορούν να φτιάχνουν τα όπλα που παράγει η φάμπρικα μην και επιβιώσει κανένα παιδί από κακοφτιαγμένες βόμβες, να μην γλιστρήσω στον πάγο το πρωί που ανεβαίνω στην δουλειά και να μην μου πιάσει το μπούτι καμία έφηβη σε κανέναν αγώνα χόκεϊ επί πάγου και φέρω το ψυχικό τραύμα για το υπόλοιπο της ζωής μου και πετάγομαι τα βράδια ιδρωμένος ουρλιάζοντας με εφιάλτες και άλλα τέτοια φριχτά.

Στέλνω την αγάπη μου, από την παγωμένη Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, αυτό που βρίσκω υπέροχο είναι πως έχουμε την εντύπωση πως ζούμε στον “πολιτισμένο” κόσμο, πως είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και αυτά που περιγράφεις -και πολλά άλλα- τα θεωρούμε φυσιολογικά και απόλυτα λογικά. Και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα αμφισβητούν ποτέ στη ζωή τους. Δηλαδή, δεν λένε ποτέ “ρε συ, μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα;”. Όχι, έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τα αφήσουμε. Βέβαια, με αυτή τη λογική θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές. Βασίλη, αναρωτιέμαι τι λένε στα παιδιά τους αυτοί που δουλεύουν σε βιομηχανίες που φτιάχνουν όπλα. Αν και το πιθανότερο είναι πως και τα παιδιά τους εκεί θα δουλέψουν. Θα συνεχίσουν την παράδοση του μπαμπά και του παππού. Γιατί πρέπει να σεβόμαστε τις παραδόσεις. Βασίλη, σε ζηλεύω γιατί εγώ ποτέ δεν έχω πάει σε έναν αγώνα χόκεϊ. Σε αγώνες ποδοσφαίρου έχω πάει πολλές φορές, και θα ήθελα μια φορά να πάμε παρέα. Για να μου αναλύσεις μετά τη συμπεριφορά των φανατικών οπαδών, που πρέπει να έχει πολύ ζουμί για κάποιον που η δουλειά του έχει να κάνει με τα ψυχολογικά θέματα των ανθρώπων. Να είσαι καλά και καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.